Dla mnie przedwiośnie w wędkarstwie to chyba najbardziej przyjemna pora roku. Szczególnie dla kogoś, kto nie przepada za wędkowaniem z lodu, jest to okres, kiedy można rozpocząć sezon. Wiele dni czeka się na pierwsze powiewy ciepła i nawet, gdy za oknem gdzieniegdzie leży śnieg, a zbiorniki pokrywa jeszcze lód, prawdziwy wędkarz wyczuje moment, kiedy trzeba wyruszyć pierwszy raz w tym roku nad wodę. Po kilkumiesięcznej przerwie celem wyprawy nad rzekę jest poznanie jej jakby od nowa. Rzeka tą porą jeszcze nie jest zarośnięta, a jej brzegi są dostępne, nawet gęste krzaki nie stanowią dużego problemu. Możemy więc spokojnie obejrzeć sobie i przetestować miejsca, czy w pełni sezonu warto będzie się tam przedzierać już przez bardzo gęste zarośla. Obserwujemy również nurt wody, szukając nowych zmyłek czy podwodnych przeszkód (tam gromadzą się ryby), pomoże nam to później, gdy rzeka już zarośnie roślinnością zanurzoną i nic nie będzie widać. Można też zapoznać się ze swoimi ścieżkami, czy przypadkiem nie powstały nowe zapadliska czy nory (zwracamy uwagę szczególnie tam, gdzie występują bobry), bo gdy latem trawy i trzciny będą sięgały pasa, trudno będzie je wypatrzyć. Spokojnie możemy sobie obejrzeć spory odcinek rzeki, a to dlatego, że nie będziemy wędkować w jednym miejscu. Ryby jeszcze są bardzo płochliwe i zazwyczaj, gdy złowimy dwie sztuki trzeba, iść dalej. To samo robimy, jak nie mamy brania wcale przez 20 minut. Zanęta też nie specjalnie się sprawdza, by przytrzymać rybę w łowisku. Trochę jej musimy mieć (jedną czwartą tego, co w sezonie) po to, by na początek w każdym miejscu wrzucić, choć garstkę. Najlepiej łowić na spławik, a na haczyk założyć pęczek ochotki lub dendrobenę. Naszym najczęstszym łupem padać będą oczywiście płotki. Niektórzy łowią na groch (to jednak wymaga wcześniejszego nęcenia tą przynętą), nastawiając się na jazie. To jest właśnie najlepszy okres połowu okazów tej ryby. Często bywa tak, że wcale nie będziemy mieli brania, ale przecież te nasze pierwsze wyjazdy odbywają się w pięknych okolicznościach, bo właśnie przyroda budzi się do życia. Trawa jeszcze sucha, ale już widać w niektórych miejscach pierwsze przebłyski zieleni, a nawet żółci w postaci kwiatów podbiału i kaczeńców. Natomiast, gdy wybierzemy brzeg z lasem (najlepiej bukowym) to na pewno zobaczymy: przebiśniegi, przylaszczki i zawilce, czego doskonałym przykładem są brzegi Pilicy w rejonie figurki świętego Piotra. W parku nad Wartą w Skrzydlowie można spotkać krokusy. Piękne białe stokrotki najpierw pojawiają się nad Liswartą we Władysławowie. Wszędzie tam usłyszymy skowronka i zobaczymy pierwsze żaby, które obudziły się pod wpływem mocniej świecącego słońca. To wszystko właśnie powoduje, że ta pora jest moją ulubioną, jeśli chodzi o wędkowanie i nie tylko.

