Na początku kwietnia nad „górską” Wartą rozpoczął się „XXIII Puchar Warty”, nad którym patronat medialny objął Tygodnik Regionalny . W pierwszy dzień, który jak zwykle zarezerwowany był dla „muszkarzy” do rywalizacji przystąpiło 31 wędkarzy z całego kraju. Kapitalna atmosfera przed samymi zawodami połączona towarzyskim wędkowaniem na odcinku „no kill” na Warcie, tworzą od lat niezapomniany klimat. Tradycyjnie wszystkich startujący przywitał i prezes Jurajskiego Salmoklubu Częstochowa Andrzej Bierancki. Po odprawie zawodnicy ruszyli nad brzegi rzeki, by przez 4 godziny próbować złowić jak najwięcej ryb.  Efektem wędkarskich zmagań było zgłoszenie komisji sędziowskiej 27 ryb. Największą rybę pstrąga potokowego (52,3 cm) złowił Mirosław Wnuk nasz wieloletni sponsor i przyjaciel. Kilku kolegów miało kontakt z jeszcze większymi rybami, ale jak to z rybami… czasami się udaje czasami nie. Oczywiście zawody zostały zorganizowane na żywej rybie i wszystkie ryby wróciły bezpiecznie i w doskonałej kondycji z powrotem do wody. Po powrocie do bazy zawodów w trakcie, kiedy zawodnicy spożywali obiad, komisja sędziowska pracował w pocie czoła, zliczając wyniki. Gdy wszyscy zaspokoili głód ogłoszono wyniki.  W pierwszej kolejności podziękowano darczyńcom i partnerom: cmyk24.pl, Art Foto Daniel Kasprzak, Sztuka Łowienia, Okręg PZW Częstochowa, Tygodnik Regionalny 7 dni, Łowisko Wędkarskie „Żywiec Moszczanica”, Pensjonat Gawra, „Manager”, Tatra Fly Fishing, Hotel Tatra w Zakopanem, Flyhouse, FlyArtFishing, Jaxon, M-Elektrostatyk, Kenart, Design Fishing sp. z o.o., Fly Fishing & Pike, Sneck Polska, Balsax, Taimen Fly Fishing, Siek-M i Salix Alba, bez których ta impreza nie była by tak udana.  Następnie wręczono: puchary, dyplomy i nagrody oraz wylosowano wśród wszystkich pozostałych osób drobne fanty i upominki.  Na koniec przedstawiciele Jurajskiego Salmoklubu Częstochowa podziękowali wszystkim uczestnikom za przybycie i stworzenie kapitalnej atmosfery oraz zaprosili na następny dzień do rywalizacji spinningowej. Relacja z drugiego dnia zawodów już w następnym numerze.Najlepsza szóstka zawodów:1. Kamil Radosz – JURAJSKI SALMOKLUB II2. Józef Zając – THYMALLUS OPOLE3. Tomasz Pinda – JURAJSKI SALMOKLUB I4. Tomasz Borczyk – THYMALLUS OPOLE5. Mirosław Wnuk 6. Jarosław WierzbowskiKlasyfikacja drużynowa:1. JURAJSKI SALMOKLUB II2. THYMALLUS OPOLE3. JURAJSKI SALMOKLUB I Najlepszy junior: Roman Magnuszeski – JURAJSKI SALMOKLUB II

Joga potrafi przyspieszyć procesy odchudzania i oczyścić organizm z toksyn. Wpływa na dobre samopoczucie pozostawiając ciało wyszczuplone i ujędrnione. Seria holistycznych ćwiczeń nie tylko odmładza ciało, ale również twarz. Odpowiednio zastosowane techniki mogą poprawić jędrność, nadać skórze blasku i wygładzić istniejące zmarszczki. Współczesne życie w biegu oraz ilość toksyn znajdujących się w powietrzu zmusza nas do stosowania różnorodnych kosmetyków. Jednak, aby utrzymać zdrową skórę twarzy