W prawdziwej zimowej atmosferze, bo przy -10 C nad zalewem w Poraju stawiło się 44 zawodników, by rozegrać Podlodowe Mistrzostwa Koła Okoń przy I.S.D. Huta Częstochowa. Zawody zostały rozegrane w dwóch turach, każda trwała 2,5 godziny (suma miejsc zajętych w poszczególnych turach dawała ostateczny wynik). Przed zawodami oznakowano taśmą strefę I-szej i II-giej tury. Każdy z zawodników wybierał sobie miejsce do wędkowania w wyznaczonym terenie. Po skończeniu pierwszej organizator zaserwował gorącą fasolkę po bretońsku, którą ze smakiem spałaszowali zmarznięci wędkarze. Ryby po zważeniu zostały wpuszczone z powrotem do zalewu (były w doskonałej kondycji, bo każdy zawodnik miał duże wiadro do przetrzymywania złowionych ryb w wodzie). Przeważającą rybą w połowach były jazgarze, nieliczni trafili okonie i to pokaźnych rozmiarów, złowiono tylko jedną płoć. Zwycięzca pierwszej tury i całych zawodów złowił 5 okoni w ciągu 40 minut i ani jednego jazgarza, a w drugiej turze 33 jazgarze i jednego okonia. Wysokie 14 miejsce wywalczył junior Piotr Kokot. Wyniki zawodów:Zbigniew Sobierajski – 3 pkt. Robert Zasuń – 5 pkt.  Dariusz Kapinos – 8 pkt. Zdzisław Grabny – 9 pkt. Andrzej Smok – 13 pkt. Arkadius Caban – 16 pkt. Marcin Bujak – 22 pkt. Radosław Wojnowski – 27 pkt. Seweryn Potempski – 28 pkt. Sebastian Kmiecik – 29 pkt.

Już tysiące ludzi skorzystało z porad blogującego aspiranta Fortuny, który o pieniądzach wie prawie wszystko. Czytaj kolejne porady. Zdobądź sprawność finansową z Fortuną! Uwaga Konkurs! Wycinaj z gazety i zbieraj znaczki sprawności finansowych, aby wziąć udział w konkursie i wygrać dla siebie lub dla wskazanej osoby w wieku 16-19 lat wyjazd na obóz naukowy Akademii Leona Koźmińskiego, realizowany na licencji amerykańskiego Camp Millionaire. Więcej informacji na stronach: http://fortunaradzi.pl/index.php/zdobywajcie-ze-mna-sprawnosc-finansowa/ oraz  http://gazetylokalne.pl/

9 maja 1873 r mieszkańcom Europy niebo zawaliło się na głowę. Nastąpił krach na giełdzie wiedeńskiej. „Tysiące ludzi, którzy się przed niedawnym czasem mienili bogatymi, od razu zubożało, bo papiery stanowiące dawniej bogactwo  ich ręku w jednej chwili straciły swą wartość, której też nigdy odzyskać nie zdołają” – opisywał to warszawski  tygodnik „Nadwiślanin”. Podobne kryzysy giełdowe zdarzały się wcześniej i później; przypominamy sobie o tym, analizując aktualną sytuację gospodarczą. Dwukrotnie jednak – w 1873 i w 1929 r –  załamanie giełdowe doprowadziło do wszechogarniających przemian społecznych, których skutki nie tylko dyktowały historię polityczną XX w, lecz odczuwalne są do dziś. Najdziwniejsze jest to, że mechanizm giełdowego krachu jest prosty jak cep; dlatego wciąż na nowo uczymy się go, odkrywając dawno odkryte prawdy.Enterprajzerzy i grynderzyKapitalizm XIX w. budowali enterprajzerzy – tak z cudzoziemska nazywano w Królestwie Kongresowych przedsiębiorców. Kapitalizm, tu konieczne jest przywrócenie pierwotnego znaczenia  słowa, to mechanizm możliwy do powszechnego stosowania w warunkach wolnego rynku. Zebrany kapitał (pieniądze oraz inne zasoby materialne i ludzkie) inwestuje się w wybrane przedsięwzięcie, licząc na dochód umożliwiający zwrot nakładów i czysty zysk będący nagrodą za aktywność. Enterprajzerów w latach 20-30. XIX w. można porównać do hiszpańskich konkwistadorów, podbijających nieznane lądy Ameryk; tak jak oni ryzykowali swoim i pożyczonym majątkiem, wyruszając nieznanym szlakiem nowych technologii, marząc o