W naszym cyklu spróbujemy odpowiedzieć na pytanie: kogo i za jaką cenę spośród radnych kupił prezydent Matyjaszczyk? Podczas wyborów, teoretycznie, wybieramy radnych z różnych opcji politycznych. W interesie ekipy rządzącej jest przekonanie do siebie tzw. radnych opozycyjnych. Dzięki ich głosom władza może przeforsować każdy swój pomysł. W dość nieskomplikowany i bezbolesny sposób prezydent eliminuje opozycję, tworząc własne koalicje. Dziś trudno powiedzieć, który radny reprezentuje jaką opcję. Dziwnym trafem w Polsce nie ma zakazu łączenia mandatu radnego, z pracą w spółkach należących do samorządu. I chociaż większość częstochowian nie ma pewności jutra, rajcowie prócz diety korzystają z licznych przywilejów finansowych niedanych pospólstwu. Sprawa dotyczy nie tylko radnych, ale także członków ich rodzin, dla których z łatwością znajdują się wolne wakaty lub tworzone są nowe stanowiska w instytucjach samorządowych i pokrewnych. Znana to prawda – w czasach kryzysu miejskie etaty są na wagę złota, a raczej… głosu radnego. Zbigniew Strzelczak (Prawo i Sprawiedliwość) Wiek: – Jestem po 50. Wykształcenie: – Wyższe. Stan cywilny: – Wolny. Radny z okręgu: Częstochówka-Parkitka, Kiedrzyn, Tysiąclecie. Miejsce zamieszkania: – Tysiąclecie. Skąd zainteresowanie polityką?: – Ha, ha, ha… Proszę panią, tak myślę, że… Skąd zainteresowania polityką… Po prostu się tym interesuję, mam taki charakter, że się interesuję tym, co się dzieje w kraju i tak powiem szczerze, że nawet nie wiem, w którym momencie zaangażowałem się w sprawy lokalne. Z zawodu jestem lekarzem, no zawsze się tym interesowałem. Zapisałem się do partii i zacząłem aktywnie w partii działać. Zainteresowania: Medycyna przede wszystkim. Sport też… Owszem, no… Jeżdżę na nartach, jeżdżę na rowerze, to takie pomniejsze zainteresowania poprawiające troszkę kondycję fizyczną. POZA POLITYKĄ Gdyby nie była radnym: – Ja od wielu lat byłem aktywnym członkiem zarówno izb lekarskich, jak i związków zawodowych w szpitalu. Także na pewno tutaj nie tylko w polityce jako radny, ale taką działalność społeczną uprawiałem od wielu, wielu lat.Źródło utrzymania: – Pracuję w szpitalu i prowadzę gabinet prywatny. Dodatkowe dochody: – Dieta radnego. Organizacje pozarządowe: – Z racji wielu zajęć nie mam czasu na angażowanie się obecnie w działalność pozarządową. Awans społeczny: – Owszem, tak, bo otrzymałem mandat od społeczeństwa. Języki obce: – Język rosyjski i język francuski, ale w stopniu umiarkowanym.  W RADZIE Kadencja: pierwsza (2010-2014). Członek komisji: Komisja Rewizyjna, Komisja Zdrowia i Pomocy Społecznej.Działania dla swojej dzielnicy: – Cały czas zgłaszam interpelacje, najwięcej dotyczy ulic, chodników, oświetlenia, natomiast te nasze projekty zwykle nie są uwzględniane przez pana prezydenta w budżecie miasta. Jeśli o grubsze sprawy się rozchodzi – ulice, drogi – część oczywiście po naszych dyskusjach na sesjach prezydent uwzględnia tych rzeczy, natomiast nasze potem poprawki z reguły są odrzucane. Ja się szczególnie zajmuję sprawami szpitalnictwa i to mnie interesuje. Interesują mnie szpitale miejskie, które uważam, że są strasznie niedoinwestowane i tam trzeba by, żeby miasto pomogło, bo w tej sytuacji szpitale sobie same nie poradzą. Spotkania z mieszkańcami: – Jak tyko mam czas. Poza tym zawsze można się ze mną skontaktować telefonicznie. Czego nie udało się zrobić?: – Prosiłem o środki dla szpitali miejskich. Ja generalnie uważam, że powinien być plan co najmniej pięcioletni dla szpitali miejskich, gdzie miasto co roku będzie przeznaczało pewną kwotę na remont, na odnowienie pomieszczeń i na sprzęt. Pamiętajmy, że szpitale miejskie to trzy obiekty. Niestety, w tym roku też, prosiłem o 300 tys zł na remont toalet, łazienek na oddziale położniczym i niestety uzyskałem tylko 30 tys. Więc tak się zastanawiam, na co tu wydać te środki. Przy 30 tysiącach to szkoda zaczynać remont. Nie mam pojęcia. Za tą kwotę to może się zrobi jedną toaletę dla niesprawnych pacjentek po operacjach. Nie wiem, może jedną toaletę, bo jest to przecież stanowczo za mało.  