Jeśli chodzi o zasady, każdy ma prawo gadać to co chce. „Jeśli wolność w ogóle coś znaczy, oznacza prawo do mówienia ludziom tego, czego nie chcą słyszeć” – pisał Orwell w książce „1984” i lekturę jej polecam wszystkim. Jeśli chodzi o zasady, to uważam dialog za najlepszą formę poszukiwania rozwiązań wszelkich problemów społecznych.
Nie dostrzegam jednak obowiązku łączenia tych dwóch zasad. Nie ma potrzeby prowadzenia dialogu, jeśli nie służy on rozwiązaniu problemów. Taki dialog jest tylko nieskuteczną próbą nawracania się, wzajemnie, na własną wiarę. To, w co ktoś wierzy, jest rzeczą dla mnie obojętną, chyba, że próbuje siłą narzucić mi swoje zasady. Wtedy dialog jest bezsilny wobec przemocy.
W poważnej i opiniotwórczej gazecie doczytałem się o nowej idei ekologicznej: antynatalizmie klimatycznym. W skrócie w idei tej postrzega się ludzi, jako główne zagrożenie dla świata, więc, w imię dobra ogólniejszego, ludzkość powinna przestać się rozmnażać. Jest to jakiś pomysł, można go nawet zradykalizować, wzywając do powszechnego, zbiorowego samobójstwa. Jeśli złem jest rodzenie dzieci, to tym bardziej naganne powinno być podtrzymywanie bytu żyjących szkodników klimatycznych.
Głosiciel poglądu antynatalistycznego nie zamierza jednak zlikwidować samego siebie, bo kto by wtedy obwieszczał idee ratowania świata. Realny antynatalizm dążyłby zapewne do zróżnicowania: prawo do życia i rozmnażania mogą mieć tylko jednostki pożyteczne dla świata. I tu historia zatoczyłaby krąg, powracając do idei eugeniki wieszczonej z zapałem w XIX w. przez pana Francisa Galtona. Pomysł ten, w kolejnym – XX – wieku, przećwiczono na ludzkości dokonując sterylizacji, a następnie likwidacji gatunkowej, osobników mniej wartościowych dla świata: pijaków, pasożytów, nierobów, rozpustników, Cyganów, Indian, Murzynów, Żydów itd. Byli tacy, którzy uznali to za zbrodnie, ale byli i tacy, którzy w tym widzieli postęp.
Z jakiegoś, niezrozumiałego dla mnie, powodu, antynatalizm klimatyczny określony był w przywoływanym artykule, jako filozofia. Mam na ten temat inne zdanie: filozofia to umiłowanie mądrości, a tym nie jest popęd do głupoty. Z takim zdaniem, w obecnych czasach, niefortunnym jest się ujawniać. Wytknąć mi mogą naruszenie wrażliwości, przemoc werbalną, zranienie godności oraz szereg innych przestępstw przeciw ludzkości. Powieszą, zahejtują, wykluczą, oplują, a w każdym razie szlachetnie się obrażą. Ponieważ nie jestem kandydatem na męczennika, to nie widzę sensu, by znosić udrękę w imię jakiś, głoszonych na antypodach mojego świata, poglądów. Ktoś chciał zabłysnąć jako gwiazdeczka internetu, wybrał metodę szokowania publiki, dlaczego miałbym go poważnie traktować i zastanawiać się: czy to mądrość, czy głupota.
Jedno jest dla mnie oczywiste. Z głosicielami pewnych poglądów nie trzeba, a tym bardziej, nie warto rozmawiać. Póki jego pogląd nie zyska masowego poklasku, a tym samym demokratycznego mandatu dla wdrożenia w życie, to jest on dla mnie obojętny. Rozmowa zaś, w której nie ma cienia szans na wzajemne przekonywanie się do swoich racji, jest stratą czasu. Zakazać głoszenia antyludzkich poglądów, też nie wypada, bo narusza się, przytoczoną wyżej zasadę Orwella.
Jak mówi starożytne powiedzonko: „tylko spokój nas może uratować”. I tego sobie wzajemnie życzymy.
Jarosław Kapsa
