W najnowszym cyklu Tygodnika „” spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. Janusz Danek (Sojusz Lewicy Demokratycznej) Wiek: 55.Wykształcenie: wyższe.Stan cywilny: żonaty.Zawód małżonka: nie związana z Urzędem Miasta.Radny z okręgu: Mirów, Północ, Wyczerpy-Aniołów, Zawodzie-Dąbie. Miejsce zamieszkania: Północ.Skąd zainteresowanie polityką?: – Znaczy, ja nie jestem politykiem, ja jestem społecznikiem, działaczem społeczno-sportowym, ale stałem się takim jakby lokalnym, można powiedzieć, też i politykiem. Stałem się, bo zostałem wybrany. POZA RADĄ Gdyby nie był radnym…: – Pani redaktor… Jestem, byłem i będę rodowitym częstochowianinem, lokalnym patriotą. Byłem, jestem i będę i to mi nie przeszkadza w byciu radnym. Bycie radnym to mi tylko otwiera niektóre drzwi, które było ciężko otworzyć jako działaczowi społeczno-sportowemu, gdzie się chodzi i żebra. Ja umiem prosić, ja umiem się zachować i gdybym nie był radnym, to by mi było parę rzeczy trudniej, aczkolwiek przy moim temperamencie, przy mojej sile przebicia, przy mojej, że tak powiem elokwencji, myślę, że no… ho, ho.Źródło utrzymania: – Pracuję w firmie motoryzacyjnej zajmującej się paliwami, olejami, ale też filtrami i gazem. Dano mi tę szansę. Po dwudziestu latach, jak pani redaktor wie, prowadzenia hurtowni, dużej hurtowni napojów, no niestety struktura handlu się zmieniła, supermarkety, hipermarkety, ten krajobraz handlowy Polski zmieniają. No i ja jako handlowiec, po prostu nie miałem komu sprzedawać, bo te małe sklepiki zostały wykończone przez duże dyskonty, które jak grzyby po deszczu wyrastają. I niestety mój rodzimy handel, bo można powiedzieć, że Janusz Danek to sportowiec albo handlowiec z duszą sportową albo sportowiec z duszą handlową. Odnalazłem się w handlu jako człowiek komunikatywny, kreatywny, bezpośredni, bo ludzie to wyczuwają, wie pani, nie muszą być psychologami. I to jest ta przyczyna, że ludzie do mnie przychodzą. Bo wie pani, kilkanaście lat temu udało mi się zgromadzić wokół siebie liczną grupę ludzi. Speedway Funclub Częstochowa ja stworzyłem w 1995 roku i ci ludzie poszli za mną i przez te lata są ze mną. To świadczy o czymś. Wiele razem dla miasta i dla rodzin robiliśmy dobrego. Pani redaktor, 22 kwesty do puszek dla poszkodowanych sportowców, ale i nie tylko – dla ofiar kataklizmów, tutaj w Blachowni, koło Kłomnic, dla dzieci niepełnosprawnych. To jest dorobek. Każdy artysta ma tantiemy, moimi tantiemami jest zaufanie społeczne. Piosenkarz zaśpiewa piosenkę i bierze tantiemy do końca życia. W moim przypadku to jest taka satysfakcja, że kilku chłopcom uratowałem życie z rodzin takich biednych, patologicznych, są teraz porządnymi ludźmi. Bo sport, który ja w nich zaszczepiłem, dał im możliwość i sposób na życie. To takie, pani redaktor, niewymierne sprawy. A teraz to pani powiem taką fajną tajemnicę, no już nie jest tajemnicą, bo tajemnica to jest wtedy, kiedy jedna osoba wie: zainicjowałem, już paru zwolenników nawet mam, robimy niebawem wystawę sportu częstochowskiego. Sport częstochowski jest wizytówką naszego miasta. Muzeum, a potem całą tą wystawę i najlepsze eksponaty chciałbym przenieść do tej nowej hali. Ale to jest taka moja działalność. Na razie myślę o szkole sportowej – Szkoła Sportowa Częstochowa. W ogóle parę takich rzeczy chciałbym dla Częstochowy zrobić. Jak pani wie, stoję na czele Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Regionu i Utworzenia Województwa Częstochowskiego. Jestem lokalnym patriotą, który chciałby Częstochowę wynieść na wyżyny. Jestem jednym z tych, którzy najbardziej odczuli utratę