nie wystarczy sam krem. Tak jak w przypadku całego ciała, tak i twarzy potrzebny jest ruch. Joga twarzy to rodzaj ćwiczeń, które mają na celu ujędrnić skórę, poprawić krążenie, a także wygładzić zmarszczki odejmując nam kilka dobrych lat. Pod skórą twarzy znajduje się ponad 50 mięśni, nad którymi można popracować tak jak z innymi partiami ciała. Regularny masaż i konkretne ćwiczenia gwarantują prawdziwy lifting. W przypadku jogi twarzy niepotrzebny jest żaden sprzęt – wystarczy dobrze opanować odpowiednie miny, które napinają mięśnie i naciągają skórę. Jednym ze skuteczniejszych ćwiczeń jest wzmocnienie szyi oraz brody i poprawienie zmarszczek na szyi. Ćwiczenie polega na przekręceniu głowy w prawo i uniesieniu podbródka. Należy spojrzeć w sufit i rozchylić usta, a następnie dotknąć językiem górnego podniebienia. Sekwencję należy powtórzyć 3-4 razy na każdą stronę. W tej pozycji ćwiczy się wszystkie mięśnie dolnej części twarzy.  Aby uzyskać najlepsze efekty, ważne jest wykonywanie ćwiczeń regularnie. Tak jak w przypadku każdych ćwiczeń niezbędna jest systematyczność. Prawidłowa gimnastyka twarzy zapewni nie tylko relaks, ale również odpowiednie napięcie skóry. Efekty można zobaczyć już po około 2-3 tygodniach ćwicząc co najmniej 5-10 minut dziennie. Podstawą jogi jest relaks, ważne jest zatem aby przed rozpoczęciem ćwiczeń odpowiednio się rozluźnić. W przypadku jogi twarzy ćwiczenia polegają na robieniu „odpowiednich min” powodując rozkurczanie i napinanie mięśni. Ćwiczenia zawsze należy poprzedzić delikatnym masażem opuszkami palców, by rozluźnić mięśnie i przygotować je na wysiłek. Warto posmarować skórę oliwką lub delikatnym kremem. Na początku najlepiej wykonywać ćwiczenia przed lustrem, kiedy opanuje się już podstawy można je wówczas wykonywać praktycznie wszędzie. Jeśli nie mieliśmy nigdy do czynienia z jogą, najlepiej rozpocząć ćwiczenia od pracy z instruktorem, ponieważ źle wykonane techniki mogą nawet pogłębić zmarszczki. Dodatkowo instruktor oceni, które partie twarzy wymagają treningu i jakie ćwiczenia są właściwe dla nas, a jakich nawyków unikać. Później można już samemu wykonywać ćwiczenia przed lustrem.  Joga to ćwiczenia wpływające na poprawę kondycji całego ciała, dlatego zanim zacznie się ćwiczyć, należy wyprostować kręgosłup i zamknąć oczy, a także odpowiednio się odprężyć. Najważniejszy jest jednak właściwy oddech, dzięki niemu nie tylko można się zrelaksować, ale również uodpornić na stres. Dodatkowo oddychanie przez nos przy pomocy mięśni brzucha rozluźnia powieki, policzki i szczękę. Znika wówczas napięcie, które nagromadziliśmy podczas dnia. Ponoć już po serii 20 tygodniowych ćwiczeń, można odmłodzić się o 2 lat. Choć przywykliśmy do stopniowo pojawiających się oznak starzenia, które są całkowicie naturalne, to upływ czasu można nieco spowolnić. Joga twarzy to japońska metoda ćwiczeń, która pozwala nam świadomie kształtować to, jak będziemy wyglądać w przyszłości.

