Broń palna służy do zabijania. Oponent zwróci uwagę, że nie tylko, pistolet może być przydatny do wbijania gwoździ, a większość ofiar w Polsce zabitych zostało przy użyciu samochodu, noża, pałki, siekiery itp. banalnych narzędzi, służących innym niż zabijanie, celom. Takie twierdzenie jest jednak tylko inteligentną banalizacją zła: broń palną wymyślono i używano przede wszystkim do zabijania.
Błędem logicznym jest dowodzenie, że pistolet lub karabin (nawet maszynowy) służą do obrony. Do obrony jest tarcza, kamizelka kuloodporna, schron, chyba, że za obronę uznamy prawo zabijania każdego kogo uznamy za agresora. Mówi się, że złego człowieka z bronią może powstrzymać uzbrojony dobry człowiek. Kto ma jednak decydować, która z tych uzbrojonych osób jest dobra? Kto odpowiada, gdy przestraszony, niewprawny cywil, strzelając w stronę uzbrojonego złego człowieka, zabije, przypadkowo, znajdujących się w złym miejscu, przechodniów?
Nasza kultura bezkrytycznie imituje amerykańską. Tam prawo posiadania broni wpisano w XVIII w. do Konstytucji, a opowieści o uzbrojonych mścicielach lub obrońcach (szeryf Wyatt Earp, komandos Rambo itp.) tworzą mit amerykańskiego stylu życia. W cywilizacji europejskiej, a do niej wpisuje się nasze państwo, po wielowiekowych doświadczeniach, uznano, że tylko instytucje państwa mogą mieć monopol na stosowanie przemocy, a rządy prawa ograniczają nadużywanie tego monopolu. Broń palna jest symbolem i uosobieniem przemocy, tym bardziej więc powinniśmy dbać, by była używana wyłącznie przez instytucje państwa na zasadach szczegółowo określonych przepisami. Instytucje państwa mogą udzielać koncesji na używanie broni przez obywateli, ale na ściśle określonych warunkach i pod równie ścisłą kontrolą. W naszej cywilizacji, w odróżnieniu od amerykańskiej, uzbrojonego złego człowieka, może powstrzymać dobry, uzbrojony i wyszkolony, żołnierz lub funkcjonariusz. I to, jeśli zadbamy o dobre wyszkolenie i uzbrojenie, powinno nam gwarantować bezpieczeństwo.
Niestety, ta zasada monopolu państwa na przemoc, jest przez wielu traktowana jako opresyjne ograniczenie osobistej wolności. Ale o jaką tu wolność chodzi? Wolność każdej jednostki kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność innego człowieka. Uzbrojony człowiek może przemocą przekraczać tę granicę, poczuje się kimś lepszym od bezbronnej gawiedzi, uznać może, że władny jest odbierać innym podstawowe prawo: prawo do życia. Taki rodzaj wolności panuje w dżungli, króliki i wróbelki nie są nią zachwycone. A my ponoć deklarujemy, że każdy człowiek jest ważny, każde życie cenne.
Politycy, imitując amerykańskie kampanie wyborcze, ukuli hasło: Świątynia – Szkoła – Strzelnica. Być może teraz, po tragedii krakowskiej, znajdą się odważni księża protestujący przeciw takiej herezji. Nasza cywilizacja kształtowana była przez chrześcijaństwo, a w nim najważniejszym przykazaniem jest „Nie zabijaj”. Szkoła ma obowiązki wychowawcze, przykazanie „nie zabijaj” jest podstawą etyki dla wierzących i niewierzących. Strzelnica jest miejscem, gdzie uczy się zabijania przy pomocy broni palnej.
Gdy dochodzi do tragedii, bronimy spokoju swojej duszy, winiąc za zbrodnie „jakiś innych”: migrantów, banderowców, terrorystów arabskich, faszystów, lewaków… To wygodne, lecz nieprawdziwe. Winna jest nasza hipokryzja, winne zapominanie lekcji historii, winne bezmyślne naśladowanie modnych stylów życia, winne zaniedbania w wychowaniu etycznym. Nauczmy się żyć w niebezpiecznym świecie, bo sami sobie takowy stworzyliśmy.
Jarosław Kapsa