zdobyciu krainy złota, El-Dorado. Innowacyjność była rzeczywistym narzędziem rozwoju, bo mózgi ludzkie nie krępowały programy pomocowe UE ani tym bardziej teorie wypracowane na Wydziałach Zarządzania. Chodziło po prostu o to, by wyczuć niewyartykułowane potrzeby konsumentów i zaspokoić je możliwie tanio, tak, by podaż pobudziła popyt. Tak, to nie pomyłka: podaż miała pobudzić popyt, a nie odwrotnie. Gdyby kierowano się współczesnym przekonaniem, nikt nie wymyśliłby lokomotywy, bo żadne badanie rynkowe nie wykazałoby popytu na tak trudno wyobrażalną  machinę.Enterprajzerstwo to ryzyko; bankructwo było ceną za pomyłkę, płaconą nawet przez najwybitniejszych. Przypomnijmy tu naszego ziomka Piotra Steinkellera, którego genialny pomysł budowy kolei żelaznej z Warszawy do Sosnowca trafił w zły czas, rujnując przemysłowca i tych, którzy zawierzyli w jego umiejętności. Enterprajzer musiał umieć łączyć przeciwstawne cechy; powinien być wiarygodnym hazardzistą. Najpierw musiał zebrać kapitał, przekonać konkretnych ludzi, by powierzyli mu swój majątek, zebrane oszczędności, posiadane nieruchomości, wkład własnej pracy. Zebrawszy pulę, należało podjąć ryzyko, by obstawiając aktywność na rynku, trafić w odpowiednim czasie i miejscu w nierozpoznane potrzeby odbiorców. W kapitalizmie enterprajzerskim odczuwalna była osobista odpowiedzialność. Bo to działało tak: przychodzi do Ciebie facet i tłumaczy, że ma pomysł na samopodgrzewającą się szklankę. Ty zaś przekonany jego sugestywnością, wyjmujesz z „pończochy” uciułane oszczędności i dajesz mu je w nadziei na nagrodę w postaci zysku. Pomyliłeś się – twoja strata; obstawiłeś dobrze – Twój sukces. To działało. Rzeczywiście, zgodnie z teorią Saya, podaż nakręcała popyt, większość inwestycji kończyła się sukcesem, a więc kto ryzykował inwestowanie, zarabiał na spokojną starość i posag dla córek. W ślad za eterprajzerami powstała i rosła klasa społeczna rentierów; tj. ludzi, których dochód pochodził z zainwestowanego kapitału. Rentierstwo we Francji w połowie XIX w. było źródłem dochodów ponad połowy rodzin. Nawet chłop czy robotnik, wiedząc, że musi mieć  oszczędności na wypadek choroby czy starości, owe uciułane ubezpieczenie inwestował w różnorodne akcje i obligacje. Niektórzy, jak nasz poeta Juliusz Słowacki, dzięki szczęśliwej ręce do inwestycji, zyskali spory majątek, pozwalający im spełniać się w kulturze. Przezorny rentier trzymał się  zasady dywersyfikacji, czyli rozpraszał inwestowany kapitał. Jedna pomyłka rekompensowana była pozostałymi sukcesami. Wzrost liczny rentierów i rozproszenie ich kapitału powodowało zanik osobistych więzi  między enterprajzerem a inwestorem-akcjonariuszem. Rolę pośrednika w zbieraniu kapitału przejęły banki inwestycyjne; od słowa „grunder” („fundator”) nazywane „grynderskimi”.Lata 70. XIX w. to już czas „grynderów”. Banki, obiecując wysokie zyski z odsetek, zbierały oszczędności, lokując je w wybranych przedsięwzięciach. Kto ma pieniądze – ma władze, bankierzy decydowali w co inwestować, a więc jakie branże rozwijać. Skończył się czas ryzyka wynalazców; banki tuczyły tylko kury znoszące złote jajka, inny drób szedł na rosół.Być może czytający ten skrócony opis dostrzegą analogię miedzy przeszłością a teraźniejszością. Zobaczą identyczne mechanizmy, które i nas doprowadziły do kryzysu globalnych finansów.  