Centrum Zrównoważonego Rozwoju CEMEX-Tecnologico de Monterrey prowadzi nabór zgłoszeń w konkursie o Nagrodę CEMEX-Tec 2019. CEMEX po raz drugi czeka na projekty społeczne nie tylko z Meksyku i Ameryki Łacińskiej, ale z całego świata. * W ramach inicjatywy powołanej przez CEMEX oraz Uniwersystet Tecnológico w Monterrey (Meksyk) będą zbierane projekty konkursowe z całego świata. * Do tej pory z realizacji projektów konkursowych skorzystało ponad 22.500 osób. * Od początku istnienia konkursu, wzięły w nim udział 32 kraje. * W tym roku powstały dwie nowe kategorie konkursowe: Przedsiębiorczość wspólnotowa oraz Skuteczne działanie w partnerstwie. Nagroda CEMEX-Tec Award, która zostanie wręczona już po raz dziewiąty, jest wyróżnieniem dla przedsiębiorców i studentów za opracowanie projektów o istotnym zasięgu oddziaływania w obszarach zrównoważonego rozwoju, innowacji oraz przedsiębiorczości społecznej.  W ramach przyznawanych nagród, CEMEX oferuje finansowanie, specjalistyczne warsztaty oraz możliwości nawiązania cennych kontaktów (networking). Konkurs CEMEX-Tec Award jest podzielony na cztery kategorie o zakresie globalnym: Transformacje społeczne – skierowaną do studentów i absolwentów, mających pomysły w obszarze zrównoważonej transformacji społecznej; Przedsiębiorcy społeczni – skierowaną do przedsiębiorców mających pomysły na rozwiązanie problemów społecznych i pobudzenie systemowej zmiany, o potencjale do przekształcenia ich w biznes społeczny; Przedsiębiorczość wspólnotowa – skierowaną do organizacji, fundacji, spółdzielni lub stowarzyszeń obywatelskich oferujących efektywne projekty z zakresu transformacji społecznej, oraz Skuteczne działanie w partnerstwie – skierowaną do organizacji oferujących projekty o oddziaływaniu społecznym realizowane poprzez partnerstwa wielosektorowe. W ramach tegorocznego naboru projektów w konkursie CEMEX-TEC Award, ważnym celem było stworzenie, zarówno w Meksyku, jak i globalnie, sojuszu z najważniejszymi podmiotami reprezentującymi obszary ekosystemu przedsiębiorczości i innowacji społecznej. Ashoka, MassChallenge, MakeSense, Unreasonable Mexico, ImpactHub i Disruptivo TV to tylko niektórzy z partnerów, z którymi CEMEX łączy siły w ramach konkursu, aby zwiększyć jego oddziaływanie. Aby wziąć udział w konkursie, zespoły konkursowe muszą zarejestrować się i przesłać swoje projekty za pośrednictwem strony internetowej Centrum CEMEX-Tec (www.cdcs.com.mx), wskazując odpowiednią kategorię dla swoich zgłoszeń. Termin zgłaszania projektów upływa 31 maja 2019 r. Dotychczas w konkursie CEMEX-Tec Award zostało nadesłanych 2.272 projektów z 32 krajów, w które zaangażowane było ponad 5.300 osób. 55 zwycięskich projektów w poprzednich edycjach konkursu było realizowanych w Meksyku, a 44 w pozostałych częściach świata. Z projektów skorzystało w sumie 22.500 osób. Aby uzyskać więcej informacji o Nagrodzie CEMEX-Tec i procesie rejestracji, prosimy o kontakt: www.cdcs.com.mx Email: premiocemextec@cdcs.com.mx Facebook: /PremioCEMEXTEC Telefonicznie: +52 (81) 8358 2000 wew. 5225

