– Czas skończyć dzielnicowe kłótnie – takimi słowami dyscyplinował przewodniczący Rady Wolski podczas ostatniej sesji w tym roku kolegów radnych. Patrzył przy tym nerwowo na zegarek, co wcale nie pozbawione było sensu. Tak wielu ważnych punktów do uchwalenia, jak ustawa śmieciowa czy budżet miasta na cały przyszły rok – jeszcze na żadnej tegorocznej sesji nie było. A czasu mało, bo Sylwester tuż,tuż. Dzisiejsza sesja to… żenada. Zaczęło się od uchwały śmieciowej, a w zasadzie braku uchwały. Nadal mieszkańcy Częstochowy nie wiedzą, ile będą płacić za śmieci i według jakiej metody będą rozliczani. Jedyne co wiadomo to fakt, że za obsługę systemu gospodarowania odpadami odpowiadać będzie Częstochowskie Przedsiębiorstwo Komunalne (wysypisko śmieci w Sobuczynie). Radni zapowiedzieli, iż podczas kolejnej sesji podejmą w tej sprawie więżące decyzje. Trudno powiedzieć, czy zdążą, bo najprawdopodobniej zadecyduje za nich wojewoda. Ustawa bowiem mówi, że jeśli władza lokalna do końca 2012 roku samodzielnie nie ustali zasad funkcjonowania systemu, rozwiązania narzuci władza z zewnątrz.Po przerwie radni ponownie zasiedli do obrad. I się zaczęło… Odrzucanie poprawek do uchwały budżetowej radni przeprowadzali z tempie ekspresowym. Widownia na sali miała niezły ubaw: wniosek, radni „przeciw”, wniosek „odrzucony” – i następny, i kolejny.  Wnioski mniej lub bardziej sensowne (przykład: radna Kunicka wnioskowała o kocyki dla niemowląt za 40 tys. zł.), wszystkie jednak nieprzemyślane, i nierealne do przyjęcia przez większość. Trudno oprzeć się wrażeniu, że nawet autorzy wniosków nie wierzyli we własne pomysły, a gros poprawek była pisana pod publikę. Radni wyraźnie nie chcieli zmieniać budżetu zaproponowanego przez Matyjaszczyka. Zresztą… pozostawianie tak ważnych kwestii, jakimi są przyszłoroczne wydatki miasta na ostatnią sesję, zakrawa na kpinę z mieszkańców.

Pożegnajmy stary rok absurdalnym tupnięciem! Okazję ku temu stwarza Centrum Promocji Młodych (Willi Generała), gdzie Grupa Pod Wiszącym Kotem zainscenizuje dramat Samuela Becketta – „Czekając na Godota”. Grupa Pod Wiszącym Kotem to 11-letni teatr tworzony przez częstochowskich uczniów L.O. im. M. Kopernika. Tym razem zespół wziął na warsztat dzieło klasyczne, ale nadal inspirujące. Młodzi aktorzy zapraszają widzów do fabularnego labiryntu, gdzie zamiast praw logiki rządzi absurd, czarny humor i gorycz. Warto jednak tu wejść, by spróbować odkryć największą metafizyczną tajemnicę. Sukcesy teatru z „Kopernika” na licznych przeglądach w całej Polsce pozwalają mieć pewność, że będzie to adaptacja nowatorska i udana. Na scenie wystąpią: Michał Bajor i Grzegorz Małasiewicz, obsługa techniczna Joanna Śpiewak. Autorem scenografii jest Natalia Nowakowska. Reżyserem spektaklu jest Beata Gendek-Barhoumi (opiekun teatru). Poza Beckettem grupa ma w swoim dorobku m.in. spektakle na podstawie dramatów Szekspira, Ionesco, Mrożka, Moliera czy adaptacje współczesnych tekstów. „Czekając na Godota” – Grupa Pod Wiszącym Kotem, Centrum Promocji Młodych, 29 grudnia, g. 18.00.

