MOPS kontroluje tam gdzie nie powinien i pomaga, by nie pomóc – tak w wielkim skrócie można określić działania urzędników na przykładzie szesnastoletniej Moniki. Monika ma 16 lat. Życie jej nie rozpieszcza: począwszy od patologicznej rodziny, po ośrodki opiekuńcze, a na Rodzinnym Domu Dziecka w Częstochowie skończywszy. Wiele lat temu decyzją sądu ograniczono biologicznej matce prawa rodzicielskie, a w ostatnim czasie całkowicie ich jej pozbawiono. Mimo to żaden z ośrodków, w których mieszkała nieletnia Monika, nie zabraniał jej kontaktów z rodzicami. Rodzinny Dom Dziecka, w którym ostatnio dziewczyna przebywała, również pozwalał na wizyty u matki w mieszkaniu przy ul. Krakowskiej w Częstochowie. Po przykrych incydentach jednak RDD zadecydował o ukróceniu kontaktów, gdyż nastolatka nie znajdowała u rodziców ciepłego domu, lecz żulernię i lokal, w którym wciąż odbywają się libacje. Dla wyjaśnienia: Rodzinny Dom Dziecka jest placówką sprawującą opiekę nad dziećmi pozbawionymi właściwej pieczy ze strony rodzin naturalnych. Ideą RDD jest wychowanie porzuconych dzieci w strukturach rodziny. Nowy jej członek traktowany jest jak wszyscy pozostali. Dziecko ma tam prawa i obowiązki i musi podporządkować się zasadom dotyczącym wszystkich dzieci rodziny zastępczej, także biologicznych. Szesnastoletnia Monika niestety wchodzi w taki okres swojego życia, gdzie reguły narzucone przez dorosłych nie są przez nastolatkę mile widziane. Dziewczyna wymyśliła sobie, że nie będzie dłużej w Rodzinnym Domu Dziecka w Częstochowie i woli przebywać w towarzystwie nietrzeźwych kompanów rodziny. Matka – z sobie jedynie znanych powodów – zadzwoniła na policję z informacją, iż jej „ukochana” córka doświadcza przemocy fizycznej w Rodzinnym Domu Dziecka. Powiadomiony o sprawie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej rozpętał burzę nad RDD. Urzędniczki stwierdziły, że skoro matka coś mówi – to jest to prawdą, i nie potwierdziły tej informacji w Rodzinnym Domu Dziecka. Dla wyjaśnienia: MOPS jest w stosunku do RDD instytucją doradczo-pomocową, nie kontrolną. Nadzór prowadzi wojewoda. Organa ścigania przeprowadziły gruntowne postępowanie, sprawdzające zgłoszenie matki. Zarówno policja, jak i prokuratura w żaden sposób nie potwierdziły faktu, by Monika była w RDD bita. Wręcz przeciwnie, placówka ta jest prowadzona wzorcowo. Niekompetencja urzędników MOPS- u ma jednak swoje konsekwencje. Dziewczyna przeniesiona została do Placówki Wielofunkcyjnej, gdzie – będąc w zgodzie z przepisami, a jednocześnie nie znając kuluarów tej sytuacji – kontakty z matką biologiczną są wręcz ułatwione. Każdy psycholog stwierdzi autorytatywnie, że wizyty w domu rodzinnym Monice nie służą. Zresztą matka swą miłość okazuje w dość niekonwencjonalny sposób: nie skorzystała z legalnej drogi poprzez sąd przywrócenia praw rodzicielskich, a po śmierci ojca dziewczyny (powiesił się kilka miesięcy temu) córka została wymeldowana z mieszkania. Co by więc nie powiedzieć, rodzicielka Moniki matką roku nie zostanie, lat ubiegłych zresztą też nie. Urzędnicy MOPS-u natomiast za pewnik przyjmują opowieści osoby, co do której można mieć wiele wątpliwości.Rodzinny Dom Dziecka w Częstochowie wraz z opiekunem prawnym Moniki złożył już stosowne dokumenty do częstochowskiego sądu, gdyż to właśnie ten ostatni ma prawo i możliwości decydowania o losach dziecka. Nieudolność urzędników, oprócz ewidentnej krzywdy wyrządzonej nastolatce, nadszarpnęła dobre imię RDD. Nic więc dziwnego, że w 230-tysięcznym mieście nie ma zbyt wielu chętnych do prowadzenia Rodzinnych Domów Dziecka – mamy ich zaledwie 3. Sprawa Moniki jest w trakcie analizy przez instytucje „wyższe”: dyrekcję MOPS oraz Urząd Miasta, któremu ośrodek pomocy podlega. W tym konkretnym przypadku klamka już zapadła. Należy natomiast zastanowić się nad kompleksowymi zmianami pracy MOPS-u, zwłaszcza jego pracowników. Rodzinny Dom Dziecka powinien uzyskać od urzędników wsparcie i pomoc, a nie jak dotychczas bezpodstawne kontrole i nakazy. Być może teoria o przyroście zatrudnienia w częstochowskim MOPS jest nie tylko słuszna. Najwyższy czas – niezależnie od protestów i vetum związku zawodowego – wyczyścić szeregi, pozostawiając wyłącznie pracowników kompetentnych i oddanych swojej pracy.

