Pani Krysia z Urzędu Skarbowego chwali obecnego prezydenta Matyjaszczyka za zmiany, których dokonał w mieście. Pan Zbyszek rencista twierdzi, że te zmiany to zasługa jego poprzednika – prezydenta Wrony. Kto ma rację? Konia z rzędem temu, co połapie się w opowieściach władzy. Większość Częstochowian bazuje na sprzecznych komunikatach, których przekaz uzależniony jest od źródła. Propaganda sukcesu skróciła kadencje Tadeusza Wrony, ale mimo to jego następca nie uczy się na błędach poprzednika. Każda władza w naszym mieście przyjmuje szokujące założenie: mieszkaniec Częstochowy to idiota, ciemniak z zanikami pamięci. Skoncentrujmy się na faktach. W 2009 „lewica wzywała do zablokowania trzech inwestycji: al. NMP, hali sportowej, przebudowy pływalni na Dekabrystów”. Dziś Matyjaszczyk jednym tchem wraz z nową linią tramwajową i taborem Twist, wyremontowaną Filharmonią Częstochowską, przebudową większości dróg, wymienia te przedsięwzięcia, twierdząc, że to jego zasługa. (http://www.czestochowa.pl/samorzad/wydarzenia_samorzad/trzy-lata-kadencji-2/?searchterm=trzy%20lata%20kadencji). Na początku swojej kadencji, Krzysztof Matyjaszaczyk w jednym z wywiadów stwierdził: „Tadeusz Wrona był prezydentem, który zadłużał miasto, wydawał pieniądze na błyskotki, a nie na najpotrzebniejsze mieszkańcom rzeczy. Bardziej zajmował się sprawami pielgrzymów niż mieszkańców Częstochowy. Ludzie to widzieli”. Widzą i teraz. Przyjmując, że w oskarżeniach jest sporo racji, zmiana prezydenta miała ukierunkować działania władzy na mieszkańców. Długi  Częstochowy wzrosły z 315,6 mln zł – 2009 do 440 mln zł – 2012. Mimo obietnic Matyjaszczyka, że nie będzie zadłużał miasta, mamy kolejny kredyt w wysokości 150 milionów zł, a zamiast pielgrzymów – towarzyszy partyjnych z Katowic, Bielska, Dąbrowy Górniczej, Będzina, Warszawy etc, ochoczo zatrudnianych przez prezydenta w magistracie i w miejskich spółkach. Sukces ma wielu ojców…Kto wobec tego ma „prawo” chwalić się rozbudową miasta? W pewnym sensie każdy z prezydentów, z uwagi na kontynuacje władzy. Możemy jednak pospekulować czyje zasługi są większe. Nie trzeba mieć specjalnie dużej wiedzy, by wiedzieć, że dobry pomysł i kapitał finansowy to strategiczne elementy każdej inwestycji. Realizacja dzieje się poniekąd sama, czy rządziłby Kowalski czy Nowak, choćby z powodu przejęcia przez kolejnego prezydenta struktur organizacyjnych miasta. Ustalenie potrzeb mieszkańców, przekucie to w pomysł inwestycyjny, a potem w plan na papierze i zdobycie na to pieniędzy – to już wyższa szkoła jazdy. Innymi słowy, stworzenie projektu i pozyskanie środków finansowych jest najważniejsze. Przypomnijmy, który prezydent rządził, a więc kto tworzył projekty, szukał kasy i jak dużej, a kto tylko inwestycje realizował:do końca 2009 – Tadeusz Wrona*do końca 2010 – Piotr Kurpios**od 2011 – Krzysztof Matyjaszczyk*** Najważniejsze inwestycje Krzysztofa Matyjaszczyka(Poniższe dane otrzymaliśmy z biura prasowego Urzędu Miasta Częstochowy).ROK 2011Budowa sali gimnastycznej przy SP nr 21 wraz z budynkiem klubowym i boiskiem, Częstochowa, ul. Sabinowska 7/9 (ok. 4.500.000 zł – środki własne). Realizacja: 2010 – 2011. Projekt: 2010** Przebudowa i remont obiektu sportowego przy ul. Boya Żeleńskiego (z Unii ok. 1.530.00 zł i środki własne ok. 2.500.000 zł). Realizacja: 2010 – 2011. Projekt: 2008* Budowa ul. Tatrzańskiej (Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego – projekt znajduje się na liście rezerwowej projektów planowanych do dofinansowania – ok. 5.000.000 zł). Inwestycja: 2010-2011. Projekt: 2009* Budowa ul. Mieszka Starego. Koszt: ok. 1.900.000 zł.  