Wady i zalety prezydenta Matyjaszczyka: – Hasło prezydenta było ożywić energię Częstochowy. Dalej mamy tereny inwestycyjne, na które pan prezydent żadnych większych inwestorów na razie nie pozyskał. Prócz wyjazdów do Chin i ich odwiedzin u nas, co miało być wiązane z nowymi inwestycjami tamtych terenów, to jakoś efektu nie ma tych odwiedzin zarówno z jednej, jak i z drugiej strony. Bolączką jest też aquapark. Jak się zaczęła kadencja, to pan prezydent powiedział, że już jest inwestor i że już będziemy budować, że już jest fajnie. W dalszym ciągu nawet tam łopaty nie wbito. Budowa hotelu czterogwiazdkowego, która też miała być w dużym tempie zrealizowana, a nie jest. Tak więc brak inwestycji… To, co prezydent w tej chwili wykonuje, to są wszystkie plany, które odziedziczył po prezydencie Wronie. Natomiast nie ma tych strategicznych firm, które miały wejść na nasze tereny i tutaj pan prezydent powinien wykazać większą energię, żeby ściągnąć inwestorów i stworzyć miejsca pracy dla mieszkańców. No i drogi. My jako miasto nie umiemy się uporać z budową nowych dróg. Powiaty i gminy ościenne mają drogi lepsze i to widać. Trochę pan prezydent ożywił plac Biegańskiego, troszkę ściągnął zespołów, troszkę ściągnął jakiś imprez na plac, bo przecież zawsze narzekano, że tu się nic nie dzieje. Więc jest to plusem.  Koalicja, zależności, układy…: – Opozycję mamy, pani redaktor, mamy. Prezydenta kontrolujemy. Prezydentowi nie przechodzą wszystkie rzeczy, na przykład z Miejskim Domem Kultury, z MOPS-em… Także to nie jest tak, że wszystko, co pan prezydent chce, wszystko przechodzi. Opozycja jest. Ja zależności radnych względem prezydenta nie znam. Myślę, że każdy radny głosuje zgodnie ze swoim sumieniem. Nie ma partii, ani klubów, w których wszyscy jednomyślnie, jednogłośnie, wszyscy się zgadzają. Zresztą byłoby to niedobre, te różnice głosów są i mam nadzieję, że będą, bo to jest właśnie demokracja. Natomiast co do radnych to nie wiem, nie znam takich sytuacji i nie wypowiadam się na ten temat. ***Radny Strzelczak to – wbrew temu, co o sobie mówi – dla większości nieznana w polityce postać. Po pierwsze dlatego, że mandat radnego otrzymał po raz pierwszy. Po drugie, z racji wykonywanego zawodu nie ma czasu na aktywność w Radzie. Złożył zaledwie 18 interpelacji, co wypada blado przy 244 interpelacjach złożonych przez jego kolegę z klubu PiS, Artura Gawrońskiego. Tematy, które radny poddaje pod dyskusję, też nie należą do najważniejszych. Chciałby na przykład rozebrać wieżę miejskiego ratusza. Obecność na sesjach również nie jest jego mocną stroną. Patrząc na dwie

Centralnym miejscem Częstochowy jest plac przed Ratuszem zwany dobrotliwie „bieganem” lub „bieganiakiem”. Formalnym patronem placu jest dr Władysław Biegański, choć jedyny budynek stojący przy placu nosi numerację 45 jako jeden z adresów przy Al. NMP. Nazwa jak nazwa, ale opowieść o niej bywa ilustracją zmian zachodzących w Polsce. Rynek św. Jakuba zmienia się w plac Magistracki Zrealizowany w latach 20. XIX w. projekt połączenia Częstochowy z Częstochówką nowo wyznaczoną ulicą Najświętszej Maryi Panny wyznaczył w tym miejscu rynek, jeden z trzech na linii