W Częstochowie na zakup mieszkania z rynku wtórnego trzeba przeznaczyć średnio 5221 zł za mkw. To piąta najwyższa stawka z miast w województwie śląskim, gdzie średnia cena wynosi 4918 zł. Rankomat sprawdził ceny mieszkań na rynku wtórnym w miastach powyżej 50 tysięcy mieszkańców. Pod tym kątem porównano 77 największych miejscowości w Polsce. Prezentowane stawki dotyczą średnich cen ofertowych za metr kwadratowy w II kwartale 2021 r. i pochodzą z portalu nieruchomości adresowo.pl. Częstochowa tańsza od Katowic Ze wszystkich ponad 50-tysięcznych miejscowości w Polsce Częstochowa ze stawką 5221 zł zajmuje 42. pozycję pod względem cen za metr kwadratowy mieszkania z rynku wtórnego.W porównaniu z innymi miastami w regionie, najbardziej zbliżoną stawkę mają Gliwice (5338 zł). Taniej niż w Częstochowie jest w Tarnowskich Górach (4603 zł), a najdroższe miasto to stolica województwa. W Katowicach trzeba wydać 6279 zł za metr kwadratowy mieszkania z drugiej ręki. Śląskie ze stawką niespełna 5 tys. zł W województwie śląskim średnia cena za metr kwadratowy mieszkania z rynku wtórnego wynosi 4918 zł. W porównaniu z resztą województw to jedna z najniższych stawek.Najniższe średnie ceny ofertowe za metr kwadratowy mieszkania mają opolskie ze stawką 4723 zł i lubuskie ze stawką 4626 zł mają. Najwyższe z kolei małopolskie (9299) i mazowieckie (10617 zł). Ile kosztuje polisa mieszkaniowa w Częstochowie? Lokatorzy z Częstochowy płacili 395 zł za polisę mieszkaniową – to średnia cena w II kw. 2021 r. Dla porównania, wydatki na polisę w Tarnowskich Górach wyniosły średnio 339 zł, a w Katowicach 451 zł. Najwięcej na ubezpieczenie nieruchomości przeznaczyli mieszkańcy Warszawy (548 zł), a najmniej Ostrowa Wielkopolskiego (182 zł).Polisę mieszkaniowa w województwie śląskim w tym samym okresie kosztowała średnio 501 zł. Najwięcej za ubezpieczenie nieruchomości w II kw. 2021 r. płacono w województwie mazowieckim (557 zł), a najmniej w podlaskim (415 zł). Mieszkanie w Częstochowie warte kilkaset tysięcy złotych można chronić już za około 100 złotych rocznie. Jednak trzeba pamiętać, że ochrona za tak niską cenę będzie dotyczyła tylko ścian i stałych elementów, jak wykładzina, tapeta czy armatura sanitarna. Za niewiele więcej można znaleźć ubezpieczenie obejmujące ochroną także meble i sprzęt elektroniczny oraz przydatne, jak kradzież z włamaniem, przepięcie, pakiet home assistance czy odpowiedzialność cywilną w życiu prywatnym.