Inwestycja: 2010-2011. Projekt: 2009 – 2010*-**Budowa ul. Wodzickiego (na odcinku od Dekabrystów do Polskiego Czerwonego Krzyża). Koszt: ok. 2.100.000 zł. Inwestycja: 2010 – 2011. Projekt: 2009* Rozbudowa skrzyżowania Alei Pokoju (w ciągu ul. Złotej i dojazdu do terenów Huty). Koszt: ok. 2.200.000 zł. Inwestycja: 2010 – 2011. Projekt: 2007* Odwodnienie dzielnicy Wyczerpy – budowa kanału deszczowego na odcinku ul. Batalionów Chłopskich w Częstochowie. Koszt: ok. 2.300.000 zł. Realizacja: 2010 – 2012. Projekt: 2009* Wzmocnienie znaczenia Centrum Pielgrzymkowego poprzez modernizację Alei N.M.P. Koszt: ok. 57.000.000 zł (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – ok. 30.650.000 zł – 85 % kosztów). Realizacja: 2010 – 2013. Projekt: 2010** Budowa ul. Legionów. Koszt: ok. 14.400.000 zł (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – ok. 6.800.000 zł). Inwestycja: 2011. Projekt: 2010** Połączenie DK-1 z północną częścią miasta – węzeł DK-1 z ul. Makuszyńskiego. Koszt: ok. 21.100.000 zł (Fundusz Spójności – ok. 14.100.000 zł).  Inwestycja: 2011. Projekt: 2009* ROK 2012Budowa nowoczesnego systemu transportu zbiorowego w Częstochowie – rozbudowa infrastruktury tramwajowej, drogowej i pasażerskiej dla obsługi osiedli: Wrzosowiak, Raków i Błeszno (z Unii – ok. 68.200.000 zł i środki własne – ok. 14.300.000 zł). Realizacja: 2010 – 2012. Projekt: 2009* Rozbudowa i remont budynku Filharmonii Częstochowskiej (z Unii – ok. 16.900.000 zł i środki własne – ok. 19.900.000 zł). Realizacja: 2009 – 2012. Projekt: 2007* Aranżacja wnętrz z wyposażeniem i umeblowaniem budynku Filharmonii (tylko środki własne – ok. 1.300.000 zł). Realizacja: 2012. Projekt: 2010** Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. Bardowskiego (tylko środki własne – ok. 11.500.000 zł). Realizacja: 2010 – 2012. Projekt: 2008* Hala sportowa wielofunkcyjna przy ul. Żużlowej w Częstochowie (unijne – ok. 28.800.00 zł, środki własne – ok. 22.400.000 zł i Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej – 20.000.000 zł). Realizacja: 2008 – 2012. Projekt: 2009* Wyposażenie hali sportowej wielofunkcyjnej przy ul. Żużlowej – umeblowanie, sprzęt biurowy i informatyczny (środki własne – ok. 3.300.000 zł). Realizacja: 2011-2012. Projekt: 2010** Kanalizacja sanitarna wraz z przepompownią i wodociąg – ul. Przyjemna i Lotosu (środki własne – ok. 2.500.000 zł). Realizacja: 2008 – 2012. Projekt: 2009* Budowa Północnego Korytarza. Etap II od ul. św. Brata Alberta do ul. Makuszyńskiego. Koszt: ok. 17.900.000 zł (Urząd Marszałkowski – ok. 15.100.000 zł). Inwestycja: 2012 – 2013. Projekt: 2011*** Doprowadzenie do wymaganych przepisami standardów użytkowych obiektu mostowego nad torami PKP w ciągu Alei NMP w okolicy skrzyżowania z ul. Wilsona. Koszt: ok. 1.400.000 zł. Inwestycja: 2012 – 2013. Projekt: 2011*** Przebudowa ul. Katedralnej na odcinku od ul. Piłsudskiego do ul. Ogrodowej. Koszt: ok. 1.100.000 zł. Inwestycja: 2012 – 2013. Projekt: 2012*** Rozbudowa ulic gminnych: przebudowa ul. Garibaldiego wraz ze skrzyżowaniem ul. Wilsona. Koszt: ok. 3.400.000 zł. Inwestycja: 2012 – 2013. Projekt: 2012*** Przebudowa DK-1, budowa wiaduktu na skrzyżowaniu z DK-46; połączenie z ul. Srebrną. Koszt: 65.000.000 (Fundusz Spójności – aneks o dofinansowanie wydłużający termin rozliczenia rzeczowego i finansowego zadania do dnia 31.12.2014.) Realizacja: inwestycja w trakcie. Projekt: 2012 – 2013*** ROK 2013Budowa boiska przy Szkole Podstawowej nr 13 w Częstochowie, przy ul. Wręczyckiej (środki własne – ok. 240.000 zł i Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej – ok. 114.000 zł). Realizacja: 2013. Projekt: 2011*** Budowa boiska przy ZSS-B w Częstochowie, przy ul. Św.