alei. Rynek miał nosić nazwę św. Jakuba, od położonego przy placu kościoła. Kościół, ufundowany w XVII w. przez przeora Jasnej Góry O. Gołdunowskiego, chylił się ku upadkowi. Zgodnie ze zwyczajem (zlikwidowanym dopiero przepisami pruskiego zaborcy) teren przy świątyni służył jako cmentarz. Przy kościele funkcjonował szpital-hospicjum dla umierających częstochowian i punkt opieki nad pielgrzymami; zwiększało to zapotrzebowanie na miejsce grzebalne. Projektant Alei, inż. Bernhardt chciał z placu zrobić miejsce centralne nowego miasta. Z tego względu wyznaczono tu miejsce dla nowego Ratusza, oddanego w latach 30. XIX w. Budynek na swój sposób był ładny, ale miejsca specjalnie nie nobilitował. Po jednej stronie reprezentacyjnego gmachu powstał odwach, siedziba straży miejskiej i magazyn gospodarczy; po drugiej – areszt dla opilców i złodziejaszków. Areszt w 1930 r. zasłynął z ucieczki „króla kasiarzy” Szpicbródki; po takiej kompromitacji władze miejskie przyspieszyły budowę nowoczesnego więzienia nad Wartą. Z tyłu Ratusza były stajnie, szopy na siano i inne wielkowiejskie obiekty. Aleje do końca XIX w. przypominały wąską nitkę przez zielone pola; na południe i na północ od placu rozciągały się błonia, przecięte strumykami (wzdłuż obecnej al. Jana Pawła II i wzdłuż ul. Waszyngtona). Zagospodarowanie centrum nastąpiło dopiero w latach po roku 1899, gdy inż. Brandtner sporządził nowy plan regulacyjny. W 1901 r. wytyczono i wybrukowano ul. Cerkiewną i Szkolną (Kilińskiego i Dąbrowskiego), w 1904 ul. Centralną (Śląską) , połączoną ul. Żelazną (Kopernika) z dworcem kolejowym przy Teatralnej. Od Centralnej w kierunku Jasnej Góry wytyczono ul. Jasną. Teren na zapleczu Ratusza zagospodarowano budową elektrowni miejskiej, okrywającej sąsiednie domy pyłem ze spalanego węgla. Po drugiej stronie barokowy kościół został wyburzony, zastąpiła go neobizantyjska cerkiew prawosławna. Duchowieństwo prawosławne wybudowało także w 1875 na narożniku placu dom parafialnym, nazywany „popówką”. Naprzeciw cerkwi dawne domki s. Mariawitek przebudowano na pomieszczenia służące carskiemu wojsku Przed I wojną światową dawna dziura zaczęła przypominać miejski plac, nazywany już nie rynkiem św. Jakuba, lecz Magistrackim. Urok miejsca obniżały cuchnące rynsztoki i pyląca się podczas słonecznych dni szutrowa nawierzchnia.  Z placu Magistrackiego na ministerialny Odzyskaniu niepodległości towarzyszyły zmiany w topografii. Centralna przestałą być centralną, zyskała nazwę Śląska, by podkreślić udział częstochowian w walce o polskość górniczej krainy. Cerkiewną przemianowano na Kilińskiego, rzemieślnicy ufundowali z tej okazji tablicę pamiątkową. Podobna tablica, zawieszona na budynkach przejętych przez polskie wojsko, sygnalizowała przemianę Szkolnej w ulicę Jana Henryka Dąbrowskiego. Czwartej drogi nie było; wylot zabudowany został czynszowymi kamienicami, zyskującymi miano „blokady”; ulicą Nowowiejskiego nazwano trakt wśród ogrodniczych willi po drugiej stronie „blokady”. Cerkiew stała się ponownie świątynią katolickim, zyskując status kościoła garnizonowego; „popówkę” przejęto na siedzibę sztabu dywizyjnego. Plac zyskał rangę miejsca centralnego; tu organizowano najważniejsze uroczystości miejskie, defilady wojskowe, wiece. Ponieważ zieleń wokół kościoła osłaniała przed wścibskimi oczyma; nie bacząc na sąsiedztwo użytkowano tę część placu na rozrywki pijackie. Miało to też swój polityczny wydźwięk, często po zakończeniu obrad Rady kibice partyjnych klubów (zwłaszcza socjaliści i związkowcy chadeccy) kończyli debaty za pomocą pięści, pałek i noży, w cieniu kościelnych drzew. Złą sławą