Z archiwum Z okazji 15 rocznicy istnienia, w każdym numerze Tygodnika przypominamy nasze stare wydania wraz z fragmentami artykułów. Nr 21 (021) rok 2004* „Najman ma nutę do boksowania” – autorstwa Andrzeja ZagułyBez kłopotu czyta nuty, zna Vivaldiego, Brahmsa, Wagnera. Nic dziwnego. Jest absolwentem Liceum Muzycznego w Częstochowie. Marcin Najman objawił się nam jako pięściarz kilka lat temu. Wcześniej bawił się w kick-boxing, osiągnął w nim nawet kilka sukcesów.  – Wiem co to porażka. Boks nauczył mnie pokory. Pierwsze dwie walki przegrałem. Na ringu nie ma cwaniaków. Sam zrozumiałem kilka rzeczy. Przede wszystkim, że nie jestem dostatecznie przygotowany do boksowania z profesjonalistami. Zmądrzałem. Uwierzyłem, że to co robię ma sens. Praca przynosi efekty – mówi o sobie Najman.NR 22 (022) 2014* „Spodnie wicestarosty” – autorstwa Andrzeja KawkiZ naturalnym zainteresowaniem przyglądamy się rozpoczętemu właśnie procesowi byłego wicestarosty powiatu częstochowskiego, któremu prokurator zarzuca „nadużycie służbowej zależności i zmuszenie do poddania się innej czynności seksualnej”. Poszkodowana, wobec której te inne czynności miał praktykować wicestarosta, twierdzi z całą mocą, że był on nawalony jak helikopter i pobudzony seksualnymi opowieściami starosty. * „Ale numer bracie!” – autorstwa Renaty KlucznejJuż nie tylko częstochowianie wiedzą o istnieniu Akademii Polonijnej, a wszystko za sprawą rektora uczelni – Andrzeja Kryńskiego. Od wielu lat wokół Wyższej Szkoły Języków Obcych i Ekonomii (tak do niedawna brzmiała nazwa dzisiejszej Akademii Polonijnej) gromadzą się chmury niezadowolenia wywołane  – i słusznie – przez wszystkich tych, którzy mieli przyjemność prowadzić interesy z operatywnym rektorem. Wielomiesięczne śledztwo dziennikarskie przyniosło  zdumiewające efekty – począwszy od okoliczności tworzenia uczelni, po osobę rektora. Gdyby nie świadkowie i dokumenty trudno byłoby uwierzyć w tę nieprawdopodobną wprost historię.   NR 24 (024) 2014* „PIS na wodę fotomontaż” – autorstwa Renaty KlucznejDo Zarządu Głównego w Warszawie na ręce prezesa PiS-u wpłynęło pismo, zwane przez członków częstochowskiego Prawa i Sprawiedliwości „wypowiedzeniem posłuszeństwa”, i z żądaniem, aby władze nadrzędne, łącznie z Regionalną Komisją Rewizyjną, zajęły się nieprawidłowościami w okręgu częstochowskim. * „Pusty kosz” – autorstwa Andrzeja ZagułyTen sezon miał być sezonem spełnienia marzeń dla częstochowskiej koszykówki. Zespól TYTANA przymierzał się do szturmu na ekstraligę. Ale oto w okresie przygotowawczym nagle niezła sytuacja finansowa klubu odmieniła się w ciągu zaledwie kilku chwil. – Wycofuję się z kierowania klubem. Nie stać mnie bowiem na dalsze finansowanie koszykówki – powiedział Arkadiusz Muś, właściciel Press-Glasu i jednocześnie zasiadający na fotelu prezesa TYTANA.NR 25 (025) 2014* „www.wielkarzeczpospolita.net – rok 2054. Przyczajony Dywersant” – autorstwa HetmanaDziś rano w ramach operacji Przyczajony Dywersant dwa polskie helikoptery zaczopowały gigantycznymi korkami kominy elektrowni atomowej pod Sao-Paolo. Eksplozja była odczuwalna w promieniu 150 kilometrów. – Pomysł doskonały, wykonanie świetne – chwali pragnący zachować anonimowość urzędnik Ministerstwa Wojny.

