Dla Polaka określenie dobre, tradycyjne, angielskie jedzenie jest klasycznym oksymoronem. Słowo „dobre” absolutnie, według naszych gustów, nie pasuje do ryby z frytkami zawiniętej w zatłuszczoną gazetę. Nie wiem, co na to Anglicy, i czy oni nie oksymoronizują czasami polskiej gastronomii (tradycyjny kebab z kurczaka na zatłuszczonej tekturce).
Piszę sobie z takim dystansem społecznym wobec czasu, że nie mogę przewidzieć stanu rzeczywistości, gdy słowa moje Czytelnik będzie odszyfrowywał. Będzie powrót do szkoły, czy nie będzie… tego nawet Papież Franciszek nie wie. Ale ja wiem, bo czytam i słucham, że – w szkołach lub poza szkołami – będzie w liceach nauka łaciny. Nauka, to może za dużo powiedziane, przez tych kilka godzin nie da się nauczyć żadnego języka, nawet tego od Cezara i Owidiusza. Język łaciński, jako martwa mowa, jest ogólnie przydatny trzem typom ludzkim. Po pierwsze – przyszłym lekarzom, bo kształcenie medyczne jest formą torturowania przez zmuszanie do wkuwania niezrozumiałych nazw łacińskich kości, mięśni i innych tkanek. Po drugie – przyszłym prawnikom, bo łacina rozwija niekiedy przydatne w tym zawodzie umiejętności logiczne i retoryczne (czyli mówienia z sensem). Po trzecie – zboczeńcom intelektualnym przeżywającym wzniosłe chwile przy deklamowania „Gallia est omnis divisa in partes tres”.
W podobny sposób opisać mogę przydatność także innych przedmiotów szkolnych. Po co np. matematyka, skoro ludzie zamiast liczyć na siebie liczą na interwencję Premiera…? Albo geografia, w czasach gdy GPS wszędzie nas do Sopotu doprowadzi… Historię i tak mamy na apelach i defiladach, biologii uczą nas in vitro w TV, a język polski nie nadaje się do programowania gier.
Ogólnie rzecz biorąc rośnie w nas obawa, że im więcej uczą dzieci w szkołach, tym głupsze z nich wychodzą, a to – samo przez się – jest oksymoronem. Może to jest myślenie negatywne.
Wprawdzie im więcej mamy ludzi z wyższym wykształceniem, tym mniejsze jest czytelnictwo książek, ale to o niczym nie świadczy, bo taki pan z tytułem magistra czy doktora może swoją niewiedzę czerpać także z innych źródeł. Określenie „głupsze” jest w dodatku stygmatyzujące i świadczące o znęcaniu się nad młodszym pokoleniem. Uogólnienie w dodatku może trafić niechcący w absolwentów należących do takich i innych mniejszości (a każdy do jakiejś mniejszości należy), a to już jest absolutnie faszystowskie podejście.
Jako człowiek-boomer żyję kapitalistycznymi przesądami. W kapitalizmie na wolnym rynku kupuję but i zdarzyć się może, że ten but jest parszywy. Mogę wtedy zastosować różnorodne sankcje, od obsobaczenia projektanta/producenta/sprzedawcy po bojkot partaczy. Szkoła, niestety, nie podlega kapitalizmowi, nawet jeśli zauważę w niej ogłupiającą misję, to nie ma jak i kogo obsobaczyć ani możliwości bojkotowania. Za ogłupienie nie odpowiada bowiem nauczyciel, kurator, nawet minister, tylko anonimowy twórca programów nauczania. Ma on swoisty monopol narzucania innym własnej głupoty, a do tego narzędzia przymusu (obowiązek szkolny), by ową głupotą zarażać niewiniątka. I co zrobisz? To nie kapitalizm, w socjalizmie się płaci i bierze to co dają.
Pozostaje nadzieja w naturze: życie uczy ludzi mądrości. Ale ta nadzieja prowadzi do uznania za oksymoron słów: „publiczna edukacja”.