cieszyła się też ul. Śląska. Mimo budowy przy niej reprezentacyjnych gmachów Banku Komunalnego i Poczty, po zmroku arteria ta była stanowiskiem tanich prostytutek i wulgarnych chuliganów. Niezbyt zachęcająco prezentował się też wylot w ul. Kilińskiego: postój dorożek raził zapachem końskiego nawozu, a szynk Biernackiego odorem kwaśnego piwa i kapusty. Elegancki salon Alei miał nie tego zaplecze, a rozwój motoryzacji łączącej się z kurzeniem nawierzchni zniechęcał do spacerów. Przełomem cywilizacyjnym była więc wymiana nawierzchni w początkach lat 30. Część placu zyskała pokrycie kostką granitową, na części położono asfalt. Wspomnieć tu należy z uznaniem, że po Warszawie byliśmy drugim miastem Polski decydującym się wykorzystać nawierzchnię asfaltową, zupełną wówczas nowość technologiczną. Wybudowano kanalizację, likwidując cuchnące rynsztoki. Na placu powstały nowoczesne, podziemne szalety miejskie. Pylącą elektrownię przeniesiono na Zawodzie, zastąpiła ją – też nowatorska – przeciwgruźlicza stacja rentgenowska. Plac Magistracki w 1934 zyskiwał już wygląd godny jednego z największych miast Polski. Być może rozważano nawet nobilitowanie go nową nazwą. Życie narzuciło własne rozwiązanie. 15 czerwca w Warszawie ukraiński nacjonalista zastrzelił ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Akt ten rządzący piłsudczycy odebrali jako świętokradztwo. Dekretem Prezydenta RP utworzono obóz koncentracyjny w Berezie Kartuskiej, gdzie najpierw osadzono polskich nacjonalistów, potem ukraińskich, następnie komunistów, aferzystów gospodarczych, a w końcu różnych takich, co to się władzy narazili. Morderstwo potępiono na wielu „spontanicznie” organizowanych przez starostwa wiecach. Przy okazji, chcąc sakralizować męczennika, w wielu miastach nadawano jego imię ulicom: w Warszawie tak nazwano ulicę Foksal, ulice Pierackiego zyskały Katowice, Sosnowiec, Lublin, Łomża… I tak też w Częstochowie uchwałą Rady Miasta z 19 czerwca 1934 plac Magistracki nazwano placem Pierackiego. Nie było to zbyt taktowne. Bronisław Pieracki w swym bogatym życiorysie nie miał żadnych związków z naszym miastem. Owszem, gdyby wcześniej w wypadku zginął gen. Gustaw Orlicz-Dreszer, nikt by się nie dziwił, że ten słynny piłsudczyk, ale także słynny częstochowiak, stał się patronem centralnego miejsca. Orlicz po swej śmierci dostał boczną uliczkę Ogrodową (i tak lepiej niż Curie-Skłodowska, której przyznano uliczkę wstydliwie ukrytą wśród slumsów); Pierackiego ulokowano zaś centralnie. Nietakt, tym większy, że największym klubem w Radzie była endecja; a młodych, częstochowskich endeków wysłano ekspresem do Berezy. Decyzja ta zemściła się, gdy po 1935 r. poszukiwano lokalizacji pod pomnik zmarłego Marszałka Piłsudskiego. O placu Pierackiego nawet mowy nie było, zamiast w miejscu centralnym wyznaczono najpierw Marszałkowi kwaterę nad cuchnącym rozlewiskiem przy ul. Jasnogórskiej; potem pozwolono mu pilnować nowej szkoły przy ul. Narutowicza. Hitlera zamieniono na Stalina. Pieracki nie przyjął się wśród Częstochowian, renomowany plac nazywano nadal zwyczajowo magistrackim. Nazwa przedwojenna była szanowana przez okupantów niemieckich do 1942 r. Wtedy uroczyście przemianowano Aleje Najświętszej Maryi Panny w Aleje Adolfa Hitlera, tegoż osobnika czyniąc także patronem nad placem. Była

Zarząd Okręgu Częstochowskiego Prawa i Sprawiedliwości zaprasza na spotkanie z Joachimem Brudzińskim. Poseł Joachim Brudziński jest przewodniczącym komitetu Wykonawczego Prawa i Sprawiedliwości posłem. Spotkanie z nim odbędzie się 12 marca 2013 r. (wtorek) godz. 15.30 w Domu Rzemiosła (ul. Kościuszki 6).