Codziennie w Polsce wódkę w małych butelkach o pojemności 100 i 200 ml, potocznie zwanych „małpkami”, kupuje 3 miliony osób. Rocznie daje to liczbę ponad 1 miliarda małych buteleczek wódki sprzedawanych Polakom. Kupują wszyscy, niezależnie od grupy społecznej i zawodowej – od pracowników fabryk po emerytów i studentów.  Małe formaty wódki stały się oddzielną kategorią na rynku, z własnym miejscem na półce, estetyką oraz ofertą smaków. Zmieniły też postawy i zachowania konsumentów, kreując zupełnie nowy sposób picia mocnego alkoholu. Obserwowany dynamiczny wzrost sprzedaży małych formatów wódki nie dzieje się kosztem dużych opakowań. Nie jest bowiem tak, że nabywca zamiast kupić pół litra bierze 5 butelek po 100 ml. Mała wódka „wykreowała” zupełnie nowe zachowania, sposoby użycia i zwyczaje konsumentów, zmieniła też ich stosunek do picia alkoholu.  Na spacer z psem i „małpką” Największą grupę kupujących małpki stanowią w ocenie sprzedawców osoby mające problem z alkoholem oraz pracownicy fizyczni. Ich liczba szacowana jest na ponad 1 mln kupujących dziennie. Niewiele mniej liczne są grupy amatorów małych buteleczek wśród ludzi młodych (20-25 lat), panów na spacerze z psem, emerytów czy młodych kobiet. Mała wódka, dzięki powszechnej dostępności, niskiej cenie i poręcznemu formatowi jest niezwykle egalitarna – kupują ją wszystkie grupy społeczne i zawodowe, choć różnią się między sobą sposobem kupowania i motywacją. 94 proc. kupujących „małpki” dokładnie wie, jaką wódkę kupić, kupuje ją bez zastanowienia i szybko chowa do torby, torebki lub kieszeni. Według sprzedawców, zakupy małej wódki rozkładają się dość równomiernie na trzy pory godzinowe w ciągu dnia. Na pierwszą poranną falę przypada ok. 28 proc. zakupów, potem kolejno w godzinach „po pracy” – 36 proc. i wieczorem po 18.00 kolejne 36 proc. Szacuje się, że ponad 600 tys. klientów dziennie kupuje małpkę co najmniej dwa razy w ciągu dnia. Zdaniem sprzedawców to kobiety, w różnym wieku, sięgają po małą wódkę częściej niż mężczyźni.  Mała wódka – mała psota Małe butelki wódki sprawiają, że Polacy piją alkohol śmielej – z większym poczuciem samokontroli, w sposób niekolidujący z codziennymi czynnościami, w sytuacjach, w których wcześniej picie alkoholu było albo niemożliwe, albo zbyt krępujące. Wypicie małej buteleczki wydaje się całkowicie niewinne i niegroźne, niemal niezauważone, co w efekcie może prowadzić do częstszego picia alkoholu i łącznie w większej ilości. Tak postrzegana niewinność spożywania „małpek” tworzy aurę często złudnej kontroli nad piciem i na ogół towarzyszy jej poczucie kompletnej bezkarności. Mała wódka pozwala bowiem uniknąć wszystkich nieprzyjemnych konsekwencji, które generuje wypicie jednorazowo większej ilości mocnego trunku: zamroczenia, upojenia, zapachu alkoholu czy stygmatyzacji ze strony otoczenia. Zdaniem pijących, wypijanie małych pojemności kolorowych wódek smakowych w żadnym stopniu nie świadczy o jakimkolwiek problemie alkoholowym, który przypisują piciu wódki czystej w dużych butelkach. Pyk i już  Picie małej wódki nie wymaga specjalnych okazji czy towarzystwa. Wślizgnęło się w codzienne sytuacje, bo jest możliwe w miejscach i okolicznościach, w których alkohol wcześniej się nie pojawiał i nadal w tradycyjnym wydaniu nie może się pojawić. Powszechna obecność „małpek” i ich duży wybór tworzą wrażenie, że to napoje używane masowo, i że wszyscy je piją. To daje niejako przyzwolenie na obecność małej wódki w codziennych sytuacjach. Nie ma tu miejsca na celebrację. Małą wódkę wypija się kilkoma szybkimi łykami i …już. W dodatku to niewielki wydatek z portfela. Jak mówią właściciele sklepów „mała wódka sprzedaje się sama” i nie ma potrzeby jej lepszego eksponowania na półkach sklepowych. Tylko czy to dobrze? Nałóg alkoholowy zaczyna się niewinnie, łatwo przegapić moment, w którym to już nie tylko chwilowa przyjemność, ale poważna i niestety nieuleczalna choroba. Dlatego warto pamiętać o zachowaniu umiaru i rozsądku, zwłaszcza w piciu alkoholu.