województwa. Z Halinką Rozpondkową walczyliśmy o to województwo. Niestety, nie udało się, bo nie było jedności wśród polityków.Dodatkowe dochody: – Rada Nadzorcza Spółdzielni Mieszkaniowej „Północ”.Organizacje pozarządowe: – Działam od wielu lat, pani redaktor, mogę powiedzieć z wielką dumą, że byłem na I Forum Organizacji Pozarządowych, reprezentowałem Częstochowę, Ela Ferenc także była, razem byliśmy w Warszawie. Wielki Częstochowa, że tak powiem wkład, ma w rozwój organizacji pozarządowych. Widać zresztą, że Częstochowa jest perłą w koronie organizacji pozarządowych, choćby po tytułach, dobroczyńcach – Dobroczyńca Roku, jakie przyznawane są. Wiele firm częstochowskich, mogę nieskromnie powiedzieć, że sam nominowałem kilka firm do tego tytułu. Częstochowskie organizacje pozarządowe to wspaniali ludzie, cudowni ludzie, wrażliwi, to są ludzie, którzy nie przechodzą obojętnie, którzy nie przechodzą obok drugiego człowieka, obojętnie czy działają w sferze opieki społecznej, opieki paliatywnej czy ewentualnie kultury i sportu. To są ludzie wrażliwi i to jest największy kapitał tego miasta. To są ludzie, którzy są stąd i im na Częstochowie zależy. Zawsze, odkąd jestem prezesem, a jestem już 20  lat, zawsze Speedway Funclub Częstochowa, podczas prezentacji organizacji pozarządowych występuje, podczas prezentacji dorobku, pokazujemy dorobek oraz kultury zachowań na obiektach sportowych. Nie bez kozery częstochowscy kibice żużla, dwa razy w historii Puchar Fairplay. To rzecz niebywała, niebywała. To są najwspanialsi kibice, bo oni umieją się zachować, bo mają przykład, a przykład najczęściej idzie z góry. Jeżeli pani redaktor będzie pisała to, ja skorzystam z poczytnej pani gazety i pozdrowię tych wszystkich, którzy swoje serce pozostawiają w organizacjach pozarządowych. Państwo tego nie udźwignie, miasto tego nie udźwignie, rząd nie udźwignie tego, co dźwigają ci ludzie.Awans zawodowy, społeczny podczas kadencji: – Bycie radnym to w dużej mierze odpowiedzialność, odpowiedzialność za mieszkańców i to mnie czasami obarcza, bo – tak jak Pani powiedziałem – blisko ludzkich spraw, ale moja wrażliwość społeczna jest tak duża, że mnie to przytłacza. A ja mam co chwilę telefony od mieszkańców z prośbą o pomoc i interwencję. Nie wiem, czy tylko ja jestem taki jeden, co pomaga i latam za tym wszystkim. Pani redaktor, ja nie przesadzę teraz – to są setki moich

Swoje wyprawy w nieznane traktują jako podróż w czasie. Ich wehikułem czasu jest 30-letni Mercedes W123, zwany potocznie „beczką”. Tym razem potoczyli się w niej z Częstochowy do Maroka. – Planujemy wrócić pod koniec miesiąca. No chyba, że nam się bardzo spodoba… – żartowali jeszcze przed wyjazdem Marcin Kusiński i Grzegorz Mietelski. Dzień później, 2 lutego ruszyli beczką w ekspedycję “Sahara 2013”. Wyprawa wciąż trwa… Droga ważniejsza niż cel„Beczką przez świat” to inicjatywa nieformalna, zawiązana przez ludzi w różnym wieku i o różnych profesjach. Łączy ich ciekawość świata, pasja podróżowania, otwartość na nowe wyzwania. Czasem wyprawiają się w pojedynkę, innym razem zespołowo. Skład ekipy się zmienia, choć jego trzonem jest Marcin i Grzegorz. Podróżują w różne zakątki świata – europejskie, afrykańskie, a w przyszłości może też azjatyckie. Bez pośpiechu, sztywnego grafiku, gorączkowego planowania, wygodnickich rezerwacji. – Trasę naszej wyprawy wyznaczamy pobieżnie, znamy oś podróży, ale jesteśmy otwarci na zmiany, spontaniczne decyzje. W tegorocznej wyprawie pierwszym naszym przystankiem będzie tradycyjnie Stuttgart, na pewno też zatrzymamy się w Barcelonie. Z Hiszpanii przeprawimy