Krytycznie o spółdzielczości mieszkaniowej zapisano już więcej tomów niż mają dzieła Lenina. A jest o czym pisać. Źródłem tematów częściej są zarządy spółdzielń aniżeli sami członkowie. Przykładem niech będzie sprawa Benicjusza Łapota, którego 40 lat temu los związał ze Śródmiejską Spółdzielnią Mieszkaniową w Częstochowie. To niewiarygodne, czym zajmują się zarządy spółdzielń. Pracownicy Śródmiejskich zasobów mieszkaniowych najwyraźniej nie mają co robić, więc zabijają czas wzywaniem swoich członków przed oblicze sprawiedliwości. – Zabrałem głos na Walnym Zgromadzeniu i to nie spodobało się prezesom spółdzielni. Jest wiele spraw, które mi się nie podobają, ale oni nie chcą mnie wysłuchać. Oskarżyli mnie o zakłócanie porządku obrad. Podobno nie miałem prawa nic mówić, bo byłem nie w swojej grupie – twierdzi pan Benicjusz. O co z tymi grupami chodzi? Odpowiada radca prawny spółdzielni Renata Walichnowska: „Członkowie Spółdzielni mają zgodnie ze Statutem Spółdzielni prawo uczestniczenia w częściach Walnego Zgromadzenia, które jest najwyższym organem Spółdzielni”. Zarząd sprytnie wymyślił – zasłaniając się dużą frekwencją podczas zebrań – by Walne Zgromadzenie podzielić na cztery części. Każdy członek przypisany jest do jednej grupy. W innych aktywnie uczestniczyć mu nie wolno. Pan Benicjusz  zasiadł więc na ławie oskarżonych. W jednym z dokumentów procesowych czytamy: „Przewodnicząca obrad po kolejnych próbach zakłócania przez Pana B. Łapot porządku obrad poinformowała go, że nie może brać udziału w dyskusji, ponieważ nie jest członkiem II części Walnego Zgromadzenia. Po kolejnych zakłóceniach obrad r. pr. Renata Walichnowska pouczyła Pana B. Łapot, że jako członek IV grupy będzie mógł na niej zabrać głos”. W zasadzie nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać, bo przykład pana Łapota jest tak absurdalny, że komentować go nawet trudno. Po tym jak sprawę przeciwko Benicjuszowi Łapotowi zbadał I Komisariat Policji w Częstochowie, trafiła ona do Sądu Rejonowego, by ostatecznie zakończyć się w Sądzie Okręgowym wyrokiem uniewinniającym pana Benicjusza. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że nasz bohater to człowiek wiekowy – ma 83 lata. Śródmiejska Spółdzielnia Mieszkaniowa dała popis własnej bezsilności wobec staruszka i zamiast zwyczajnie go wysłuchać, wolała włóczyć się z nim po sądach. Zarząd zapytany o to, kto poniósł koszty procesów, odpowiada: „Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa”. A z pewnością były niemałe, bo obie strony spotykały się na kolejnych rozprawach przez 3 lata. Tygodnik „7 dni” zadaje pytanie i prosi o odpowiedź członków Śródmiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej: kto Pani/Pana zdaniem powinien ponieść koszty procesów sądowych trwających 3 lata?Odpowiedzi prosimy kierować na adres mailowy: redakcja7dni@interia.pl.