Wielki krachKręciło się to jak szalona karuzela. Świat przeżywał okres rozwoju gospodarczego, inwestycje przynosiły dochód przekraczający 20% zainwestowanego kapitału rocznie. Banki grynderskie, prześcigając się w przyciąganiu kapitału, obiecywały odsetki od wkładów nie mniejsze niż 10%. A wszystko to bez  strat inflacyjnych, bo szanowane waluty oparte były na kruszcu. Było byczo, więc… dolano jeszcze oliwy do ognia. Po wygranej wojnie Prus z Francją w 1870 r. Bismarck nałożył na pokonanych kontrybucje w wysokości  5 mld franków w złocie (dziś to ok 150 mld dol.). Część pozyskanych pieniędzy puścił na rynek, wykupując tzw. subskrypcję wojenną. Dzięki temu liczba banków grynderskich w Niemczech wzrosła z 30 o kapitale 400 mln marek do 107 dysponujących kapitałem 700 mln marek. Na giełdzie berlińskiej podwoiła się liczba spółek, sięgając liczby 900. W podobnym tempie rozwijał się obrót kapitału w sąsiedniej Austrii, gdzie liczba notowanych na wiedeńskiej giełdzie spółek wzrosła w trzy lata z 154 do 367. Wtedy właśnie  padły historyczne słowa : „państwo nie może przeszkadzać głupcom w pozbywaniu się ich pieniędzy”. Ta wypowiedź, przypisywana szefowi Kancelarii Rzeszy Niemieckiej, powinna być mottem wyrytym na frontonie Europejskiego Banku Centralnego.W tle niemieckiej gorączki złota nie słabła spekulacja we Francji. Najwięksi bankierzy Europy bracia Rotszyldowie stworzyli genialny system inżynierii finansowej, umożliwiający państwu francuskiemu spłatę ogromnej kontrybucji bez jednoczesnego zmniejszenia obrotu pieniądza na rynku. Będące gwarantem wymienialności franka zasoby złota zostały wywiezione do Niemiec, siła franka została oparta na skomplikowanych fundamentach obligacji państwowych, akcji przedsiębiorstw, gwarancjach bankowych. Przyspieszenie obrotu finansowego nabrało charakteru globalnego: po wojnie secesyjnej nastąpiło ożywienie gospodarcze Stanów, otwarte zostały rynki Chin i Japonii, rozpoczęła się modernizacja przemysłu rosyjskiego. Się kręciło… 6 maja 1873 r. obsługujący spółki z wiedeńskiej giełdy mały bank z Budapesztu ogłosił, że nie jest w stanie wypłacić obiecanych 12,5% procentów. To pozornie drobne bankructwo małego banku uruchomiło lawinę. Nastał „czarny piątek” 9 maja: rentierzy, panicznie wycofując oszczędności z grynderskich banków, pogrążyli  wiedeńska giełdę. Upadłość ogłosiło 20 banków, a policja siłą musiała usuwać z gmachu giełdy zdesperowanych inwestorów.  W ciągu kolejnych dni zbankrutowało 55 banków, a krach przeniósł się na giełdę berlińską. Potem był Paryż, Londyn i wrześniowa panika

Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa – o kryzysie w publicystyce pisze nasz korespondent z Anglii. O tym, że internet zmienił i zmienia nasze życie właściwie każdego dnia, nie ma nawet co mówić, bo to oczywiste. Jeśli dopadnie nas nagłe zaćmienie umysłowe, wystarczy przecież jedno kliknięcie i do dyspozycji mamy całą wiedzę tego świata, w dodatku w najróżniejszych językach. Do wyboru, do koloru. Nie wiem, być może ten łatwy dostęp do wszystkiego sprawia, że zdecydowana większość polskich dziennikarzy i polityków zachowuje się jak dzieci, które dostały właśnie atrakcyjną zabawkę i dalejże z nią harcować! Czytanie wiadomości w internecie zastępuje powoli, ale skutecznie poranne czytanie gazet. Dawniej, po lekturze prasy mniej więcej wiadomo było, co się dzieje i gdzie, zarówno w warstwie informacyjnej, jak i rozszerzonej, wzbogaconej intelektualnie, publicystycznej. Teraz nie. Już nie. Teraz zamiast wiadomości dostajemy pytania. Przykłady można mnożyć. Jakaś celebrytka założyła zieloną sukienkę i już mnie pytają: „Czy ładnie jej w zielonym?”