Społeczna Odpowiedzialność Biznesu (CSR) – i w tym momencie zrobiło się dziwnie, bo niestety, pojęcie to obce jest nawet dużym firmom regionu częstochowskiego. W zasadzie można na palcach jednej ręki policzyć przedsiębiorstwa, które zaznajomiły się i wdrożyły  koncepcje, uwzględniające interesy społeczne i ochronę środowiska.Do nielicznych wyjątków zalicza się firma Dospel, ale o zaangażowaniu biznesu w lokalny CSR opowie prezes Fundacji Chrześcijańskiej „Adullam” – Elżbieta Ferenc. – Od czego zaczęła się znajomość Fundacji z firmą Dospel?– Historia współpracy z firmą Dospel, reprezentowaną przez prezesa Sebastiana Myśliwca rozpoczęła się w 2007 roku od ciekawej historii. Nasz kolega Piotr, człowiek zasłużony w działaniach naszej Fundacji, pracował w firmie Dospel. Zaczął mówić prezesowi Myśliwcowi o tym, co robimy i komu pomagamy… Pan prezes tak dalece zainteresował się opowieściami, które usłyszał, że postanowił osobiście nas odwiedzić. Któregoś dnia, akurat podczas mojej nieobecności, pan Piotr przyszedł z prezesem Myśliwcem do naszej siedziby. Oprowadzała ich po Fundacji Krystyna Piłatowicz – fundatorka. W pewnym momencie, przechodząc przez stołówkę charytatywną pan Sebastian wzruszył się i powiedział, że chciałby pomagać tym ludziom. Bardzo nas to zaskoczyło, ponieważ jako pierwszy przedsiębiorca nie potępił tych osób, tylko wykazał pełne zrozumienie. I tak się to zaczęło, a dodam, że był to akurat bardzo trudny czas dla Fundacji – brakowało nam pieniędzy dosłownie na wszystko. Pan Sebastian przekazał nam środki finansowe i powiedział, że chciałby nas w ten sposób wspomagać co miesiąc. Był wrzesień i pieniądze zaczęły wpływać na konto. Cieszyliśmy się bardzo, bo mogliśmy w końcu kupić potrzebne produkty spożywcze i nie tylko nakarmić wielu potrzebujących, ale również podnieść walory odżywcze i smakowe posiłków.W 2008 roku zaczął się kryzys gospodarczy i przedsiębiorstwa zaczęły mieć kłopoty z płynnością finansową. To samo dotknęło firmę Dospel. Wtedy prezes Sebastian Myśliwiec zaprosił mnie na spotkanie i poprosił bym przedstawiła mu działania akcyjne, jakie realizujemy. W owym czasie Fundacja organizowała Śniadanie Wielkanocne dla osób wykluczonych społecznie, Spotkanie Wigilijne, Mikołaja, były też działania dla mieszkańców dzielnicy Starego Miasta. Mimo trudnej sytuacji pan Sebastian zdecydował, że chętnie włączy się do akcji „Mikołaj z ulicy Krakowskiej”.Dzięki zaangażowaniu tak dużej firmy jak Dospel, także kilka innych firm przyłączyło się do tego przedsięwzięcia, dzięki czemu „Mikołaj z ulicy Krakowskiej” bardzo fajnie zaczął się rozwijać. W 2007 roku wydaliśmy paczki dla 120 dzieci, a w grudniu 2021 roku wydamy dla 800 dzieci. To zestawienie na przestrzeni 15 lat pokazuje, że partnerskie działania mają coraz większe powodzenie. Od samego początku założyliśmy, że Mikołaj będzie miał przesłanie edukacyjne. Prócz indywidualnego prezentu i ogromnej paczki ze słodyczami, którą można podzielić się z innymi, akcji towarzyszy przesłanie dla rodzin i dzieci o ważności jednoczenia się, okazywania sobie miłości małymi gestami i dzielenia się zawartością paczki z innymi osobami, zarówno samotnymi dorosłymi, jak i dziećmi. Założyliśmy również, że w paczce powinny znaleźć się rzeczy w dobrym gatunku, tak aby dzieci mogły doświadczyć smaków, na jakie na co dzień ich rodzice nie mogą sobie pozwolić. Ponadto, każde