Wykopaliska archeologiczne pokazały, że kobiece piersi okrywano już cztery tysiące lat przed naszą erą. Świadczy o tym m.in. znaleziona gliniana figurka bogini z greckich Myken, z piersiami mocno owiniętymi pasami tkaniny.
Kobiety w starożytnej Grecji i Rzymie, żeby mogły swobodnie uprawiać sport, nosiły opaski na piersiach, zmniejszające wielkość klatki piersiowej. Nazywano je apodesmos lub mastodeton.
W średniowieczu pojawił się gorset (zwany też sznurówką lub pancerzykiem), który przetrwał aż do XVIII wieku.
Biustonosz jaki znamy dziś, pojawił się dopiero w XIX wieku. Pierwszy model, bardzo surowy w porównaniu za współczesnymi, przypominający skomplikowaną konstrukcję z drutu i jedwabiu, pojawił się w 1886 roku w Anglii. W roku 1887 wynalazek został opatentowany. Wkrótce rozpoczęto produkcję w Stanach Zjednoczonych, gdzie biustonosz można było nabyć za 75 centów.
Pierwszy biustonosz z tiulu i jedwabiu wprowadziła na rynek paryska gorseciarka Herminie Cadolle w 1889 roku – nazwała go le bien-etre (dobrobyt, dostatek). Był to pierwszy element bielizny podtrzymujący piersi i nie uciskający przepony dzięki ramiączkom – zamiarem Herminie było uwolnienie kobiet od krępujących i ograniczających ruchy gorsetów. Wśród pierwszych klientów znalazła się Mata Hari, słynna kobieta-szpieg. O popularności biustonosza decydował również fakt, że pozwalał on kobietom uprawiać sport i podejmować inne aktywności niemożliwe do realizacji w gorsecie.
Co ciekawe, w XIX w. doszło do zdublowania wynalazku. Cztery lata po skonstruowaniu biustonosza w Anglii, austriacki przemysłowiec Hugo Schindler nic o tym nie wiedział. On również wpadł na pomysł stworzenia podtrzymującej piersi bielizny, która zastąpiłaby gorset. W 1891 roku otrzymał na wynalazek Patent Cesarski numer 62 641.
Nad stanikiem pracowała też Marie Tucek, która w 1893 roku jako pierwsza z kobiet opatentowała tę część damskiej garderoby. „Podtrzymywacz biustu” przypominał w dużej mierze dzisiejszy biustonosz – miał dwie oddzielne kieszenie, ramiączka i zapięcie na haczyk.
Kolejną wynalazczynią była Christine Hardt z Drezna, która w roku 1899 uzyskała Patent Cesarski za „damski strój podtrzymujący biust”. Panna Hardt myślała praktycznie i zadbała o higienę. Ramiączka jej biustonosza nie były przytwierdzone na stałe, ale zapinane na guziczki, co ułatwiało pranie.
W 1912 roku przyznano następny patent w tej dziedzinie, otrzymał go Sigmund Lindauer, fabrykant gorsetów ze Stuttgartu, który stworzył miękki biustonosz, całkowicie pozbawiony usztywnień.
Pierwszy elastyczny biustonosz bez pleców wynalazła nowojorska tancerka debiutantka Mary Anne Phelps-Jacobs, która wybierała się właśnie na bal w nowej, zwiewnej sukni. Sztywny, ograniczający ruchy gorset zupełnie do stroju nie pasował, poprosiła więc swoją służącą, żeby zszyła ze sobą różową wstążką dwie jedwabne chustki do nosa. Pomysł spodobał się jej przyjaciółkom, więc Mary Anne postanowiła swój pomysł opatentować w roku 1914, po czym sprzedała patent przedsiębiorstwu gorseciarskiemu za 1,5 tysiąca dolarów. Potem wartość patentu oszacowano na 15 tysięcy.
Słowo biustonosz pojawiło się po raz pierwszy w roku 1907 w magazynie Vogue.
W 1935 roku firma Warner Brothers wdrożyła istotną innowację, wprowadzając numerację miseczek biustonosza od A do D. Obecnie w sprzedaży istnieje około 90 różnych rozmiarów staników.
Dzieje biustonosza bywały burzliwe. Był uznawany np. za symbol wyrażający wolność jednostki, a dokładniej – wolności i praw kobiet. Feministki paliły kiedyś biustonosze, jako wyraz protestu przeciwko nierówności płci.