się na afrykański ląd: Rabat, Casablanka, Marakesz, kazby Taourirt i Ait Benhaddou, czyli Sahara Zachodnia – zapowiadał Grzegorz. – Nie ścigamy się z czasem, nie planujemy podróży szczegółowo. Dajemy sobie luz; jeśli zobaczymy coś ciekawego, to po prostu zatrzymamy się tam na dłużej – dodał Marcin. Nie dla każdegoPodróż na własną rękę daje im nie tylko swobodę, ale i oszczędności. Wszystkie wyprawy z serii „beczką przez świat” są niskobudżetowe. – Zamierzamy przemierzyć 12 tysięcy kilometrów, więc większą część naszego budżetu pochłonie benzyna, wiadomo. Ale koszty są i tak nieporównywalne mniejsze niż gdybyśmy korzystali z biura podróży. Naszą 3-tygodniową wyprawę do Maroka oszacowaliśmy na 6 tys. zł, czyli 3 tysiące na osobę. Nocleg jest sprawą drugorzędną – w Europie będziemy sypiać u znajomych lub u ludzi z kręgu couchsurfingu. W Afryce zamierzamy korzystać z hosteli, campingów lub po prostu skrawka ziemi pod gołym niebem, najchętniej z plaży – zapowiadali chłopaki. Przyznali też, że nie każdy nadaje się do tego typu ekspedycji. Ich sposób podróżowania wymaga poświęcenia, rezygnacji z codziennej wygody, gotowości do podejmowania ryzyka. Jednak w zamian daje możliwość podejmowania nowych wyzwań, niepowtarzalnej przygody, głębszego wniknięcia w odmienną społeczność i kulturę. Nie być turystą„Beczkopodróżnicy”, jak przyznają, opierają swoje wyprawy na kontakcie z miejscową ludnością. Nie zawsze jest to łatwe, choćby przez barierę językową. – Zawsze można porozumieć się na migi, mową ciała, czasem nawet wystarczy uśmiech. Ma to swój urok. – mówią. – Staramy się też omijać większe miasta i turystyczne zbiegowiska. Informacje o tym, co warto zobaczyć, zdobywamy od miejscowej ludności, a stołujemy się lokalnie, często na stojąco – idziemy tam, gdzie największa kolejka tubylców. Dzięki temu wzbudzamy zainteresowanie mieszkańców, zdobywamy ich sympatię, choć staramy się nie rzucać w oczy, żeby nie kusić naciągaczy – nie obnosimy się z bagażem, nie rozglądamy nerwowo, nie pokazujemy chwilowej dezorientacji. Naszym atutem jest też beczka – 90 procent marokańskich taksówek to właśnie mercedesy, więc się nie wyróżniamy. Nam nie chodzi o show, tylko o asymilację i poznanie prawdziwego życia tamtejszej społeczności. Beczka jest naszym sprzymierzeńcem w tej sprawie. Nie pierwszy raz „Beczkopodróżnicy” nie zawsze podróżują w odległe miejsca, choć raz w roku wyruszają w dalszą wyprawę. W tym roku wybór padł na Maroko, ale nie po raz pierwszy. Pierwszy raz udali się tam w 2010 roku. Muzułmanie obchodzili wówczas ramadan. Po przekroczeniu granicy okazało się, że nigdzie nie można kupić waluty (nie pracowały ani sklepy, ani banki), a podróżnicy nie zaopatrzyli się w wodę; w dodatku zepsuło im się sprzęgło w samochodzie. Poratował ich mężczyzna z komisariatu – pomógł w naprawie, a po zachodzie słońca zaprosił na poczęstunek. Dlatego teraz podróżnicy przyznają – w przygotowaniu się do wyprawy bazą jest przyswojenie podstawowej wiedzy o kulturze i zachowaniach ludzi. – W Maroku byliśmy krótko. Ze względu na ramadan odczuwalna była nerwowość społeczna, staraliśmy się jeść i pić dyskretnie, aby nikogo nie urazić. Poznaliśmy kraj wprawdzie ubogi (widok ludzi śpiących na chodnikach nie należy do rzadkości), ale bezpieczny i gościnny. Typowy Marokańczyk mieszkający gdzieś w górach czy na wsi to człowiek otwarty i przyjazny, który zaprosi do domu na herbatę miętową, nie oczekując nic w zamian. W 2010 roku nie zdążyliśmy w pełni nacieszyć się tym krajem. Teraz to sobie odbijemy. Zamierzamy surfować, poznać głębiej tamtejszą kulturę i kilka dni