dziecko dostaje prezent indywidualny, dedykowany konkretnemu dziecku, zgodnie z płcią, wiekiem, czy stopniem niepełnosprawności.Firma Dospel, dzięki bogatej historii wspierania Fundacji nabiera doświadczenia w pomaganiu osobom w przezwyciężaniu problemów życiowych.W ubiegłym roku pomyśleliśmy, że zaproponujemy darczyńcom, aby sami doświadczyli radości w niesieniu pomocy, nie tylko finansowej, ale również rzeczywistej, realnej i pojechali z paczkami do rodzin, które z powodu różnych okoliczności nie mogły dotrzeć do „Mikołaja na ulicę Krakowską”. Dla nas, ludzi Fundacji i wolontariuszy, jest to chleb powszedni. Chcieliśmy, by nasi darczyńcy też doznali tego niezwykłego uczucia.W ten sposób rodzina państwa Myśliwców, pan Sebastian z żoną Moniką i trójką ich synów, pojechali do rodzin, mieszkających pod Częstochową. W jednym przypadku okazało się, że po przybyciu na miejsce, dzieci jest pięcioro, a paczka jedna. Państwo Myśliwiec, niewiele myśląc zawrócili do sklepu i natychmiast skompletowali paczki dla pozostałych dzieci. W ten sposób, uratowali sytuację. To nas wiele nauczyło.W tym roku zwróciliśmy się do wszystkich naszych gminnych partnerów, a współpracujemy z czterema gminami: Mykanów, Konopiska, Kłobuck, Blachownia, by przekazali nam informacje, jakie dzieci z niepełnosprawnością mają potrzeby, by prezenty indywidualne były adekwatne i trafiające w oczekiwania. Nie jest to łatwe, bo mówimy o 800 dzieciach, więc o bardzo dużej grupie. Zobaczymy, jak nam to wyjdzie w tym roku, ale myślę, że będzie dobrze.  – Na kiedy planujecie „Mikołaja z ulicy Krakowskiej” w 2021 roku?– 4 grudnia 2021 jest rozpoczęcie, tu u nas w Chatce Mikołaja. W zeszłym roku też tu się odbywały Mikołajki, co wymusiła na nas pandemia. Uważam, że ostatecznie to lepsze miejsce niż filharmonia, bo mimo, że tam jest o wiele więcej przestrzeni i dzieci miały też paczki imienne, to wszystko odbywało się jakby na taśmie na oczach setek widzów. Nie było chociażby miejsca na bliskie spotkanie dziecka z Mikołajem. A Chatka Mikołaja takie warunki gwarantuje i to jest duży plus tej lokalizacji, bo daje dziecku i całej jego rodzinie większe doznania emocjonalne, bardziej intymne. – Opowiada nam Pani Prezes o akcji, o Mikołaju, o obdarowanych maluchach. Co to są za dzieci?– Paczki od samego początku są dedykowane dla dzieci, które w tym szczególnym dniu przeżywają wspomnienia niekoniecznie miłe, jak choćby dzieci z rodzin z pieczy zastępczej, prowadzonej przez Stowarzyszenie Pomocy Dziecku i Rodzinie „Dla Rodziny”. Dzieci w pieczy zastępczej są w naturalny sposób złe na to, co je spotkało ze strony dorosłych. Nie rozumieją często, dlaczego znalazły się w takiej sytuacji, więc to wywołuje u nich frustrację, złość, smutek. Otoczenie najczęściej odbiera takie dzieci jako niegrzeczne, nieposłuszne, czy zepsute – bardzo niesłusznie. Trzeba postarać się ich nie oceniać tylko stanąć po ich stronie. My jako Fundacja to widzimy, dlatego właśnie tym dzieciom pomagamy. Adresatami naszej akcji są też dzieci z niepełnosprawnością i tu współpracujemy z Zespołem Szkół Specjalnych nr 23 z ulicy Legionów, a z racji tego, że chodziła tam również moja siostrzenica ta współpraca jest bardzo bliska. Kolejna grupa to najmłodsi, uczęszczający na naszą świetlicę. To są z kolei dzieci, które przychodzą do nas, bo chcą, a nie dlatego, że muszą. Robią różnego rodzaju pokazy, teatrzyki, występy, rozwijają swoje umiejętności, zacieśniają więzi z rówieśnikami. Bardzo się z tego cieszymy, bo dzieci same wyrównują u siebie braki, nie ma wśród nich lepszych

