Ponieważ na starość smak robi się mało sublimowany, to i różnica między lewicą a prawicą wydaje się tak niedookreślona jak między brokułem a kalafiorem lub Coca – colą a Pepsi. Przyjmę pokornie gromy ze strony znawców sztuki kulinarnej lub politologicznej. Rzecz w tym, że już mi obojętne czy jem brokuła, czy kalafiora…
Lewica, powtórzmy za Cezarem, jest jak Galia z trzech części złożona: z czarzastokopytnych, komformistycznych rewo-reformatorek (frakcja KRR) oraz z „prawdziwych rewolucjonistów” (PR). Pierwsza odmiana rodzi najwięcej owoców, są to doświadczeni zasiadacze stanowisk, przekonani, że po to są w partii politycznej, by coś z tego mieć. Użycie w określeniu nazwiska Wodza Naczelnego, uosabia zasadę: jest to facet, który stał się kimś dzięki partii i bez względu na głoszone przez partię idee. Sam w sobie jest niewybieralny, do Sejmu wciągnął go za uszy ś.p. Litewka, marszałkowanie wymusił krzykiem i szantażem. Stanowi zatem dobry wzór do naśladowania dla podobnie niewybieralnych ludzi z aparatu. Frakcja KRR spełnia rolę ideowych paprotek, umożliwiających wmawianie, że partia lewicowa ma jakiś postępowy program, cele i wartości. Pozwala to, co tydzień, informować ogół, że już prawie-prawie powstał projekt jakiejś ustawy nobilitującej jakąś prześladowaną mniejszość. Ponieważ owe projekty prawie powstają, potem zaś prawie przechodzą przez Sejm, a na końcu prawie wchodzą w życie, tylko akurat Prezydent zrobił hopa, to lewicowe „prawie” świadczy, że postęp polega na gonieniu króliczka, a nie na jego złapaniu. „Prawdziwi rewolucjoniści” nie próbują nawet konkretyzować i forsować swoich projektów. Wiedzą, że realizacja ich ideałów możliwa jest tylko z posiadaną większością konstytucyjną w Sejmie. Takowej w warunkach naszej demokracji nie zdobędą, więc zadowalają się śnieniem o rewolucji.
Prawica jest taka sama jak lewica, tylko bardziej. Jedni i drudzy marnują siły i czas na udowadnianiu, kto jest prawdziwą lewicą bądź prawicą. Dawniej bywało lepiej, bo politycy mieli Papieża, który – jako nieomylny w kwestiach dogmatycznych – przyznawał atest lewicowości lub prawicowości. Dziś niestety, nawet w Kościele Katolickim, Papieży słucha się jednym uchem.
Jako emerytowi przestało mi zależeć na wizjach pięknej przyszłości, głoszonych pod przykrywką lewicy lub prawicy. Przyszłość jest zmartwieniem młodych, starym wystarczy przeszłość. Przydatne jest tylko przetłumaczenie młodym, że nic nowego nie rodzi się dzisiaj, że dając się bałwanić powiela się na nowo drogę przetartą przez pokolenia bałwanione do kwadratu.
W referendum, głoszonym tak dokuczliwie i hałaśliwie, problem lewica – prawica nie istnieje. Nie ma też pytania o wybór brokuła czy kalafiora jako dodatku do ludowego schabowego. Wypominane grzechy prezydenta miasta nie miały charakteru lewicowego, raczej powtarzały one szereg podobnych autorstwa prawicowego PiS. Komitet referendalny zdominowali „fachowcy” doświadczeni podobną kampanią w 2009 r., gdy szło o „obalenie” „prawicowego” prezydenta. Widać jest im wszystko jedno, czy umiejętności głoszenia kłamstw, mieszania ludzi z błotem, karmienia nienawiścią itp., wykorzystają dla dobra lewicy, czy prawicy.
A na dodatek niemoc intelektualna Papieża prawicy doprowadziła do zawieszenia odwiecznego posła PiS Szymona Giżyńskiego, ćwiczącego od blisko 40 lat lojalność wobec Kaczyńskich. W obliczu wewnętrznych walk w PiS-ie coś w głowie mojego imiennika zmiękło, że wybrał karierowiczki zamiast dinozaura. Nie mój problem, ale wnuczki wolą park z dinozaurami od sabatu na Łysej Górze…
Jarosław Kapsa
