Lenistwo, a także cykl wydawniczy mojego tygodnika, powoduje, że moje komentowanie felietonowe rozmija się z tempem wydarzeń tworzących lokalne emocje. Może to i dobrze, bo te internetowe szaleństwo błyskawicznych osądów prowadzi do obdurniania narodu. Zatem, ponieważ trzeba się odnieść do istotnych wydarzeń, wolę na spokojnie skupić uwagę na marginaliach.
1. Zatrzymanie prezydenta. Po ośmiu latach rządów Kaczyńskiego, Ziobry, Kamińskiego i Macierewicza, miałem nadzieję na normalność. W tej normalności, oczywistym jest, że prokuratura nie może chronić podejrzanych o korupcję, tylko dlatego, że są swoi, a gonić innych – uznanych za politycznych wrogów. Ale w tej normalności, równie ważnym jest, by państwo przestało być bandytą z misją sprawiedliwości. Od wymierzania sprawiedliwości są niezawisłe sądy, każdemu, kto nie został prawomocnie skazany, przysługuje domniemanie niewinności. Bandytyzmem, poniewierającym wspomnianą zasadę, jest widowiskowe wyprowadzenie prezydenta z urzędu, z rękami skutymi kajdankami, przy udziale specjalnie z Warszawy ściągniętych mediów. Nie przesądzając o winie czy niewinności, sąd uznał, że nie ma podstaw do aresztu tymczasowego, bo podejrzany ani nie ucieka, ani nie mataczy. Skandalem jest więc powtarzanie wzorem Ziobry, przez pana Żurka, bandyckich metod, skazujących podejrzanego na śmierć cywilną.
2. Afera magistracka. To nie afera, ale skutek. Skutek zniszczenia samorządności terytorialnej poprzez kolonizację wspólnot przez partie polityczne, będące rodzajem zalegalizowanych grup przestępczych. Komu zależało na zniszczeniu wszelkich wewnętrznych mechanizmów kontroli władzy wykonawczej miasta? Kto wzmocnił władzę wykonawczą, wprowadzając „gminne dyktatury”? Kto tak sprokurował ordynacje wyborczą, by lokalne organizacje nie miały szans w starciu ze zorganizowaną, partyjną, przestępczością? Wszelka władza demoralizuje, władza absolutna demoralizuje absolutnie. Więc nie mówmy o „złych ludziach”, którzy przypadkowo stali się miejskimi notablami. Mówmy o mechanizmach dyktatury centralistycznej, kreującej korupcję.
3. Kompromitacja KOD. Smutna to historia, że lider lokalnego KOD nie potrafił stawić czoła swoim problemom z młodości, nie zdobył się na szczerość wobec ludzi, z którymi współdziałał. Bywa, nie jest to, dla mnie, jedyne takie doświadczenie. Niestety, znam wielu podobnych, którzy ze strachu przed więzieniem, podpisali coś-tam-coś-tam, a potem ten wstydliwy fakt wypierali z pamięci. Zadajmy sobie inne pytania. KOD i Akcja Demokratyczna była przez osiem smutnych lat jedynymi grupami czynnie protestującymi przeciw nieprawościom władzy PiS. Przedstawiciele partyjnego tzw. „obozu demokratycznego” dość rzadko się pokazywali na protestach: bo pogoda brzydka, ludzi coraz mniej, a uliczne „zadymy” szkodzą w interesach. Gdy tenże obóz, dzięki KOD, wygrał, społecznych sojuszników spuszczono do kosza. Nawet im publicznie nie podziękowano, nie mówiąc o zaproszeniu na „partyjne” listy kandydatów do Rady Miasta. KOD zatem częstochowski został zmarginalizowany i zniszczony, zanim ujawniła się przykra sprawa z przeszłości W.G.
Ujawnił to niejaki Bąkiewicz, złodziej i bandyta. To już samo w sobie pokazało moralną jakość naszej Rzeczpospolitej. Bo można kraść, przywłaszczając sobie pieniądze podatników, można bić kobiety pod pozorem tłumienia ulicznych protestów… Kto kradnie i bije słabszych, honoru politycznego nie płaci. Za to ktoś, kto pod wpływem uzasadnionego strachu, mając 20 lat, podpisał coś-tam-coś-tam, do końca życia ma mieć prze…ne…
I tyle na ten temat.
Jarosław Kapsa