W obliczu powszechnych doniesień naukowych na temat negatywnych skutków zmian klimatycznych na Ziemi, nie zadajemy już sobie pytania “czy”, ale “jak” im zapobiegać. Także Unia Europejska rozpoczyna wielkie projekty przekształcenia wielu dziedzin naszego życia w ramach programu Europejskiego Zielonego Ładu. W związku z tym my również powinniśmy się przygotować do zielonej transformacji, a także skorzystać z programów i funduszy, które wkrótce popłyną do Polski na cele związane z ekologią. Ruch Polska 2050 w pierwszej połowie tego roku przedstawił założenia polityki zielonej transformacji dla naszego kraju. W programie „Polska na zielonym szlaku” przedstawiono kierunki zmian oraz określono realistyczne kamienie milowe, które należy osiągnąć, byśmy zrealizowali cele klimatyczne. To jednak na nas, na mieszkańcach miast ciąży największa odpowiedzialność za środowisko, za zmiany klimatu, za przyszłość następnych pokoleń. W miastach bowiem najbardziej zanieczyszczamy powietrze i wodę oraz najmocniej ingerujemy w środowisko i zmieniamy ekosystem. W miastach zużywamy najwięcej energii i wytwarzamy większość odpadów. Najwięcej konsumujemy i produkujemy. W związku z tym to przed miastami stoją najpoważniejsze wyzwania zielonej transformacji. 15 września na placu Biegańskiego w Częstochowie miała miejsce konferencja prasowa inaugurująca szeroką kampanię społeczną „Częstochowa na zielonym szlaku”. Poprowadził ją Piotr Strach, lider Stowarzyszenia Polska 2050 Szymona Hołowni w Częstochowie, a zaproszonymi gośćmi byli Łukasz Osmalak, przewodniczący Stowarzyszenia Polska 2050 w woj. śląskim oraz Agnieszka Buczyńska, liderka Stowarzyszenia ds. regionów. Przedstawiono założenia projektu, stronę internetową oraz uruchomiony fanpage na Facebooku, a także zaprezentowano projekt zgłoszony do tegorocznej edycji częstochowskiego Budżetu Obywatelskiego nr 570. „Częstochowa na zielonym szlaku – program ekologiczny”. Zapowiedziano także kolejne planowane inicjatywy, m.in. na rzecz sadzenia i ochrony drzew, akcje edukacyjne i antysmogowe czy chroniące częstochowskie pomniki przyrody. „Częstochowa na zielonym szlaku” to propozycja programu ekologicznego dla naszego miasta, a tym samym wzięcia odpowiedzialności za naszą przyszłość. Wspólne z ekspertami, aktywistami oraz przedstawicielami organizacji zajmującymi się ekologią, ochroną środowiska, transportem, infrastrukturą oraz polityką odpadową wskazujemy kierunki działań dla samorządu miejskiego. Nasze propozycje zawarliśmy w 15 punktach, gdzie przedstawiliśmy szereg propozycji dotyczących różnych wyzwań dla miasta. Przedstawiamy konkretne pomysły i rozwiązania, które systematycznie wdrażane znacząco zmieniłyby jakość życia mieszkańców, a nierzadko pozytywnie odbiłyby się na domowych budżetach częstochowian.  Serdecznie zapraszamy Państwa na stronę  www.czestochowanazielonymszlaku.pl, a także na fanpage na Facebooku, gdzie można bliżej zapoznać się z naszymi propozycjami oraz bieżącymi wydarzeniami. Wierzę, że wspólnie uczynimy z Częstochowy miejsce nowoczesne i bardziej przyjazne do życia.  Zapraszam Was na częstochowski zielony szlak! Piotr Strach, Stowarzyszenie Polska 2050 w Częstochowie.