Na dzisiejszej sesji Rady Miasta, radni będą musieli ostatecznie rozstrzygnąć ważne dla mieszkańców kwestie – uchwalić budżet, ustalić wysokość tzw. „podatku śmieciowego” oraz sposób, w jaki będzie on wyliczany (od zużytej wody lub ilości mieszkańców). Oprócz tego odbędzie się głosowanie w sprawie obywatelskiego projektu uchwały. Obywatelski projekt uchwały przewiduje obniżenie wysokości dotychczasowych diet radnych. Powodem powstania projektu takiej uchwały – popartego przez blisko półtora tysiąca częstochowian – jest konieczność zaciskania pasa, wielokrotnie podnoszona przez obecne władze samorządowe Częstochowy. Czy radni odważą się – będąc sędziami we własnej sprawie – głosować imiennie i dać możliwość częstochowianom poznania swoich osobistych decyzji? Do porządku tej samej sesji Rady Miasta włączono podjęcie uchwały w sprawie wysokości oraz warunków przyznawania dodatków m.in. motywacyjnego i funkcyjnego dla nauczycieli częstochowskich szkół. Projekt – jako nieuzgodniony ze związkami zawodowymi – zostanie przez NSZZ „Solidarność” zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego decyzję w tej sprawie łatwo przewidzieć. – Czy radni wiedzą, że dostali projekt wadliwy prawnie, czy nie ma to dla nich żadnego znaczenia? Nie od rzeczy byłoby tu również głosowanie imienne, pokazujące, dla kogo liczy się dialog społeczny i jakość stanowionego prawa lokalnego – manifestuje Mirosław Kowalik, pełnomocnik Komitetu Inicjatywy Uchwałodawczej .

Czego pożyczymy prezydentowi Częstochowy na rok 2013? Drodzy Czytelnicy! Jeśli chcą Państwo złożyć noworoczne życzenia Krzysztofowi Matyjaszczykowi na łamach naszej gazety, prosimy napisać do nas na adres redakcja7dni@interia.pl lub przekazać życzenia telefonicznie, dzwoniąc na nr (34) 374 05 02. Pożyczmy wszyscy prezydentowi Matyjaszczykowi na Nowy Rok!

Wygraj sosy firmy Tarsmak! Zestaw zawiera 6 produktów, m.in. idealny do dań rybnych sos czosnkowy, perfekcyjny do jajek i warzyw sos koperkowy czy sos musztardowo-paprykowy dla amatorów ostrych potraw mięsnych. TARSMAK to polska, rodzinna firma, istniejąca na rynku od ponad 20 lat, oferująca: sosy majonezowe, majonezy, sosy pomidorowe, ketchupy, musztardy, dressingi i inne. Przetwarzane przez firmę warzywa pochodzą z czystych ekologicznie terenów Polski południowej i wschodniej. Wymień 12 potraw, które znalazły się na Twoim wigilijnym stole, a wiadomość wyślij na adres konkurs7dni@gmail.com. Prosimy o podpisywanie e-mailów imieniem, nazwiskiem oraz numerem telefonu.