Co wolno wojewodzie, a raczej staroście, to nie Tobie smrodzie – tyczy się mieszkańca powiatu kłobuckiego. Przywileje świty powiatu sięgają nawet… znaczków pocztowych. Wicestarosta Henryk Kiepura chętnie sięga po nie swoje pieniądze, chociaż z drugiej strony oddać mu trzeba, że winę swą zna i w piersi się bije. A to było tak… Ochotnicza Straż Pożarna z Kłobucka, w której to władzach zasiada wicestarosta Kiepura, zaproszenia na zjazd OSP rozesłać pilnie chciała. Kiepura – co jedynie w domysłach pozostaje – spakował zaadresowane zaproszenia i do Urzędu Powiatu przywlókł, a że wysoką w urzędzie funkcję pełni, toteż urzędnikowi listy nakazał wysłać. Podwładny swoich pieniędzy wyłożyć nie chciał, bo i z jakiej racji, a Kiepura skąpił, więc za znaczki dla OSP zapłaciło Starostwo Powiatowe. Zagorzali przeciwnicy Kiepury sprawę wyniuchali i do policji i prokuratury doniesienie czym prędzej złożyli. Wylękniony ujawnieniem „afery znaczkowej” zastępca starosty do kasy powiatu sporną kwotę 93 złotych migiem wpłacił. Kolejny urzędnik starostwa z pieniędzmi do banku pobiegł i tam dokonał zadziwiającej w formie i treści transakcji – jako starostwo wpłacił pieniądze na rzecz starostwa. Powiadomione o dwukrotnym popełnieniu przestępstwa organa ścigania w okamgnieniu zabrały się do wyjaśniania kolejnej (z niezliczonych donosów kłobuckich) sprawy. Prokurator rzekł, i słusznie, że wartość znaczków to znikoma szkodliwość czynu, więc w dyby Kiepury nie zakuje, a i na pręgierz za mało. Wykroczenie zdaje się oświetlać normy postępowania w urzędzie, bo wszyscy jak jeden mąż znali szpiegowskie metody tuszowania urzędniczego nadużycia. Żaden z pracowników powiatu nie poszedł po rozum do głowy, o znajomości przepisów nie wspominając: instytucja samorządowa ani wypłacać, ani przyjmować gotówki nie może bez przegadania tematu przez Rade Powiatu, która uchwałę stosowną przyjmuje i dopiero jej „klepnięcie” daje przyzwolenie na obrót publicznymi pieniędzmi. „Afera znaczkowa” koło afery nawet nie leżała (ranga polityków i kasa nie te), ale czy Kowalski prywatne listy jak starosta słać z urzędu może? Ano nie, bo co wolno wojewodzie…

Dwa tygodnie temu pisaliśmy o tym, jak w gminie Nowa Brzeźnica nieczystości z szamb wylewane są do lasów. Temat wywołał burze wśród mieszkańców innych gmin. – Wie pani jak to jest… Firmy, które obsługują gminę Opatów mają kwity, z których wynika, że odwożą ścieki do oczyszczalni „Maskpol”. Ale jak jest w rzeczywistości, to nie wiadomo – mówi Aneta Kistela z Urzędu Gminy Opatów. I tu urzędniczka ma rację. Urząd nie wie, że firmy od dawna nie korzystają z oczyszczalni „Maskpol”, lecz w Zawadach i Krzepicach. Urzędnicy nie wiedzą też, kto i ile nieczystości oddaje. Przykład Nowej Brzeźnicy, w której od dawna firmy odpowiedzialne za wywóz nieczystości ciekłych uprawiają proceder wylewania ścieków gdzie popadnie, byle nie do oczyszczalni – jest powszechny i bulwersuje tylko tygodnik “7 Dni”. W żadnej gminie nie prowadzona jest szczegółowa ewidencja wielkości szamb i częstotliwości ich opróżniania. W urzędach wprawdzie zajmują etaty osoby odpowiedzialne za kontrolę i nadzór, ale ponieważ „tak było zawsze” nikt nie zawraca sobie głowy wylewanymi na pola i do lasów ściekami. No cóż, niebawem, chcąc wejść na łąkę lub polanę leśną, będziemy musieli brodzić po kolana w fekaliach i innych nieczystościach.