Problem pana Andrzeja jest trudny do ogarnięcia umysłem. Opowieść co prawda jest przydługa, ale warto poznać losy człowieka, który od 40 lat walczy o uznanie własnych racji przed polskim wymiarem sprawiedliwości. „Moja walka z wymiarem sprawiedliwości trwa od… 40 lat i to wcale nie żart. Jako młody chłopak zrobiłem papiery i uzyskałem certyfikat, potwierdzający moje umiejętności w zakresie malarstwa antykorozyjnego. W Lublinie, gdzie studiowałem, zgłosiłem się do Spółdzielni Studenckiej „Juventus”, a oni z marszu przyjęli mnie do sekcji remontowo-budowlanej. Wykonywałem różne prace: malowanie słupów WN, masztów oświetleniowych, czyszczenie silosów. Potem mianowano mnie brygadzistą i delegowano do malowania mostu kolejowego w Tarnobrzegu, na Wiśle. Most (jakość usługi) sprawdzała komisja z Ministerstwa Komunikacji, opinię zlecono profesorom Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Lublinie (obecnie Politechnika) i wydano opinię bardzo pozytywną. Zaraz potem zatrudniają mnie byłe Terenowe Zakłady Usługowe TZU do malowania mostów, podlegające gminnym lub powiatowym radom. Każdego roku maluję 3.000 ton konstrukcji (7 ha). W niedługim czasie dyrekcja PKP w Lublinie zleca mi konserwację 14 ha konstrukcji. Wówczas też mój kolega Gienio jeździł do Ministerstwa Komunikacji i domagał się podwyższenia kosztorysów, opracowanych przez Biuro Projektów Kolejowych w Lublinie. W wyniku jego działań, niejako psim swędem, otrzymałem wyższe wynagrodzenie. Za pracę przeze mnie wykonaną, PKP płaci TZU 3,9 mln starych zł (a spodziewałem się 2,5 mln zł). W wyniku kontroli, inspektorzy finansowi byłego Okręgowego Zarządu Dochodów Państwa i Kontroli Finansowej z Kielc robią korektę, przy okazji fałszują dokumenty i podpisy, wartość robót obniżają o 300 tys. zł, a wszystko to za wiedzą i zgodą prokuratora. Była Prokuratura Wojewódzka czeka aż skończę wszystkie prace i wtedy mnie aresztuje, pod zarzutem wyłudzenia mienia społecznego „niewyobrażalnej wysokości”. Mimo, że nie było zarzutu wyłudzenia mienia, a w rzeczywistości prace za nisko wyceniono, to sąd karny uznał mnie winnym dawania (w rozumieniu starego kodeksu karnego art. 241 KK) łapówek w postaci artykułów garmażeryjnych (konserwy turystycznej i kaszanki – ale jaka to była kaszanka, godna pozbawienia wolności przez 3 lata) „o wyjątkowych walorach smakowych, którą już napoczętą dojadł kontroler PKP i popił na zdrowie koniakiem marki Stock w ilości co najmniej 150 mililitrów”. Za tak zwane karalne korzyści majątkowe dostałem łącznie 3 lata, odsiedziałem 2, w areszcie tymczasowym, dla dobra śledztwa. Zabezpieczają majątek rodzinny (mój, rodziców i rodzeństwa), łącznie 3,3 mln starych zł. Walory te zostały złożone w depozycie byłego Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w Częstochowie, tak jakby prokurator obawiał się, że zarzut wyłudzenia może się nie ostać. Władze skarbowe z marszu wszczynają postępowanie administracyjne, domagają się zapłaty kosmicznych podatków, dostaję domiar, jednorazową karę grzywny, obciążają mnie kosztami wszczętej egzekucji i to w sytuacji, gdy podatki i składki ubezpieczeniowe zostały potrącone i odprowadzone przez kierownictwo TZU. Łącznie mam zapłacić ponad 1,7 mln zł. Wynagrodzenie za wykonane prace w roku 1977 w majestacie prawa (bezprawia?) praworządnie przepada. Z wyżej wspomnianej kwoty 3,3 mln, kwota 1,5 mln zł zostaje nienaruszona jako rękojmia na pokrycie rzekomej szkody wyrządzonej w mieniu społecznym. Miałem ją zwrócić PKP. By mogło dojść do zmiany tytułu, z zabezpieczenia na naprawę szkody i pieniądze te przeznaczyć na zaspokojone pretensji podatkowych, władze skarbowe, świadome swej zupełnej bezkarności, dokonują licznych fałszerstw. Wystawiają decyzję o zastosowaniu domniemania, a robią to zgodnie z wytycznymi byłej Prokuratury Wojewódzkiej w Lublinie.  