. A co mnie do tego, cholera z nią! Zespół muzyki popularnej, wszystko jedno jaki, nagrał nową płytę i już dziennikarze dociekają: „Będzie nowy hit?”. Zwisa mi to.  Są także, niestety, sprawy większego kalibru niż kolor czyjegoś odzienia czy spekulacje na temat przyszłych przebojów. Wydawałoby się, że przynajmniej w tej materii jakiś rozsądniejszy żurnalista potraktuje sprawę z należną powagą. Ale gdzie tam! „Wielka Brytania wystąpi z Unii?” – krzyczy do mnie pytanie z całego polskiego internetu, ale odpowiedzi brak, bo za informacją, jakościowo – dodajmy – mierną, nie idzie żaden logiczny, publicystyczny tekst, choćby wyłącznie ograniczony do spekulacji, ale rzeczowych. I do jednego pytania dziennikarskiego dochodzi zaraz następne – polityczne, bo wyartykułowane przez jakiegoś tak zwanego polityka i ochoczo podchwycone przez media: „Polska zastąpi Wlk. Brytanię wśród unijnych decydentów?”. Nie przesadzam, tak stało jak wół napisane w jednym z portali internetowych, którego nazwy nie będę wymieniał, ale i tak wszyscy pewnie wiedzą, o co chodzi. To pytanie jest żenujące. Czy Polska zastąpi Wielką Brytanię wśród decydentów Unii czy nie zastąpi to sprawa absolutnie drugorzędna. Istota sprawy polega na tym, że ewentualne wystąpienie Wlk. Brytanii z UE w jakiś sposób mogłoby zmienić sytuację Polaków na Wyspach. I o tym warto napisać. Ale, rzecz jasna, o tym ani słowa. Zamiast tego, jakiś dureń, podkręcony z rana wytycznymi partyjnymi, wyrywa się przed szereg i oznajmia światu swoje przemyślenia, jakiś inny dureń skrzętnie notuje wypowiedź pierwszego durnia i po sekundzie błyskotliwy news jest już w internecie. Jakież to piękne i mocarstwowe: Polacy zamiast Wyspiarzy będą decydować o losie Europy. Ej, łza się w oku kręci. Ileż to możliwości się otwiera, ekonomicznych, politycznych i oczywiście historycznych, aż doczekać się nie mogę na kolejne rewelacje na ten temat.

Ostatnia sesja Rady Miasta (31 stycznia) zainaugurowała erę elektronicznej, a co najważniejsze  imiennej rejestracji głosowań częstochowskich samorządowców. Dzięki temu niezmiernie ułatwiony zostanie dostęp do informacji publicznej. Kiedy jednak mieszkańcy będą mieli internetowy wgląd w wyniki głosowań? Już dzisiaj! Wykaz głosowań jest dostępny na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (bip.czestochowa.pl) w zakładce XXXI sesji Rady Miasta. Wykaz znajduje się w załącznikach pod porządkiem obrad.  Długo oczekiwane urządzenie do imiennego liczenia głosów sprawdziło się bez większych problemów technicznych i tym samym zreformowało dotychczasowy system głosowania. Wprawdzie podczas decydowania radni nadal podnoszą ręce, ale jednocześnie muszą nacisnąć odpowiedni przycisk na osobistym pilocie („za”, „przeciw” „wstrzymuję się”). Po zakończeniu procedury oczom zgromadzonych ukazuje się graficzny wykres oraz imienna lista głosowania. Na elektroniczny rejestr głosowań czekaliśmy długo, ale na pewno było warto. Do tej pory mieszkańcy mogli się dowiadywać o decyzjach radnych przede wszystkim z mediów. Protokoły z obrad sesji publikowane są na stronie BIP-u po zakończeniu całego procesu legislacyjnego, co trwa niestety długo – na ten moment nie mamy możliwości elektronicznego wglądu w tego rodzaju dokument ani z sesji wczorajszej, ani nawet z grudniowej! Publikacja imiennej listy głosowań umożliwia zatem o wiele szybszy dostęp do informacji o tym, która uchwała została przyjęta, jaka odrzucona i dzięki komu takie decyzje zostały podjęte.