Delegacje, kontakty, umowy, porozumienia – częstochowscy politycy nie próżnują. Komunistyczna Partia Chin gościnnie otwiera przed nimi ramiona, a w przyjaznym geście kłania się im również Syberia. Cóż, zagraniczna współpraca kwitnie, ambicje przekraczają granice Uralu. Zarząd śląskiego SLD w zeszłym tygodniu był niedostępny. Za 10-dniową absencję notabli odpowiadała Komunistyczna Partia Chin, która to zaprosiła do swojej ojczyzny lewicowych działaczy. W delegacji znalazł się również częstochowski poseł Marek Balt, szef śląskiego SLD. Cóż, skoro sam rząd polski czyni starania, aby zacieśnić kontakty polsko-chińskie, czemu nie miałaby tego robić partia w pojedynkę? W Częstochowie jednak wątek ten jest często wykpiwany. Mówi się, że owocem współpracy jest tylko market z chińskimi ciuchami. Sprawa stała się nawet inspiracją dla manifestantów podczas kwietniowego protestu Solidarności: przed magistratem ustawiono wtedy z kartonowych pudeł „mur chiński”, aby wyśmiać azjatyckie zapędy decydentów naszego miasta. Jednak takie happeningi nie są w stanie zmiękczyć wiary polityków w chińskie inwestycje w Polsce – bo inaczej po co wyjeżdżaliby w delegacje do Chin? Z podróży do ChRL poseł Balt nie przywiózł jednak obiecujących wieści. Zdążył jednak wrócić, aby zjawić się na międzynarodowym mityngu i –  jak twierdzi biuro prasowe UM – przekazać jego uczestnikom swoje „przesłanie”. A spotkanie było ważne, bo na nim nasze miasto zyskało partnera do interesów…  Do podpisania umowy partnerskiej doszło 22 czerwca, kiedy to Częstochowa stała się miejscem europejskiego spotkania Stowarzyszenia Miast Laureatów Nagrody Europy (spotkanie odbywa się tylko raz w roku, a prezydent Matyjaszczyk jest wiceprzewodniczącym zrzeszenia). Dzięki zawarciu umowy partnerskiej, Częstochowa znalazła się w takim gronie miast, jak Ułan Bator (Mongolia), Kanazawa (Japonia) oraz Shenyang (ChRL), czyli miast partnerskich Irkucka, bo o nim właśnie mowa. Irkuck położony jest we Wschodniej Syberii. W okresie stalinizmu znajdowało się w nim więzienie polityczne, a w XIX wieku było miejscem zsyłek Polaków. Teraz jednak magistrat rozważa z Irkuckiem m.in. współpracę turystyczną! Dodajmy, że oba miasta mają już za sobą kilkuletnie doświadczenia wspólnego działania, np. w realizacji projektu edukacyjnego, związanego z wychowaniem przedszkolnym. Umowa partnerska zapowiada się zatem przednio…  W obliczu tych obiecujących perspektyw zagranicznej współpracy, pozostaje nam tylko szlifować języki, czekać na rozwój wydarzeń i  napływ nowych ofert pracy. Mieszkańcy Częstochowy już dziś mogą myśleć o edukacji językowej – placówki oświatowe planują poszerzać swoje oferty językowe. – Staramy się jak najszybciej reagować na potrzeby rynku pracy i zainteresowania naszych uczniów i studentów. Nasze najbliższe plany to język rosyjski i chiński, a to dopiero początek nowości w WSL – mówi dr Cezary Wosiński, rektor Wyższej Szkoły Lingwistycznej w Częstochowie. Z planem nauki języka chińskiego, jeszcze nieoficjalnie, nosi się także Akademia im. J. Długosza. Na ten moment PUP jednak nie zostawia złudzeń: – Sytuacje, w których pracodawcy w zgłaszanych ofertach pracy stawiają wymóg znajomości mniej popularnych języków obcych np. chińskiego, rosyjskiego, włoskiego są bardzo rzadkie. (…) Znajomość języków obcych wymagana jest głównie na takich stanowiskach pracy, jak specjalista ds. eksportu, sekretarka, specjalista ds. marketingu i handlu, pracownik biurowy, pracownik biura podróży – wylicza Andrzej Zaguła, rzecznik prasowy PUP. Okazuje się, że najczęściej wymaganymi przez pracodawców językami pozostają nadal angielski i niemiecki. Czyżby zleceniodawcy nie nadążali za duchem czasu?