Elementarna przyzwoitość nakazuje mi, by – ze znaczną zwłoką – podziękować świętej pamięci gen. Jaruzelskiemu. Do niego osobiście zwróciła się cała moja rodzina, informując o niegodziwości i bezeceństwach wymiaru sądowego i sporządzaniu fikcyjnych opinii, które legalizują rabunek.Nie wiem, kto imiennie podjął decyzję (otrzymaliśmy ją po miesiącu) i zlecił opracowanie opinii z zakresu grafologii rzeczoznawcom z Poznania, Katowic i Warszawy. Z tatą jeździłem do tych miast, a biegli pobierali od niego próbki pisma (miał pisać lewą, prawą ręką, ustami etc.). Opracowane opinie są zgodne: wszystkie podpisy są sfałszowane, a metoda fałszerstwa polegała na tym, że zastosowano technikę przeniesienia pośredniego, czyli końcówką zaostrzonego przedmiotu np. wykałaczki kreśli się kontur podpisu. Podpisy są identyczne, jakby były powielane przez kalkę, a wiadomo, że człowiek nigdy, tak samo się nie podpisze, zawsze występują minimalne różnice.  W tej sytuacji sięgnąłem po fortel, tzn. sprawę przeniosłem do Opola. Przed tym sądem, co do zasady odzyskałem część swoich pieniędzy, ok. 1/3, resztą sąd postanowił wzbogacić defraudanta, a odsetki za bezprawne użytkowanie naszych pieniędzy (przez 16 lat) przepadły. Ciekawe jest stanowisko Prokuratury w Częstochowie, bo o fałszerstwach została przez nas poinformowana. Naczelnicy Wydziału Finansowego tego zaniechali, bo uznali, że fałszerstwa dokonano „ze szlachetnych pobudek” – pomnożenia aktywów Skarbu Państwa. Postępowanie prowadzone było kilka lat. W międzyczasie zmarł poborca skarbowy i pośmiertnie uznali go winnym.  W postępowaniu karnym, zdaniem oskarżyciela, za wykonane prace wziąłem więcej pieniędzy niż powinienem wziąć. Akt oskarżenia opiewał na 1.481.666 starych zł. Śledztwo trwało ponad rok i drugie tyle samo przewód karny. Zostałem uniewinniony z zarzutu zaboru, bo zdaniem biegłych prace zostały poważnie, w wysokości 80%, zaniżone. Sąd Najwyższy każe jednak wznowić postępowanie, bo zauważył niedopuszczalne rozbieżności. Sprawy sądowe ostatecznie zostały zakończone w 1986 r. Na uczestnictwo w nich straciłem 9 lat. I z tego tytułu domagam się zarachowania tegoż okresu jako składkowego. W trakcie trwania procesu karnego zwróciłem się do Ministerstwa Finansów i ówczesny minister finansów M. Krzak (w ciągu 8 dni!) wydał decyzję o uchyleniu wadliwych decyzji i nakazał natychmiastowe wznowienie postępowania, zalecił uwzględnienie ustaleń sądu karnego, bezwarunkowe zarachowanie na moją rzecz odprowadzonych już podatków i ponowne przeanalizowanie zarzutów – dotyczących poniesionych nakładów.Powiatowa Komisja Odwoławcza przy Izbie Skarbowej w Częstochowie wydaje decyzję 27 grudnia 1985 r. Uzasadnienie jest bałamutne. Informują mnie (oczywiście kłamliwie), że decyzja jest ostateczna i nie przysługuje mi prawo jej zaskarżenia. W tej sytuacji domagam się reasumpcji, eksponuję swoje zarzuty, wyjaśniam, że zastosowanie maksymalnego wskaźnika dochodowości równego 40% jest zupełnie bezpodstawne, bo wartość prac jest poważnie niedofakturowana, po raz wtóry domagam się uwzględnienia odprowadzonych podatków. To pismo pozostaje bez żadnej reakcji. Po upływie miesiąca Podatkowa Komisja Odwoławcza wydaje nową decyzję, identyczną i …na dobre rozpoczyna się moja 40-letnia wojna sądowa o odzyskanie majątku rodzinnego. Urzędnicy ciągle się wymigują, podają wykrętne powody wciąż trwającej zwłoki …i tak minęły mi najlepsze lata życia. Pismem z 2 marca 2011 r. Dyrektor Administracji Skarbowej informuje mnie, że z