Na murach dawnej synagogi w Lelowie odsłonięto tablicę upamiętniającą cadyka Bidermana oraz Żydów Lelowskich. Odsłaniali ją wspólnie wójt gminy Lelów – Jacek Lupa, członek Zarządu Fundacji Rodziny Nissenbaumów – Gideon Nissenbaum, przewodniczący Rady Gminy Lelów – Andrzej Marcin Dragański oraz rabin Simcha Krakowsky – prezes Fundacji Chasydów Leżajsk Polska. W Lelowie odsłonięto tablicę upamiętniającą cadyka Bidermana oraz Żydów Lelowskich. Na tablicy znajduje się napis w języku polskim i hebrajskim – „Oto kamień odmawia kadisz…” „Pamięci cadyka Dawida Bidermana (1746-1814) oraz Żydów Lelowskich mieszkających na tej ziemi do zagłady w 1942 roku, Społeczeństwo Lelowa.”Uroczystość odbyła się w 200 rocznicę śmierci słynnego cadyka.– Cadyk Dawid Biderman należy do najwybitniejszych synów Lelowskiej ziemi, od ponad 200 lat sławi jej imię w całym kraju i na świecie. Pragnąc upamiętnić dwusetną rocznicę jego śmierci, Gmina Lelów ufundowała tablicę pamiątkową. – powiedział przed odsłonięciem tablicy, wójt Lelowa, Jacek Lupa. – W ciągu ostatnich lat gmina Lelów i jej mieszkańcy wiele uczynili, aby przywrócić pamięć o swych żydowskich współobywatelach. Dzisiejsza uroczystość i fakt, że stoimy przed nowym ohelem i ogrodzonym kirkutem jest tego najlepszym świadectwem. W dwusetną rocznicę jego śmierci oddajemy cadykowi Bidermanowi należny hołd i wyrażamy wolę kontynuacji procesu wzajemnego poznawania się i budowy dialogu dwóch odmiennych kultur współistniejących przez kilkaset lat w Lelowie. Już dziś chcemy Państwa zaprosić na kolejną imprezę, która ma przybliżyć żydowską kulturę dzisiejszym mieszkańcom gminy Lelów – Festiwal Dwóch Kultur Święto Ciulimu-czulentu. Zapraszamy od 22 do 24 sierpnia bieżącego roku. W Lelowie gościło z tej okazji prawie 300 chasydów z całego świata. Po modlitwach przy grobie cadyka, chasydzi zasiedli przy wspólnym stole, tańczyli i śpiewali, uważają bowiem, że w ten sposób także można chwalić Boga.