Pisząc o historii, myślimy o współczesnym odbiorcy. Nie można  więc uniknąć  budowania analogii, w ten czy inny sposób odczytywanych przez Czytelnika. Piszemy o lipcowej tragedii w 1943 r w Gibraltarze, a w odbiorze „Liberator” zmienia się w „Tu-146”, zamiast fal morza mamy brzozy pod Smoleńskiem… Nie dziwmy się sporom i hipotezom „smoleńskim”; podobnie od blisko 70 lat dzielą nas dyskusje o przyczynach śmierci premiera generała Władysława Sikorskiego. Nie da się przeciąć sporu, który obrósł mitologią. Nie pomoże śledztwo IPN, tak jak nie pomogły liczne inne śledztwa i opracowania historyczne. Zainteresowanych mogę odesłać do literatury, w tym tak sugestywnej jak książki Davida Irvinga czy Tadeusza Kisielewskiego. Inni czerpać będą wiedzę z filmów, z artykułów prasowych, z tysięcy dyskusji na forach internetowych. Kto wierzy w zamach, znajdzie setki hipotez potwierdzających to przypuszczenie. Kto uznaje śmierć generała za nieszczęśliwy wypadek, też znajdzie potwierdzające dowody. Brzmi to absurdalnie, ale pierwsze  hipotezy o zamachu przestawiała propaganda Goebbelsa, chcąc świadomie podsycać spory emigracyjne. Potem o współudział w organizacji zamachu komunistyczne UB oskarżało skazanego w 1949 r. na śmierć działacza narodowego Adama Doboszyńskiego…Tragedia uwzniośla ofiarę, tworzy mit bohaterskiej śmierci. Nie łatwo przyjmujemy do wiadomości, że śmierć nie jest ukoronowaniem, że to życie nadaje sens śmierci, nigdy odwrotnie. Kult śmierci bohaterskiej może prowadzić do nieszczęść. Powtórzę to, co pisałem o Rydzu-Śmigłym – gdyby on jako Wódz Naczelny popełnił w Kutach samobójstwo, byłaby to nieodpowiedzialność. Nie jest też bohaterem, lecz raczej zbrodniarzem, dowódca wysyłający swoich żołnierzy na pewną śmierć, bez względu na to, jakie racje ideowe za tym przemawiają. Niestety, nasza kultura narodowa budowana jest na obrazach  bohaterskich zgonów: Żółkiewski pod Cecorą, Poniatowski pod Lipskiem, młodzieńczy Władysław Jagiellończyk pod Warną, Sowiński na Woli, Traugutt przed plutonem egzekucyjnym na Cytadeli, ks. Skorupko pod Radzyminem… Pisząc o Sikorskim, ręka nasza drży pod naporem narodowej tradycji; jak krytykować bohatera, który bohatersko  zginął… I od tego punktu zaczyna się myślenie mitologiczne: jakby nie zginął, zabity przez podstępnego wroga, to losy wojny dla Polski inaczej by się potoczyły. Otóż, nie! Tego nie da się udowodnić. Można z pewną, choć znikomą dozą prawdopodobieństwa  przyjąć tezę o zamachu w Gibraltarze. Wojna jest wojną, zamach na dowódcę wrogich wojsk mieści się w logice strategicznej. Zamach, choć wymagający wyjątkowego wysiłku organizacyjnego i finansowego, a przy tym nieprawdopodobnego szczęścia, był możliwy. Znacznie trudniej byłoby tak umiejętnie zatrzeć wszelkie ślady, by nawet po 70 latach nie ujawnił się żaden dowód, wskazujący sprawcę. Nie można jednak wykluczyć tej teorii. Ale ta śmierć, bez względu na przyczynę, nie mogła odwrócić tragicznych kolei polskiego losu.Bohaterami historii są ludzie, tak jak wszyscy obarczeni zaletami i wadami. Los postawił generała Sikorskiego w obliczu wyzwań, którym trudno byłoby sprostać największym geniuszom. W czasie I wojny światowej o losach naszego kraju zdecydowała zjednoczona wielkość wybitnych polityków: Piłsudskiego i Dmowskiego. Ale wątpliwym jest, by ten połączony potencjał przyniósł równie dobry efekt w czasie II wojny światowej.Generał Sikorski był niewątpliwie dobry żołnierzem, świetnym dowódcą liniowym i równie dobrym organizatorem-sztabowcem. Znacznie ułomniejsze  były jego umiejętności polityczne; wojskowe cnoty, wydawanie lub wykonywanie rozkazów rzadko sprawdzają się w życiu politycznym. W dodatku generała cechowała typowa dla