O tym, że nie warto „zadzierać” z Urzędem Skarbowym nikogo nie trzeba przekonywać. Większość z nas śpi spokojnie, bo regularnie i rzetelnie składa deklaracje podatkowe, a potem w terminie uiszcza ewentualną niedopłatę podatku. Tymczasem są takie podatki, o których mogliśmy nawet nie wiedzieć, że także nas dotyczą. Niewiedza o podatkach kosztuje Przede wszystkim, należy sobie uświadomić, że o dopełnienie obowiązku podatkowego musimy zadbać sami, bez ponaglania ze strony Urzędu, a nieznajomość prawa czy roztargnienie nie są żadną wymówką. Obowiązek podatkowy zostaje na nas nałożony automatycznie z chwilą wystąpienia określonych okoliczności, np. przyjęcia darowizny, podpisanie umowy kupna i Urząd nie będzie sam wzywał nas do opłacenia należności. To na nas nałożony jest prawny obowiązek złożenia deklaracji podatkowej w określonym terminie i we właściwym dla danego terenu urzędzie. Praktyka pokazuje, że niezapłacenie tego rodzaju podatków zdarza się nawet najbardziej solidnym płatnikom, bo w natłoku innych obowiązków, łatwo o tym zapomnieć. Tymczasem do podstawowej zaległości fiskus dolicza też odsetki już od pierwszego dnia zwłoki. Urząd może przeprowadzić wyrywkową kontrolę w każdym momencie, również kilka lat po wystąpieniu konieczności rozliczenia, a kiedy upomni się o pieniądze, to może być dla nas początek poważnych problemów finansowych. Żeby ślubna koperta nie przyniosła pecha Choć nowożeńcy raczej nie myślą w pierwszej kolejności o podatkach, to powinni wiedzieć, że gotówka i prezenty rzeczowe, które otrzymują z okazji ślubu, są przedmiotem opodatkowania z tytułu darowizny. Podatek od prezentów ślubnych musimy zapłacić wtedy, gdy wartość wszystkich darowizn pochodzących od jednej osoby w ciągu 5 lat przekroczy ustalony limit. Limit ten jest uzależniony od stopnia pokrewieństwa darczyńcy względem obdarowanego. Do I grupy podatkowej zaliczają się: małżonek, wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie), zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki), pasierb, rodzeństwo, ojczym, macocha oraz zięć synowa i teściowie. Jeśli darowizna od takiej osoby nie przekroczy 9 637 zł, nie musimy nigdzie tego zgłaszać, ale gdy ta wartość jest większa, mamy 6 miesięcy na powiadomienie Urzędu Skarbowego. Wtedy zostaniemy formalnie zwolnieni z obowiązku podatkowego. Zaniedbanie obowiązku zgłoszenia poskutkuje jednak nałożeniem podatku i koniecznością jego zapłaty. II grupa podatkowa to zstępni rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępni małżonków pasierbów, małżonkowie rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonkowie rodzeństwa małżonków, małżonkowie innych zstępnych. Tutaj podatek płacimy, gdy wartość darowizny przekroczy 7 276 zł. III grupa podatkowa – do niej zaliczają się osoby z nami niespokrewnione: np. pracodawca czy przyjaciele. Podatku nie musimy płacić, jeśli prezent od nich nie przekroczy wartości 4 092 zł.Podatek od darowizny osób z grupy II i III musimy opłacić w ciągu miesiąca począwszy od dnia uroczystości. Wiele młodych par, nawet jeśli wie o konieczności odprowadzenia podatku, odkłada to, ale dla dobra wspólnych finansów absolutnie nie warto z tym zwlekać. Choć fiskus nie zajrzy w koperty, to kiedy para za otrzymane pieniądze dokona większego zakupu albo wpłaci większą sumę na konto bankowe, Urząd Skarbowy może się zainteresować, skąd pochodzą fundusze. Jeśli wyjdzie na jaw, że są darowizną, od której nie odprowadzono należnego podatku, to urząd nałoży dotkliwą karę