zadomowić się na pustyni – wprawdzie nie mamy samochodu  terenowego, ale zaopatrzyliśmy się w kompasy i mapy. W Marakeszu dołączą do nas znajomi, którzy nie mogli zabrać się z nami beczką – przylecą samolotem i potem wspólnie udamy się na pustynię – relacjonowali. – „To był dopiero samochód!” – słyszę czasami od innych kierowców, którzy orientują się w historii motoryzacji. Fakt, to samochód z duszą, dlatego nasz wyjazd traktujemy także jako podróż w czasie. Beczka skończy w maju 30 lat i nadal zapewnia nam komfort podróżowania. Śmiejemy się, że już nie raz udowodniła, że wiek nie gra roli – sprawdziła się w naszej wyprawie do Afryki, Skandynawii i w Alpy Francuskie. Ufamy, że teraz też nas nie zawiedzie – mówił Marcin. O tym, jak beczka spisała się na bezdrożach marokańsskiej pustyni i czy częstochowscy podróżnicy spotkali Tauregów, dowiemy się z początkiem marca…   Na zdjęciu: Marcin Kusiński, Grzegorz Mietelski i Beczką tuż przed wyprawą “Sahara 2013”. Więcej informacji o projeckie można znaleźć na stronie: www.beczkaprzezswiat.com.

Uwłaszczenie chłopów ukazem cara Aleksandra II w Królestwie Polskim nastąpiło w 1864 r. Nasza historiozofia ma cechy centralistyczne, dlatego przyjmujemy, że coś, co zdarzyło się w Warszawie i okolicy, dotyczy całej Polski. Pisząc poprzednio o uwłaszczeniu, wskazywałem, że w innych zaborach proces ten przebiegał w innym okresie i w inny sposób. Różnice gospodarcze, wynikające z rozwiązań prawnych, były widoczne po odzyskaniu niepodległości i scaleniu polskich. Dość powiedzieć, że wydajność z hektara ziemi rolników w Wielkopolsce była 3, a nawet 5-krotnie wyższa niż wydajność w dawnym Królestwie i Galicji. Na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim także mieliśmy dwie formy uwłaszczenia. Często o tym zapominamy lub pomijamy w rozważaniach: ale Królestwo Polskie (powstałe po kongresie w 1815 r.) i Rosja to były dwa odrębne państwa (choć trwale połączone unią), a więc istniały dwa różne systemy prawne. W państwie rosyjskim znajdowały się ziemie rdzennie polskie z takimi polskimi miastami jak Grodno i Wilno, a nawet z częścią okręgu białostockiego. Na tamtych terenach, wcielonych do Rosji, uwłaszczenie nastąpiło w 1861, według zupełnie innych zasad. Ponieważ konsekwencje tamtej rosyjskiej formy uwłaszczenia nie tylko widoczne były w II Rzeczpospolitej, ale i rzutowały na najnowszą historię Polski, warto się tej rzeczy przyjrzeć. W uwłaszczeniu „polskim” ( w 1864) chłop otrzymywał pełne prawo własności do uprawianej działki. Prawo to „kupował” od państwa, płacąc podatek gruntowy. Własność oznaczało prawo pełnego dysponowania: mógł ją sprzedać, przekazać dzieciom, przepić, zastawić pod kredyt. W uwłaszczeniu „rosyjskim” chłop nie otrzymywał prawa własności. Prawo to należało do wspólnoty wiejskiej, tzw „obszcziny”. Wspólnota dokonywała podziału i przydzielała chłopu działkę pod uprawę (z której miał utrzymać siebie i rodzinę). Miała także prawo działkę tę odebrać lub zamienić na inną. To była zasadnicza różnica. Porównać to możemy z dwoma formami prywatyzacji bloków mieszkalnych w likwidowanym PGR. W pierwszej lokator otrzymywał (kupował) własność swojego mieszkania; w drugiej blok przechodził na własność wspólnoty mieszkańców, a ta decydowała, które mieszkania przydzielać lokatorom (mogła także pozbawiać mieszkań uciążliwych lokatorów, bądź dokonywać zamiany, jeśli jakaś rodzina potrzebowała większego lokum). Można oczywiście udowodnić, że ta druga forma była społecznie sprawiedliwsza. Wspólnota decydowała demokratycznie, rozdzielając lokum według potrzeb: większa rodzina – większe