Pogadajmy jak staruszek ze staruszkiem. Uwiąd starczy powoduje zwapnienie mózgu i z tego powodu niektórym, nawet za młodu tak sympatycznym jak marszałek Terlecki, śnią się na jawie rzeczy niewyobrażalne. Marszałkowi wyobraziło się, że jest sierżantem, a rolą Sejmu jest wykonywanie rozkazów rządu: natychmiast i bez dyskusji.
Majak ten wywołany został postrzeganiem nad sobą Marszałka Piłsudskiego, o zacnym imieniu Jarosław. Dosyca go dodatkowo radość z wysłuchiwania tuż-przed-wojennych wystąpień Marszałka Rydza – Śmigłego (dla niepoznaki przebranego za premiera) dowodzącego światu, że jesteśmy silni, zwarci i gotowi. Nie braknie mu także innych chińskich podróbek: stupajek- Sławojów, młodych, gniewnych Dzierżyńskich, oligarchicznych Obajtków i Dziewic Orleańskich. Przyjemność z takowego oglądu świata psuje jedynie świadomość obstrukcji opozycji i diagnoz psychiatrów.
I ja to rozumiem, i ja to szanuję. W chwilach przytomności wiem jednak, że tego typu dziecinniejących staruszków, mimo ich niewątpliwych zasług z młodości, należy wysłać na działkę, na rower, na grzyby, do sanatorium, by trzymać możliwie najdalej od wpływu na los ogółu. Ogół żyje rzeczywiście, potrzebuje rzeczywistej pomocy przy rozwiązywaniu rzeczywistych problemów. Ma zbyt wiele takich rzeczywistych problemów, by ekscytować się zabawami w podróbki historyczno-histeryczne. Zatem, gdyby nie to, że przez system szkół publicznych wyhodowaliśmy sobie multum młodych durniów, byłbym za uzależnieniem czynnego i biernego prawa wyborczego od numerków w PESEL.
Nie tylko wiek mnie łączy z panem Marszałkiem Fochem-Terleckim; socjolodzy dowodzą, że jesteśmy produktami kształtowanymi przez podobne uwarunkowania środowiskowe. Być może, a nawet zapewne, tak. Pan, panie Marszałku, słuchał zauroczony Kleiffa i Salonu Niezależnego, skromnie dodam, ja też. Radzę więc, by odkurzyć stare nagranie i wysłuchać:
„Już marszałek sejmu kalek uroczyście wszedł na sale, strasznie brzeczą mu medale, lecz się nie przejmuje wcale (…) Patrzą ślepi zadziwieni, zaraz będą mówić niemi. W ławach wrzawa wnet wybucha głusi nadstawiają ucha. Na mównice wszedł niemowa z wnioskiem o wolności słowa (…) Przedstawiciel paranoi wstał, nikogo się nie boi. Będzie chyba całkiem szczery, gdyż przy sobie ma papiery. A na głowie ma czapeczkę, w lewej ręce trzyma teczkę, a na włosach ma wstążeczkę, a na ustach ma piosneczkę. O jedności w społeczeństwie żeby jedność była wszędzie, bo w jedności tylko siła, żeby tylko jedna była. Jedna świnia, jedna krowa, jedna dupa, jedna głowa. Teraz będzie głosowane, siadł i puścił z pyska piane./ Jerzy Kleiff „Sejm kalek”/”
Ta piosenka ma ponad 40 lat. Tak mnie jak i panu Terleckiemu, może kojarzyć się z zarajanym śmiechem wywołanym oglądaniem transmisji z obrad Sejmu PRL, z tych Gucwów, Wycechów, Grudniów i innych gomułkopodobnych, z ociekających burzą oklasków relacji z przemówień partyjnych towarzyszy, z pielęgnacyjnego trudu ożywiania Ducha Breżniewa.
Trochę wstyd, że żywcem nas przywrócono w tamte czasy, że eks-hipis zmienił się w pierdołę Gucwę… Ale uwiąd starczy powoduje także zanik poczucia wstydu, współczuć mi tylko wypada bliskim pana Marszałka.