polityków  (tak przeszłych, jak i współczesnych) przywara egotyzmu, powodująca głębokie kompleksy niedowartościowania. Niewątpliwie stratą dla Polski było niewykorzystanie jego zdolności w służbie państwowej po maju 1926 r. To odsunięcie, zepchniecie na margines ambitnego człowieka, skutkowało jego postawą w latach wojny. Przejmując 30 września 1939 r. pełną władzę i pełną odpowiedzialność za los Rzeczpospolitej, nie tylko nie przezwyciężył swoich kompleksów, ale co gorsza – podporządkował im swoją politykę. Jako Premier RP, Naczelny Wódz dzierżący w jednej swojej ręce tekę ministra wojny, spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych, więcej swej uwagi  przykładał „walce z sanacją” niż wojnie z zagrożeniem niemieckim i sowieckim.Nawet dziś mamy poczucie niesmaku, czytając protokoły z posiedzeń rządu emigracyjnego. Obsesyjna nieufność wobec ludzi związanych z Piłsudskim, nawet jeśli wielokrotnie okazali dowody lojalności wobec osoby Sikorskiego (gen. Kazimierz Sosnowski, minister Edward Raczyński), a z drugiej bezkrytyczna wiara w podpowiedzi osób, tego typu jak agent sowiecki Stefan Litauer czy Józef Rettinger (ta barwna postać nie była agentem sowieckim, lecz komu on służył, to pewnie nawet on sam nie wiedział). W dodatku wyjątkowa drażliwość generała na punkcie własnego ego, nienawiść do krytyków, sięganie do wszelkich metod tłumienia opozycji. Pod tym względem  Sikorski był rzeczywistym epigonem Piłsudskiego. Nie na tym jednak polegał problem. Współczesne stosunki miedzy PO a PiS mogą mieć kształt bardziej lub mniej cywilizowany; w  niewielkim stopniu wpłynie to bezpieczeństwo zewnętrzne Polski. Po 1939 r. Rzeczpospolita walczyła o przeżycie, tu szczególną rolę odgrywała potrzeba jedności, rozumianej nie jako lojalność wobec tego czy innego rządu, lecz lojalność wobec wspólnie akceptowanej racji stanu. Cena za walkę z sanacją była wymierna, oznaczała osłabienie pozycji polskiego rządu wobec aliantów.Sikorski został premierem w wyniku swoistego zamachu stanu, przeprowadzonego z pomocą rządu francuskiego. Doprowadzono do internowania legalnych władz II RP w Rumunii; mianowanie Sikorskiego wynikało z ultimatywnego stanowiska, że rząd francuski nie uzna innej osoby. Ta forma już od początku sytuowała nowy rząd polski na pozycji ubezwłasnowolnionego satelity. Efektem tego był brak możliwości zadbania o interes polski w czasie kampanii niemiecko-francuskiej. Odtworzona armia polska została rozrzucona po różnych jednostkach francuskich, uniemożliwiono podporządkowanie jej jednolitemu dowództwu. Zmarnowano siły polskie, walcząc do końca za państwo, za które nie chcieli ginąć jego obywatele. Brytyjski Korpus Ewakuacyjny, widząc perspektywę przegranej, zdołano ewakuować z Dunkierki (339 tys. ludzi ze sprzętem wojskowym). Z blisko 100-tysięcznej armii polskiej ewakuowano jedynie 38 tys. żołnierzy.  Bezsensownie stracono Brygadę Strzelców Podhalańskich, sprawdzoną w bitwie o Narwik; zamiast 8 czerwca, po wycofaniu z Norwegii, (cztery dni po zakończeniu ewakuacji z Dunkierki) skierować ją  do portu angielskiego, wysłano ją do Bretanii. Spektakularną porażką była utrata polskiego złota z banku narodowego. Złoto – 8 ton wartości ówczesnych 87 mln. dolarów (ok 1 mld. współczesnych); cudem ocalałe, przewiezione przez Adama Koca i Ignacego Matuszewskiego do Francji; pozostało w rękach reżimu gen. Petaina (zbyt późno zdecydowano o dalszej ewakuacji, wywiezione je do fortu we francuskim Dakarze). Błędy popełnione przez gen. Sikorskiego były porównywalne przynajmniej do „niesławy” Rydza Śmigłego w kampanii 1939 r. To, że nie utracił stanowiska premiera i Naczelnego Wodza zawdzięczał generał osobistej interwencji Churchilla. Ale za