Polityka, w tym także historyczna, ma u nas charakter wizerunkowy. Znaczy to, że nie interesuje nas przeszłość, by z niej czerpać doświadczenie dla przyszłości. Historia ma walor zabawy karnawałowej w przedszkolu – ważne, by włożyć odpowiedni strój i maskę, by bawić doskonale. Polityk może dzięki lamusowi historii chodzić na dwóch nogach i udawać Piłsudskiego. Ta zabawa, niegdyś bliska prawicy, zaczyna ogarniać lewicowe serca. Wygrzebany z przełomu lat 40/50  antyfaszyzm i antyklerykalizm, połączony z wyzwoleństwem lat 60. XX w, uchodzi dziś za modernę. Dzięki temu babcie i wnuczki mogą nie tylko tańczyć przy podobnej muzie, ale wspólnym głosem sloganić „faszyzm nie przejdzie”, „kler na Madagaskar”, paląc przy tym trawkę i staniki (o ile babcie wychowane w duchu rewolucji kwiatów wiedzą, co jest stanik).Wizerunkowość historyczna musiała sięgnąć Gierka. Musiała, bo postać ta nie tylko wydobywa miłe wspomnienia młodości obecnych 50+, ale być powinna idolem wszelkiej maści aparatczyków partyjnych. Trzymając się tezy pana Marksa, że historia powtarza się jako farsa, przyrównałem niegdyś różnicę miedzy panem J. (z wiadomych względów nie wymienię imienia) Kaczyńskim a panem D. Tuskiem, jak między panem Gomułką a panem Gierkiem. Polityka obu panów (K i T oraz G i G) była w ogólnych zarysach taka sama. Tyle, że w jednym wypadku socjalizm oblany był narodowym sosem i pokazową ascezą, w drugim dominowało liberalne hasło „bogaćcie się”. Ascetyzm, nawet oblany narodowo-socjalostyczną marynatą, na dłuższą metę jest trudny do zniesienia. Nawet pan M. Kamiński czy pan Z. Ziobro nie będzie ścigać korupcji za 2 tys. zł. brutto; też prócz satysfakcji chcą mieć drobne na fryzjera i na ciasteczka. Jeżeli już się człowiek zapisuje do partii, by grać rolę klaszczącej małpy, to chciałby w zamian mieć przynajmniej banana. I tu bliska ideału była polityka Gierka; członkostwo partyjne dawało nie tylko awans społeczny, lecz i wymierny awans materialny. Im wyżej w partyjnej hierarchii, tym większe możliwości skubania.  Socjalizm stał się dla partyjnego aparatu drogą do wymarzonego M-3, fiata, daczy i żaglówki; bida socjalistyczna wyznaczała taki pułap aspiracji. Zachowując właściwe proporcje to temu samemu służy dzisiejszy socjalizm (kapitalizm państwowy), otwierający partyjnym miernotom awans na prezesów spółek z godną ich potrzeb pensją. Nie dziwiłbym się, gdyby w gabinecie partyjnych aparatczyków (od lewicy po prawicę) zawisł między orłem a krzyżem portret Gierka. Uosabiałby wiarę, że ponoszony trud  propagandowo-piarowski, ofiarna gimnastyka gięcia  krzyża i ćwiczenia przyklęku i tym podobnej pracy partyjnej, przyniesie korzyść w postaci władztwa nad Orlenem, KGHM lub chociaż nad Państwową Wytwórnią Pompek Miękkich. Dajesz siebie, by brać dla siebie (dajesz d… za miskę zupy), to jedynie słuszne, zrozumiałe, zgodne z naturą hasło, będące wkładem Gierka w rozwój XX-wiecznej Polski. Przyjęcie przez aparat partyjny wszelkiej maści Gierka jako patrona roku 2013 byłoby wiec czymś bardziej naturalnym niż przebieranie się przez ten aparat w stroje powstańców styczniowych czy warszawskim. Wyobrażam sobie takie święto partyjnych happenerów śpiewających porywający hymn lat 70.: „Nie masz to, ach, nie masz, jak w partyjnej armii, partia cię ubierze, partia cię nakarmi”. Czego i Wam życzę.