Artur Czaja nadal pozostaje zawodnikiem Stowarzyszenia CKM Włókniarz. Choć od dawna mówi się, że zostanie bezpłatnie wypożyczony do biało-zielonej drużyny, jednak nadal brakuje podpisu młodzieżowca. Tymczasem zainteresowanie Czają wyraził Falubaz Zielona Góra. Władze klubu nieustannie zapewniają, że przyszłość młodzieżowca jest właściwie przesądzona i w następnym sezonie będzie reprezentował Włókniarz. Jak podkreśla Michał Świącik, Falubaz w sprawie Czai kontaktował się jak do tej pory raz i żadne konkrety nie padły. Dodatkowo warto zaznaczyć iż wypożyczenie przez Zielonogórzan będzie się dla nich wiązać z wydatkiem 500 tysięcy złotych na rzecz Stowarzyszenia CKM Włókniarz, takiej bowiem kwoty będzie ono wymagać od każdej drużyny, prócz częstochowskiej, za usługi Czai. Ostateczne decyzje w sprawie zawodnika zapadną najprawdopodobniej w najbliższych dniach. Wiadomo już natomiast, że bezpośrednio po prezentacji drużyny, która odbędzie się w niedzielę 9 marca, zawodnicy wyjadą na kilkudniowy obóz do Krsko. Powód decyzji o wyjeździe jest oczywisty. Tor w Częstochowie w najbliższym czasie nie będzie nadawał się do użycia, natomiast w Krsko zawodnicy mogą liczyć na co najmniej kilkanaście stopni powyżej zera. Jak podkreśla Jarosław Dymek wyjazd będzie miał na celu, prócz pierwszych treningów na torze, integrację drużyny.

Czy Częstochowa może mieć coś wspólnego z państwem dziś nieistniejącym, Czechosłowacją? A z czechosłowacką armią? Pytania wydają się bezsensowne, aliści… W Częstochowie mieszkał kiedyś pierwszy w historii czechosłowackiego wojska generał: Jaroslav Červinka! Mieszkał – to trochę za mało powiedziane; mieszkał bowiem i bardzo sobie ten pobyt chwalił, awansował tam na dowódcę brygady, otrzymał generalskie akselbanty, ozdobił mundur najwyższymi orderami. Ograniczyć się jednak do nazwania go tylko pierwszym czechosłowackim generałem to zdecydowanie za mało: Červinka miał życiorys tak bogaty, iż nie sposób kurtyzować go do tak krótkiego streszczenia. Był żołnierzem trzech armii, generalskie epolety i akselbanty nosił w dwóch krajach, składał przysięgę na wierność dwóm cesarzom i republice, urodził się jako katolik, aby spocząć na cmentarzu prawosławnym, a najważniejsze: w tych kontredansach nie zatracił się.Urodzony 17 maja 1848 r. w Ostredku pod Pragą Červinka ślubował ponoć już w dzieciństwie, że będzie żołnierzem, walczącym o wolność narodu czeskiego. Wychowany w wielce patriotycznej rodzinie (ojciec, ziemianin i polityk, był w okresie Wiosny Ludów jednym w przywódców narodowych) swój cel zaczął realizować w wieku lat 18: wstąpił wtedy na ochotnika do armii austriackiej. Jako, że zaniedbał sfinalizować naukę egzaminem maturalnym, został przyjęty jako prosty żołnierz – i jako takiego wysłano go na front wojny austriacko – pruskiej. Uczestnik bitew pod Wysoką – tam mianowany został kadetem – i Sadową, wyróżniony za odwagę Medalem Wojennym, po zakończeniu walk dokończył edukację, wstąpił do szkoły oficerskiej w Pradze – i po promocji ruszył pełnić służbę w garnizonach: najpierw na Węgrzech, w Szopronie, potem w Galicji (Żółkiew, Mosty Wielkie, Lwów). W toku 12-letniej kariery dwukrotnie awansował – w 1869 na porucznika, w 1875 na nadporucznika – aby trzy lata po ostatniej nominacji zrezygnować z dalszej służby. Jak miało się wkrótce okazać, nie chodziło bynajmniej o przejście w stan spoczynku. Zwolniony z przysięgi Červinka wyjechał bowiem do Rosji i tam zaoferował swe oficerskie usługi. Skąd taki pomysł? Nawet we wspomnieniach, jakie pozostawił („Trp, kozace, budes atamanem”, Praga 1929; po polsku „Cierpliwości, Kozacze, a zostaniesz atamanem”), trudno