w wysokości 20% od niezgłoszonej kwoty. Należy mieć na uwadze, że opodatkowana jest nie cała kwota ślubnej darowizny, a jedynie nadwyżka przekraczająca podany limit. Ponadto, konieczność odprowadzenia podatku od darowizn dotyczy nie tylko nowożeńców a każdego, kto został obdarowany kosztownym prezentem. Samochód z podatkową „przyczepką” Jeśli kupujesz samochód wprost z salonu albo używany, ale z komisu, który może wystawić ci fakturę VAT, sprawa jest prosta: dokonujesz transakcji, opłacasz fakturę, która już zawiera podatek i to koniec formalności związanych z płatnością. Ale gdy kupujesz pojazd od osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej, obowiązuje cię samodzielne opłacenie podatku, wynoszącego 2% ceny nabycia podatku na podstawie deklaracji PCC-3 (podatek od czynności cywilnoprawnych). Masz na to dwa tygodnie od zawarcia umowy kupna. Warto wiedzieć, że dotyczy to również sytuacji, gdy kupujesz auto pochodzące z zagranicy, ale w chwili kupna już znajdujące się na terenie naszego kraju, i właśnie tutaj podpisujesz umowę.Czym grozi nieopłacenie podatku od zakupu „czterech kółek”? Karą w wysokości od 280 zł (1/10 płacy minimalnej) do 56 000 zł (20-krotność płacy minimalnej). Może się zatem okazać, że kara wielokrotnie przekroczy wartość auta i nie będziemy w stanie spłacić jej od razu, a to już grozi powstaniem długu, z którym będziemy się borykać bardzo długo.Istnieje też kilka kazusów, w których podatek od nabycia auta nie obowiązuje: gdy wartość rynkowa używanego pojazdu nie jest wyższa niż 1000 zł, gdy nabywcą jest osoba niepełnosprawna, kupująca go na własny użytek, lub gdy auto w momencie zakupu pozostaje zagranicą (wtedy w grę wchodzi jedynie podatek akcyzowy). Podatek od porządków w szafie Dzięki rosnącej popularności internetu, dziś każdy może zostać sprzedawcą. Ale nie każdy wie, że sprzedaż nawet używanych rzeczy, takich jaki meble, ubrania czy stare książki, także może podlegać opodatkowaniu. Dzieje się tak, gdy przedmiot, który sprzedajemy jest naszą własnością krócej niż pół roku. W takiej sytuacji Urząd Skarbowy traktuje tę rzecz jak nową, a więc należy wykazać ją w deklaracji PIT 36 jako przychód ze zbycia rzeczy ruchomych. „Bezpiecznie” możemy sprzedawać w Internecie, sprzedając rzeczy do kwoty, która miesięcznie nie przekracza 50% obowiązującego minimalnego wynagrodzenia – wtedy sprzedaż kwalifikuje się jako prowadzenie działalności nierejestrowanej. Płacimy wtedy podatek uwzględniony w rocznym PIT. Powyżej wspomnianej kwoty działalność powinna zostać zarejestrowana.Skala handlu internetowego jest coraz większa, więc i fiskus coraz dokładniej go monitoruje. Nie opłaca się ponosić ryzyka, że wpływy z nieopodatkowanej sprzedaży trafiające na nasze konto zwrócą uwagę urzędników. Tymczasem, nawet nie mając złych intencji, bardzo łatwo pogubić się co, ile i kiedy sprzedaliśmy i nieświadomie przekroczyć granicę dozwolonych kwot. Gdy zauważy to fiskus, rusza cała lawina kosztów do zapłaty. Dlatego dla własnego bezpieczeństwa finansowego warto prowadzić dokładną ewidencję sprzedawanych rzeczy, aby kontrolować sumy ze sprzedaży. Nie zaszkodzi także zbierać paragony, które potwierdzają wyjściową wartość rzeczy, które przeznaczamy na sprzedaż oraz datę ich zakupu. Zadłużenie w Urzędzie Skarbowym, nawet jeśli jest niewielkie, może bardzo utrudnić nam życie: możemy mieć kłopot z zaciągnięciem kredytu, możemy też trafić do rejestrów dłużników, np. KRD. Nie pozwólmy, by brak należytej wiedzy o naszych powinnościach skarbowych spowodował długi, które nieoczekiwanie spadną na nasze barki podczas kontroli fiskusa.