mieszkanie. Wspólnota wymuszała także odpowiedzialność za dobro wspólne, wykluczając (wyrzucając z mieszkania) tych, którzy naruszają ustalone normy współżycia sąsiedzkiego.To być może sprawiedliwsze rozwiązanie skutkuje jednak szeregiem problemów. Kto będzie chciał inwestować w remont mieszkania, skoro wspólnota może je odebrać? Jaka jest gwarancja, że decyzje wspólnoty będą sprawiedliwe, a nie kumoterskie? Brak własności uniemożliwia także takie działania, jak zaciągniecie kredytu na hipotekę, by rozpocząć samodzielną działalność gospodarczą albo sprzedaż mieszkania, by zyskać kapitał na start w innym mieście. Człowiek jest wolny, gdy posiada i może dysponować swoją własnością. Po uwłaszczeniu „rosyjskim” chłop nie zyskiwał wolności, zmienił tylko pana: z poddanego szlachcicowi (ziemianinowi) stał się poddanym obszcziny. Prawo każdego kraju odpowiadać musi istniejącym tradycjom i wzorcom kulturowym. Własność prywatna jest zakorzeniona w tradycji europejskiej; jest to wyróżnik europejskiej cywilizacji. Ochronie własności prywatnej służył cały rozwój systemów prawnych – od fundamentalnego prawa rzymskiego. Własność w cywilizacji europejskiej miała indywidualnego, konkretnego posiadacza; nie istniało pojęcie własności wspólnej (różnej od rodzinnej), choć istniały wspólne powinności. Własność prywatna uznawana była za świętą; pozbawić jej można było tylko na mocy wyroku sądu (choć czasem i sędzią, i królem bywała ta sama osoba) jako karę za konkretną winę. Stosunek do własności prywatnej tworzył istotną różnicę miedzy Rosją a Europą. W Rosji, jak dowodził XIX-wieczny ideolog słowianofilstwa Aksakow „ziemia nie jest własnością, ale przedmiotem władania”, „ziemia należy do ludu rosyjskiego, a za jego pośrednictwem do państwa jako zewnętrznego reprezentanta ludu”. Ziemia jest własnością cara nie w sensie własności prywatnej, ale właśnie państwowej. Car, dysponując dobrami państwa, nadaje ziemię swoim poddanym według ich zasług, warunkując posiadanie służbą. Od średniowiecza były w Rosji dwie formy własności: „wotczina” (przetłumaczmy na: ojcowizna) i „posielienie” (nadanie). W pierwszym przypadku był to europejski rodzaj pełnej własności, dziedziczonej w rodzinie, którą posiadacz mógł dowolnie dysponować. W drugim przypadku – choć w praktyce dobra ziemskie były normalnie dziedziczone, a nawet odsprzedawane – car miał prawo odebrać własność, jeśli uznał, że posiadacz nie wywiązuje się z powinności służby. Ta różnica wynikała z odmiennych doświadczeń historycznych: Zachód budowano na tradycji Rzymu, Wschód czerpał wzory z Bizancjum. Istotnym też dla Rosji doświadczeniem była zależność od Tatarów; która zdaniem wielu publicystów ukształtowała „duszę rosyjską”. Pisał o tym markiz de Custine w swojej słynnej relacji z podróży do Rosji (1839 r): „Bezgraniczny despotyzm, jaki rządzi Rosją, kształtował się w oczach, gdy w pozostałych krajach Europy znoszono już poddaństwo. Inwazja Mongołów sprawiła, iż Słowianie, będący niegdyś jednym z najbardziej wolnych narodów świata, stali się niewolnikami zwycięskich najeźdźców, a później swych własnych książąt. Poddaństwo stało się wówczas nie tylko faktem, ale i jedną z podstawowych zasad rządzących życiem społecznym”.Doświadczenie historyczne kształtowało różnicę, ale ta nie była nieprzezwyciężalna. Wiele innych państw, o różnych doświadczeniach historycznych, dopiero w XIX w. przyjęło europejskie normy dotyczące własności i prawa rzymskiego. Rosja w czasach Piotra I otwarła się na Europę, możliwa i otwarta była droga dalszej ewolucji, czyniącej z tego państwa normalny kraj europejski. Nie