28 czerwca odbędzie się XXIII sesja Rady Miasta. Takie wydarzenie poprzedza zwykle wzmożona korespondencja listowna kierowana do prezydenta Matyjaszczyka od rajców miejskich  i mieszkańców. Jakich spraw dotyczą zapytania i postulaty nadawców? – oto garstka przykładów z trzech ostatnich dni.  *Na początku 2011 roku miasto wydzierżawiło na okres 30 lat 170 m. kw. spółce Warmus Investment, aby ta wybudowała w Częstochowie 4-gwiazdkowy hotel. Ma on się pojawić do 31 marca 2014 r. na ul. Oleńki. Zaniepokojony budowlanym bezruchem mieszkaniec dzielnicy Podjasnogórskiej wystosował do prezydenta Krzysztofa Matyjaszczyka zapytanie o następującej treści: „Nic obecnie się nie dzieje na tym terenie. Czy w najbliższym czasie rozpocznie się jednak budowa tego hotelu w tym miejscu?” (Adam Janik). * „Stacja Pogotowia Ratunkowego mieści się w Częstochowie przy ul.Kilińskiego 10. Od pracowników Pogotowia w Częstochowie dowiedziałem się, ze budynek i posesja Pogotowia jest obecnie własnością miasta Częstochowy. Przy wjeździe do stacji Pogotowia, znajduje się mur, który obecnie jest w bardzo złym stanie – FATALNYM [na zdjęciu]. Dla poprawienia wizerunku miasta Częstochowy potrzebna jest natychmiastowa naprawa tego muru” (Jakub Lewandowski). *„Musimy wydać wojnę tym, którzy nie szanują cudzej własności i nie szanują mienia publicznego utrzymywanego z podatków wszystkich częstochowian. Zniszczenie nowego tramwaju Twist, malowanie graffiti na wyremontowanych wiatach przystankowych, wyrywanie nowych koszy na śmieci w obrębie Placu Biegańskiego i setki podobnych przykładów uświadamiają, że wandale są coraz bardziej bezczelni. (…) Musimy szukać rozwiązań prewencyjnych, których koszty będą niższe aniżeli koszty usuwania skutków takich zachowań. Dlatego proszę o rzetelne przeanalizowanie możliwości wprowadzenia pilotażowego programu prewencyjnego, którego najważniejszą częścią jest Fundusz Informacji Obywatelskiej” (radny Marcin Maranda). Jeśli pomysł zostanie zrealizowany, miasto będzie finansować nagrody pieniężne osobom, które wskażą sprawców zniszczenia mienia, a fakt ten przyczyni się do złapania oraz skazania winnego. 