Kobiety malują usta co najmniej od 5 tysięcy lat. Dowodem na to jest pochodzące z tego okresu znalezisko odkryte na terenie ówczesnej Mezopotamii. Pomadka była wykonana na bazie potłuczonych kamieni półszlachetnych i nakładana na wargi i powieki. Niedawne odkrycie w jaskini Blombos w Południowej Afryce być może przesuwa początki kosmetyków aż do 70 tysięcy lat wstecz. Znaleziono tam bryłkę ochry, której najprawdopodobniej używały mieszkanki jaskiń, podczas gdy u nas szalały mamuty i niedźwiedzie jaskiniowe. Niektórzy uczeni twierdzą, że malowanie ust przy pomocy różowych kawałków skał przez jaskiniowe damy, służyło jako sygnał dla mężczyzn, że nie mogą liczyć na ich względy, jeśli nie przyniosą do domu jakiegoś jedzenia. Królowa Kleopatra VII (69-30 rok p.n.e.) podkreślała swoją urodę karminowym barwnikiem pozyskiwanym z chrząszczy. Wśród podobnych kosmetyków zdarzały się i takie, których receptury wykorzystywały substancje uznawane dziś za śmiertelne trucizny. Na przykład w Atenach, gdzie około III wieku p.n.e. kobiety posługiwały się białą szminką zawierającą biel ołowiową. Z kolei Rzymianki malowały się czerwonym tlenkiem ołowiu. Pierwsza nowoczesna szminka pojawiła się na rynku w 1884 roku w Paryżu. Była to mieszanina oleju rycynowego, wosku pszczelego i łoju jelenia, zawinięta w jedwabne opakowanie. Właściwie szminka miała wówczas postać płynu, i stosowano ją przy użyciu pędzelka. Za wynalazcę współczesnej szminki uważany jest Amerykanin Maurice Levy, który skonstruował ją dla francuskiej firmy kosmetycznej Guerlain. Zaprezentowany przez niego w 1915 roku utwardzony sztyft, miał 5 centymetrów wysokości i wysuwano go za pomocą dźwigienki zamontowanej w obudowie. Historia szminki nie była prosta i pozbawiona zwrotów akcji. Liczne próby stworzenia nowego produktu spełzały na niczym, kończąc się np. wycofywaniem kosmetyku z rynku lub zakazywaniem jego stosowania przez władze. Średniowieczne kobiety malujące usta uchodziły za grzesznice.  Szminka zdobyła popularność dzięki sufrażystkom, które nosiły ją na znak emancypacji‚ bo wcześniej mocno umalowane, czerwone usta wskazywały na prostytutkę. Jeszcze w roku 1924 nowojorska „Rada Zdrowia” przymierzała się do legislacyjnego zakazu używania szminki z wyjątkiem sytuacji, kiedy trzeba było maskować skutki choroby. Nie argumentowano jednak tych prób względami religijnymi, ale zdrowotnymi. Zdaniem Rady szminka zawiera trucizny, które mogą okazać się szkodliwe dla zdrowia… mężczyzn całujących wyszminkowane kobiety. W 1927 roku Francuz Paul Baudecroux wyprodukował taką pomadkę do ust, którą wyciskało się z tubki wprost na wargi. W latach 50-tych XX wieku nastąpił prawdziwy przewrót technologiczny w dziedzinie makijażu. Stało się to za sprawą chemiczki Hazel Bishop, która pracując po nocach w swojej kuchni wynalazła nierozmazującą się szminkę. Reklamowano ją później wizerunkiem całującej się pary i hasłem: „Pozostaje na tobie, nie na nim”. Dzisiejsza szminka, oprócz podstawowych składników, może również zawierać witaminy, substancje odżywcze, nabłyszczające, nawilżające, zapachowe oraz filtry chroniące przed promieniowaniem ultrafioletowym. Jej kolor zależy od stopnia nasycenia zawartego w niej pigmentu. Ciekawostka. W ciągu życia kobiety, do jej żołądka wędruje niemal 4 kilogramy czerwonej masy. Oznacza to, że przeciętna właścicielka malowanych ust w ciągu życia zjada prawie 100 szminek. Na szczęście współczesne szminki są nieszkodliwe dla zdrowia – składają się z olejów, wosków, pigmentów, substancji aromatycznych i pielęgnujących (np. olej rycynowy, wyciąg z rumianku). Spora część pomadek zostaje też „zcałowana”, albo ląduje na serwetkach i brzegach filiżanek. W kosmetycznej modzie panuje pogląd, że w czerwieni gustują głównie Francuzki, Włoszki w pomarańczu, a Brytyjki w różu.