blokowały tego ani różnice religijne (Europę dzieliły większe waśnie między katolicyzmem a protestantyzmem), ani formą rządu (zakres samowładztwa Napoleona I był podobny jak u Aleksandra I). Do europeizacji wzywali wpływowi myśliciele z kręgu tzw „zapadników”. Można też zauważyć, że większość reform wprowadzonych po wojnie krymskiej przez Aleksandra II była formą europeizacji Rosji. Wtedy ostatecznie zniesiono własność z nadania, przyznając ziemianom pełne prawo własności posiadanych majątków. Niestety, ta reforma nie stałą się wzorem dla uwłaszczenia. Tu decydującym okazał się nurt słowianofilski. Historyk Karamzin, a w ślad za nim kolejni myśliciele, stworzyli tezę o wyjątkowości Rosji. Było w niej romantyczne odniesienie do mesjanizmu: zachowanie przez Rosję starożytnych, słowiańskich tradycji, nie zniszczonych europejskim indywidualizmem i racjonalizmem, tworzy siłę państwa, rodząc nadzieję na nowe odrodzenie całej Europy. Jednym z tych starożytnych wyróżników była kwestia własności. Ideolog słowianofilstwa Kiriejewski dowodził: „w ustroju społeczeństwa rosyjskiego osoba jest zasadą podstawową, prawo własności zaś jedynie jej przypadkowym stosunkiem. Ziemia należy do wspólnoty dlatego, że wspólnotę tworzą rodziny składające się z osób mających tę ziemię uprawiać. (…) Jednym słowem bezwarunkowość własności ziemi mogła zdarzyć

Dla naszych Czytelników mamy do rozdania cztery tiulowe bieżniki. Aby je zdobyć, wystarczy wysłać e-mail o treści „Fabryka Firanek i Koronek ‘HAFT’ S.A.” na adres: konkurs7dni@gmail.com. Prosimy o podpisanie wiadomości imieniem, nazwiskiem oraz numerem telefonu.

Winston Churchill nigdy nie należał do moich ulubionych polityków ani pisarzy (dostał nawet w 1953 roku literacką nagrodę Nobla). Powodem, dla którego wspominam jednak tego polityka jest jedno mądre zdanie, które kiedyś powiedział. Zapytał go dziennikarz o coś, podpierając się statystyką. Mniejsza z tym o co pytał, to bez znaczenia. Churchill odparł był, iż w rzeczy samej statystyki nie kłamią, ale często kłamią ci, którzy przygotowują statystyki. P Przypomniało mi się to zdanie po lekturze niedawnego tekstu o Polakach w Wielkiej Brytanii, a ściślej – o tym, jak nas, Polaków postrzegają Brytyjczycy. Podobno. Szeroko informowały o tym polskie media, nie ma sensu tego tutaj  powtarzać, przypomnieć za to trzeba główne wnioski. Otóż jesteśmy jakoby brudasami, śmierdzimy i nieustannie marudzimy. Jeśli dołożymy do tego źródła tych narodowych cech, czyli mniej więcej to, o czym pisał jakiś miesiąc temu o Łodzi inny angielski dziennikarz, to będziemy mieli mniej więcej kompletny wizerunek kraju nad Wisłą i jego przedstawicieli na Wyspach Brytyjskich. Oczywiście nie chodzi wyłącznie o Łodź, bo jest to jedynie skrót myślowy. Polska jest opustoszała, nędzna, śmierdząca, ludzie łażą bez sensu po brudnych ulicach i jedyne o czym myślą, to jak wyjechać do Zjednoczonego Królestwa, by trochę tej innej cywilizacji zaszczepić w dumnych synach i córkach Albionu. Otóż pozwolę sobie stanowczo zaprotestować przeciwko tej mętnej ideologii zniechęcania Brytyjczyków do Polaków. Wiem, nie ten adres, ale tylko pozornie nie ten. W Anglii takie teksty są naprawdę sporadyczne i w gruncie rzeczy nic z nich nie wynika, choćby z prostego faktu, że Anglicy, czy szerzej – Brytyjczycy mają naprawdę głęboko w d… absolutnie wszystko co dzieje się gdziekolwiek na świecie i co ich bezpośrednio nie dotyczy. Co innego w Polsce. Te wszystkie teksty są bowiem znacznie szerzej i gwałtowniej komentowane w kraju niż na Wyspach. Ci, którzy piszą chcą zaistnieć, ci którzy komentują mają