Dlaczego wyginęły dinozaury ? Proste: bo nie miały dzieci. Inszą sprawą są przyczyny tego stanu. Może zawinił meteoryt, może globalne ocieplenie, może antykoncepcja, a może moda na seks bez zobowiązań. Istotne jest to, że gatunek nie dochowujący się potomstwa, skazany jest na wymarcie i nie ochroni go nawet konwencja z Ramsau. Liczba mieszkańców Częstochowy spadła poniżej 230 tysięcy mieszkańców, a więc w ciągu ostatnich 15 lat ( licząc od końca 1997 r.) ubyło 30 tysięcy. Zniknęła zatem dzielnica wielkości blokowiska Północ. Ujemny przyrost naturalny jest tylko jedną z przyczyn. Jeśli potrafimy liczyć, to zróbmy to… By utrzymać demograficzny potencjał, średnio w każdej rodzinie powinna zostać wychowana dwójka dzieci. W tej statystyce Częstochowa niestety znajduje się na szarym końcu województwa śląskiego: współczynnik dzietności wynosi 1, 169. Nie może nas pocieszać dobre towarzystwo innych dużych miast: Dąbrowy Górniczej, Sosnowca, Gliwic czy Zabrza. Utrzymanie takiego poziomu jest gwarancją, że przed rokiem 2030 liczba częstochowian nie przekroczy 200 tysięcy. Może to i dobrze. Dzieci są nieodpowiedzialne, włażą na ulice, przeszkadzając w jeżdżeniu samochodem, emitują hałas i zanieczyszczenia, denerwują klientów na szopingu w galeriach. Z powodu dzieci musimy utrzymywać nauczycieli, pediatrów, opiekunów w przedszkolach i żłobkach, budować jakieś tam place zabaw, etc. Każde dziecko w sposób złośliwy utrudnia samorealizację dorosłych; przeszkadza tatusiom w oglądaniu meczu, a mamusiom w przyswajaniu równie pasjonującego serialu. Z młodymi rodzicami nie da się nawet pogadać o kulturze; na pytanie o wrażenia z lektury Żiżki odpowiadają ziewaniem, dając do zrozumienia, że zamiast postmodernizmem nocą zajmowali się wymianą pieluch. Ogólnie rzecz biorąc, nie ma co się dziwić, że dzieci działają na nerwy. Problem w tym, że ok. 2030 roku my już zdziecinniejemy i to nam trzeba będzie zmieniać pieluchy. W dodatku ktoś nas będzie musiał utrzymywać. Na państwo nie liczmy, ci, którzy dziś prezentują się jako Państwo Polskie (a nawet Jaśnie Państwo Polskie), będą cierpieć na schorzenia opisane przez Alzhaimera i nie przypomną sobie, gdzie są te pieniądze zbierane pod hasłem zabezpieczenia naszej starości. Oni, czyli ze starości niekumata ekswładza oraz my, starcze niemoty; i tak się będzie żyło, modląc się w duchu, by mocą ustawy o eutanazji skrócono nasze niedole. Dinozaury były nieodpowiedzialne, bo nie zadbały o potomstwo. Nic ich nie usprawiedliwia: kataklizm też mogły przewidzieć i wybudować dla swoich dzieci schrony przeciwatomowe. Nie obronią się przed zarzutem nieodpowiedzialności, bo nikt z nich nie jest w stanie powiedzieć coś na swoje usprawiedliwienie. Popatrzmy więc z pokorą na ich kości i pomyślmy, jak my za kilkadziesiąt lat tłumaczyć się będziemy ze swojej nieodpowiedzialności. Zresztą, kto by chciał słuchać naszego seplenienia… Emerytury, prawo do godnego życia… Walta się, dziadki, zafundowaliście sobie socjalizm i życie ponad stan, pozostawiliście po sobie tylko długi do płacenia. O co wam, k…, chodzi? I tak właśnie podzielimy los dinozaurów.