znaleźć jednoznaczną deklarację – sugeruje tylko, iż wstąpieniem do armii rosyjskiej chciał zapewnić ruchowi czeskiemu (którego czuł się reprezentantem) obecność w armii kraju, będącego dla wielu Czechów nadzieją na wsparcie w staraniach o niezależność od Austrii.Tak czy owak, 21 września 1878 r. został przyjęty do carskiego wojska w stopniu porucznika. Przez rok był stażystą w Sztabie Generalnym w Sankt Petersburgu, po czym otrzymał przydział liniowy – trafił do 11. Czuhujewskiego Pułku Ułanów, stacjonującego w Dubnie, skąd szybko przeszedł do 11. Ryskiego Pułku Dragonów w Krzemieńcu. Tam sprawował funkcję dowódcy plutonu i szwadronu, a na koniec adiutanta dowódcy pułku, tam awansował na podkapitana, otrzymał pierwsze w życiu odznaczenie rosyjskie (Order Św. Stanisława III klasy) i tam, w 1882 r., znalazł żonę, Polkę, młodszą o 17 lat Helenę z Młodzianowskich. Małżeństwo to mocno skomplikowało sytuację Czecha.Problem polegał na tym, że oficerów z garnizonów na ziemiach należących kiedyś do Polski, obowiązywał zakaz zawierania związków z Polkami. Červinka skorzystał z furtki, umożliwiającej ominięcie prawa na zasadzie wyjątku dla katolików niepolskiego pochodzenia, ale wskórał tyle, że choć zezwolenie na ślub otrzymał – zapłacił za to pogorszeniem pozycji towarzyskiej, co dla oficera było równoznaczne z przekreśleniem szans na zrobienie kariery. Ambitny Czech, otoczony ostracyzmem, kilka miesięcy po ślubie złożył rezygnację z dalszej służby i próbował życia w roli ziemianina. Gospodarował w wydzierżawionych majątkach w Marianówce i Watyńcu, jednak szczęście mu nie sprzyjało. Zdesperowany podjął próbę powrotu do służby i starania udało mu się uwieńczyć sukcesem: w 1885 został reaktywowany jako oficer, ale wojsk pogranicznych. Służył w Estonii i na Łotwie (m.in. w Mitawie i Rydze).Choć w 1890 zgodnie z pragmatyką awansował na sztabskapitana (a rok wcześniej otrzymał Order Św. Anny III klasy), zdawał sobie sprawę, że pełnię praw oficerskich może uzyskać jedynie wykazaniem lojalności wobec Rosji – poprzez zmianę wyznania. Uzyskawszy dla tego konceptu akceptację od czeskich autorytetów, w 1891 r. dokonał konfesji i w dużej mierze dzięki temu w 1896 mógł świętować potrójne wyniesienie: do stopnia podpułkownika, na stanowisko dowódcy oddziału kawalerii wojsk pogranicznych, a także do statusu kawalera Orderu Św. Włodzimierza IV klasy (wcześniej jeszcze, w 1892, nadano mu Order Św. Stanisława II klasy). Wtedy zamieszkał w Zieluniu nad Wkrą i wtedy też, korzystając z większej swobody w dysponowaniu swoich czasem, podjął udane próby literackie. Jego artykuły drukowane były w pismach warszawskich i petersburskich. c.d. Historii Jaroslava Červinka opublikujemy za tydzień w kolejnym numerze tygodnika „7 dni”

Związki Zawodowe Huty Częstochowa wystosowały alarmujący apel do posłów i senatorów Ziemi Częstochowskiej oraz do władz miasta i radnych Częstochowy.„Związki Zawodowe Działające przy ISD Huta Częstochowa Sp z o.o. , zwracają się o interwencję i podjęcie natychmiastowych działań mających na celu rozwiązanie problemów Huty. Niniejszym pismem wyrażamy swój niepokój o przyszłość głęboko  zrestrukturyzowanego zakładu oraz o przyszłość byłych hutników. Zwracamy się o pomoc w utrzymaniu pozostałych ISD Huty Częstochowa Sp z o.o  miejsc pracy. Właściciel Huty zawierając transakcje sprzedaży z państwem polskim zobowiązał się do prowadzenia przedsiębiorstwa na okres 120 miesięcy bez względu na sytuację gospodarczą w Polsce. Poniósł obligatoryjne koszty  nałożone na inwestycje, które miały gwarantować rozwój huty oparty na koncepcji wzrostu możliwości produkcyjnych do poziomu 