temat na parę dni. Cóż w ogóle wynika z tych przebrzydłych tekstów, ukazujących się sporadycznie na Wyspach, dla Polaków w kraju? Wynika niestety dużo i to wniosków mało przyjemnych. Maluje się rodaków w czarnych, najczarniejszych barwach. Ale tylko w Polsce! Brytyjczycy wcale nas tak nie postrzegają! Oglądam codziennie wszystkie wiadomości w głównych telewizjach, od BBC przez ITV po Sky. O Polakach było ostatnio ze dwa miesiące temu, kiedy podano do publicznej wiadomości wyniku spisu powszechnego na Wyspach z 2011 roku, z którego wynika, że jesteśmy drugą, po Hindusach najliczniejszą grupą etniczną w Wielkiej Brytanii. No i że język polski jest już prawie na całych Wyspach drugim, po angielskim (Hindusi na ogół też używają angielskiego), najczęściej używanym językiem. Mam mnóstwo znajomych z całego świata, głównie Anglików i nigdy jeszcze nie spotkałem się z jakimikolwiek przejawem niechęci wobec Polaków, czy też postrzeganiem nas tak, jak od czasu do czasu robi to jakiś nawiedzony żurnalista. Owszem, widuję naszych chłopaków na ulicach z puszką piwa w ręce i przekleństwami na ustach. Ale to margines. Wskazywanie ich palcem jako reprezentatywnej „próbki” jest nadużyciem. A robienie z nich jedynych bohaterów tak ochoczo czytanych w Polsce tekstów jest już zwykłym, statystycznym oszustwem. Trzeba więc pamiętać, że nawet jeśli statystyki nie kłamią, to ludzie je przygotowujący jak najbardziej tak.

Po naszej publikacji „Wsad do oczyszczalni” na temat budowy szaletów miejskich przez Oczyszczalnię Ścieków „Warta”, otrzymaliśmy od prezesa spółki, Rafała Lewandowskiego, pismo, w którym wyraża niezadowolenie z treści artykułu. Nic dziwnego, nam też te fakty nie odpowiadają. Uważamy bowiem, że budowaniem szaletów powinien zająć się magistrat poprzez wyłonienie wykonawcy na drodze przetargu. Zamiast tego to spółka miejska jest obarczona zadaniami, do których nie została powołana. W piśmie od Prezesa czytamy: -Nieprawdą jest, że Spółka nie ma własnych potrzeb finansowych i nie inwestuje w swój rozwój. Dowodem na to są permanentnie czynione nakłady inwestycyjne i modernizacyjne oczyszczalni w zakresie zarówno infrastruktury jak i technologii. Szkoda, że Prezes nie wyczytał ironii i przekory zawartych w artykule. Redakcja ma świadomość  mnogości zadań i dużych potrzeb finansowych spółki. Tym bardziej dziwi, że swoim postępowaniem sugeruje mieszkańcom, że ma nadmiar pieniędzy, bo przejmuje na siebie czyjeś zadania i w dodatku sama za nie płaci. Dlaczego „Warta” z dbałości o „wsad do oczyszczalni” nie zacznie budować restauracji albo supermarketów? Przykład szaletów miejskich to nie jedyna „dodatkowa” działalność spółki. Jak czytamy w piśmie od prezesa, oczyszczalnia buduje także betonowe drogi – może one nas poprowadzą do toalet na placu Biegańskiego? – Nowoczesność i innowacyjność są w Spółce nie tylko hasłami, ale za ich wdrażanie otrzymuje liczne wyróżnienia i nagrody zarówno krajowe jak i zagraniczne. I tak przy współpracy z Politechniką Częstochowską opracowano nową technologię budowy dróg betonowych z wykorzystaniem stałych odpadów ze ścieków surowych. Poddany obróbce odpad stanowi uzupełnienie kruszywa drobnego w produkcji mieszanki betonowej. Na koniec Prezes dodaje: – Zadanie reorganizacji systemu szaletów miejskich nie jest, jak to Pani sugeruje, prezentem dla magistratu tylko podjęciem trudnego tematu nie rozwiązywalnego od wieloleci.Zgadzamy się, że brak szaletów jest poważnym problemem miasta. Szkoda jednak, że Prezes nie wytłumaczył mieszkańcom, dlaczego akurat „Warta” ma go rozwiązać. To taka drobna zapowiedź polemiki.