Na pożegnanie sezonu Teatr im. A. Mickiewicza zaserwował widzom premierę „Niebezpiecznych związków”. Strawa okazała się łagodna dla żołądka, w sam raz na poobiednią sjestę. Wizualne cacko łagodnie kołysze do snu… Powieść złożona z listów jest nudna? Nic podobnego! Lektura „Niebezpiecznych związków” bez trudu wciąga dzisiejszego czytelnika w akcję. Skandaliczny i nieobyczajny utwór Pierre’a de Laclos to diament klasyki światowej, obnażający cynizm i zepsucie francuskiego środowiska arystokratycznego z końca XVIII wieku. To niezła lekcja wyrachowanej i bezlitosnej gry miłosnej, która zaskoczyć może szczególnie tych, którzy piętnują moralny upadek współczesnego społeczeństwa. Premiera częstochowskiego teatru zapowiadała się zatem obiecująco. Wiadomo, dzisiejszego widza trudno jest zaskoczyć, ale repertuar taki jak ten, stanowi pole do frywolnego popisu. Powieść „Niebezpieczne związki” to wyzwanie przede wszystkim w formie, bo wystawić listy na scenie to rzecz niełatwa. Twórcy częstochowsko-zabrzańskiego spektaklu (przedstawienie powstało w koprodukcji z Teatrem Nowym w Zabrzu) sięgnęli jednak po adaptację powieści epistolarnej autorstwa Christophera Hamptona. Rzecz najtrudniejszą mieli zatem z głowy. Trzeba było jeszcze ciekawie zaprezentować ją na scenie. Niestety, działania aktorskie nie są najmocniejszą stroną spektaklu – statyczną grę urozmaicają szarady między scenami: zejścia i wejścia aktorów. Reżyser przedstawienia Ingmar Villqist postawił na teatr słowa: napięcie i dynamika przebiega jedynie na linii dialogu, a nie pomiędzy postaciami. Całość przypomina więc pokaz slajdów, co w dobie ruchomych obrazów atakujących nas nawet na ulicy może nie tyle dziwić, co nudzić. Sam tekst potencjał ma jednak wielki, aby gra aktorska była dynamiczna i ciekawa. W dialogach mnóstwo jest metafor, które grę miłosną przyrównują do gry hazardowej lub walki. Czemu więc działania sceniczne ograniczają się jedynie do deklamacji kwestii literackich – trudno zrozumieć.Pocieszeniem dla widza w tym teatralnym bezruchu są przyjemne dla oka kostiumy i scenografia – mężczyźni mają na czym oko zawiesić, tym bardziej, że nad scenicznym łóżkiem zawieszone jest lustro, które umożliwia widzom ogląd leżących aktorów od góry. Pomimo ponętnej charakteryzacji aktorek oraz seksualnej tematyki, spektakl nie kipi erotyzmem. Brakuje tutaj odważnych posunięć, sceny miłosne ograniczają się niczym w operze mydlanej do skromnego pocałunku symbolizującego akt seksualny. Reżyser zdobył się wprawdzie na aluzje do homoseksualizmu oraz masochizmu, ale obmacywanie się aktorek oraz zaopatrzenie ich w bacik niewiele wnosi do scenicznego świata. Kontrast między wysmakowanym i barwnym światem zewnętrznym a zgnilizną moralną jest jednak łagodny, nie budzi ani kontrowersji, ani sprzeciwu. Może dlatego, że widz nie utożsamia się z przedstawionym światem, brakuje w nim odniesień do współczesności. Operowa oprawa muzyczna dodatkowo dystansuje widza wobec treści spektaklu. Realizatorzy chyba zbytnio zawierzyli ponadczasowości utworu i wyobraźni widza. Ot, mieszczański melodramat, propozycja dla niezbyt wygórowanych oczekiwań. Współpraca teatru częstochowskiego z zabrzańskim nie przyniosła zaskakujących efektów. Nowe twarze aktorskie (w tym gościnny występ Renaty Dancewicz) nie poszły w parze z nową jakością teatralną: statyczna gra aktorska i niewykorzystane rekwizyty z pewnością wymagają dalszej pracy. „Niebezpieczne związki” Ingmara Villqista to spektakl poprawny, w którym zabrakło odważnych rozwiązań, drapieżnego pazura i pomysłu na ruch sceniczny. Widz się nie pośmieje, nie zbulwersuje, nie wzruszy, ani nie podekscytuje. Premierowej publiczności pozostaje w poczuciu niedosytu oczekiwać na kolejny sezon teatralny. Do tego czasu realizatorzy spektaklu mają czas na przemyślenia.