Zgodnie z obietnicą sprzed tygodnia, dziś będzie o Bondzie. Dla przypomnienia: 5 października świętowaliśmy 50. rocznicę wydania debiutanckiego singla The Beatles „Love Me Do” oraz premiery Bondowskiego filmu „Dr No”.
Zanim skupimy uwagę na najsłynniejszym agencie Jej Królewskiej Mości – drobna dygresja. Było rzeczą oczywistą, i wyłącznie kwestią czasu, że drogi The Beatles i Jamesa Bonda gdzieś i jakoś muszą się przeciąć. Stało się to dwukrotnie, choć jedna z tych koneksji jest nieco naciągana, taka trochę w stylu: „polski akcent”. Ale niech będzie, dla Bondologów to też ważne. Otóż w filmie „The Spy Who Loved Me” (z 1977 roku) wystąpiła Barbara Bach, późniejsza żona Ringo Starra. Najważniejsze spotkanie nastąpiło kilka lat wcześniej, w 1973 roku, kiedy na ekranach kin pojawił się film „Live And Let Die”. Tytułową piosenkę skomponował i zaśpiewał Paul McCartney. Nawiasem mówiąc, ta właśnie kompozycja wygrała w plebiscycie fanów na najlepszą „Bondowską” piosenkę.
No trudno, skoro powiedziało się „a”, to trzeba powiedzieć i „b”. Skoro jesteśmy już przy tym ostatnim filmie, to trzeba wspomnieć, iż to dla polskich fanów agenta 007 film szczególny. Przede wszystkim dlatego, że był pierwszym Bondem (!) jaki wyświetlany był w polskich kinach. Oczywiście wyłącznie dlatego, że film był… bezpieczny. Nie ma w nim żadnej wzmianki o Związku Radzieckim, Bond nie walczy z agentami KGB, a akcja rozgrywa się głównie w Ameryce i na Karaibach. W filmie wystąpiła Jane Seymour, której ojciec pochodził spod Płocka, a scenarzystą był Amerykanin, potomek polsko-niemieckich Żydów Tom Mankiewicz. Na kolejne znajome nazwisko w Bondzie czekaliśmy do roku 1995, kiedy u boku Pierce’a Brosnana, po raz pierwszy wówczas wcielającego się w rolę agenta 007, pojawiła się Izabella Scorupco.
Miało być o Bondzie, a jest o jego kobietach. Idźmy więc dalej. Dokładniej – do pierwszego filmu z Danielem Craigiem jako Bondem, czyli „Casino Royale”. To w opowiadaniu Iana Fleminga pod tym tytułem pojawia się po raz pierwszy agent Jej Królewskiej Mości, komandor James Bond. A jego dziewczyną jest Vesper Lynd. Pierwowzorem Vesper była Krystyna Skarbek, kobieta o niebywałym życiorysie, agentka polska i brytyjska, która zasłynęła wieloma spektakularnymi i brawurowymi misjami wywiadowczymi w czasie II wojny światowej. Wychodziła cało z nieprawdopodobnych opresji. Po wojnie, przez ponad rok miała romans z Flemingiem, który na jej podobieństwo wymodelował nie tylko Vesper, ale i inną dziewczynę Bonda, Tatianę Romanową z filmu „From Russia With Love” (1963). Krystyna była piękną kobietą, zwracała powszechną uwagę, miała wielu wielbicieli. Jeden z nich, nie mogąc pogodzić się z jej odmową wobec jego zalotów, śmiertelnie pchnął ją nożem w jednym z londyńskich hoteli. Dla Brytyjczyków, Krystyna Skarbek – czy Christine Granville, bo takiego nazwiska używała na Wyspach – jest legendą. W tym roku ukazała się tutaj jej biografia, napisana przez Clare Mulley, zatytułowana „The Spy Who Loved: the Secrets and Lives of Christine Granville” („Szpieg, który kochał: sekrety i życia Christine Granville”). Książka została entuzjastycznie przyjęta zarówno przez czytelników, jak i krytyków.
Jednym z punktów obchodów 50-lecia premiery pierwszego Bonda było ogłoszenie wyników na najpopularniejszy na świecie film z serii. Zwyciężył właśnie „Casino Royale”, uznany za najlepszego Bonda m.in w Australii, Danii, Francji, Niemczech, Indii, Wielkiej Brytanii, USA i w Polsce. W innym plebiscycie wybierano najatrakcyjniejszą dziewczynę Bonda. I tu triumfowało „Casino”, a ściślej – Eva Green grająca rolę Vesper Lynd. Czyli, poniekąd, Krystynę Skarbek.
I tak z jednej dygresji zrobił się tekst dygresyjny. Na szczęście już za dwa tygodnie premiera najnowszego, 23. już Bonda pt. „Skyfall”. Będzie więc jeszcze wrócić do 007.