1,2 mln ton blachy rocznie.Rozwój przedsiębiorstwa miał wpłynąć na tworzenie nowych miejsc pracy.Przeprowadzone przez właściciela inwestycje nie przyniosły zapowiadanego efektu. Na sytuację Huty niewątpliwie miał wpływ światowy kryzys i załamanie się rynku stali. Obecnie większość firm stalowych dźwignęła się ze skutków kryzysu, huty zwiększają swoją produkcję i zatrudniają. Tylko ISD Huta Częstochowa ma poważny problem z utrzymaniem zakładu. Pod koniec 2013 roku podjęto decyzję o zatrzymaniu Zakładu Stalowni, co spowodowało utratę kontrahentów.Huta produkując wsad legitymowała się wysoką jakością produktu, była konkurencyjna. Produkowanie własnego wsadu z powodu wysokich kosztów wytworzenia, w tym znacznych kosztów mediów, stało się według Właściciela  nie opłacalne. Natomiast produkcja blach wyłącznie z ukraińskiego wsadu nie zapewnia właściwej jakości produktu. Wpływa na zmniejszenie oferowanego asortymentu oraz wydłuża okres realizacji części portfela zamówień. Powyższe nie jest akceptowane przez odbiorców, czego odzwierciedleniem jest ciągle zmniejszający się  wolumen sprzedaży. Polityka handlowa nie przynosi rynków zbytu , przedsiębiorstwo jest deficytowe i istnieje prawdopodobieństwo zamknięcia Huty. Majątek huty w dużej części został wyprzedany, likwidacji ok. 50% stanu uległy miejsca pracy w hucie liczącej w pierwszej połowie 2013 roku 3050 pracowników. Zapowiadana jest kolejna redukcja zatrudnienia o następne 500 osób, która wpłynie na dalszą likwidację miejsc pracy w firmach kooperujących z Hutą oraz na zubożenie częstochowskich rodzin i lokalnej gospodarki.Bezrobocie w mieście Częstochowa silnie wzrasta, miasto nie zapewnia nowych miejsc pracy.Należy podkreślić, że Właścicielowi ISD Huty Częstochowa nie udało się właściwie wykonać planu inwestycyjnego, który podlegał ocenie Państwa Polskiego, tj. Ministerstwa Skarbu, które nie wykazuje zainteresowania procesami naprawczymi Huty.Fakt, że Właściciel jest prywatnym podmiotem i zagranicznym inwestorem nie oznacza, że przeniósł Hutę Częstochowa za granicę państwa polskiego. W hucie pracują polscy obywatele, o których dobro i przyszłość winni dbać politycy posiadający stosowny mandat do reprezentowania społecznych interesów. Liczymy na to, że Państwa działania spowodują, że Właściciel ISD Huty Częstochowa Sp. z o.o. przedstawi i wdroży plan naprawczy dla zakładu w celu zapobieżenia likwidacji huty oraz utrzymania w niej miejsc pracy.Jednocześnie apelujemy do Was  o pozyskiwanie nowych inwestorów, którzy ożywią rynek pracy dla bezrobotnych Częstochowian, bowiem ich sytuacja życiowa ulega drastycznej degradacji.Przypominamy, że bezrobocie w Częstochowie sięga liczby 25.297 (stan na 31.12.2013 r.),a grupa byłych hutników, którzy poszerzyli grono bezrobotnych z roku 2013 oraz tych, którzy stracą pracę  w bieżącym roku ma  niewielkie szanse na znalezienie nowej pracy . NSZZ „Solidarność” ISD Huty CzęstochowaMiędzyzakładowy Związek Zawodowy „ KADRA” Huty CzęstochowaZwiązek Zawodowy „JUVENIA” Huty CzęstochowaMiędzyzakładowa Komisja NSZZ „SOLIDARNOŚC 80” ISD Huty CzęstochowaMiędzyzakładowa Związek Zawodowy Pracowników ISD Huty Częstochowa”.

24. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” znalazł się wśród 3 najlepszych projektów w konkursie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na wydarzenie muzyczne 2014 roku, z kwotą dotacji 300.000 zł. Festiwal „Gaude Mater” jest jedynym wydarzeniem artystycznym z Częstochowy, które znalazło się na liście dofinansowanych projektów. Wniosek na konkurs został przygotowany przez głównego organizatora Festiwalu – Stowarzyszenie Przyjaciół Gaude Mater.red.