Spieszę uspokoić mojego kolegę z Londynu: jego przyjaciółka może bezpiecznie przyjeżdżać do Częstochowy; wieści, że u nas „Murzynów biją” są zdecydowanie przesadzone. Był taki przypadek, w lutym 1926 r. W Częstochowie zorganizowano międzynarodowy turniej zapaśniczy, a po zmaganiach część uczestników biesiadowała w zacnej restauracji „Cristal”. Obecnym tam  turystom ze Stanów Zjednoczonych nie podobał się fakt, że polscy „białoskórzy” pili wódeczkę w towarzystwie autentycznego czarnego Murzyna, pana Thomsona. Doszło zatem do zjawiska eskalacji przemocy, w obronie Thompsona wystąpili jego koledzy – bokser z Warszawy Stanisław Lenc i częstochowski atleta Pinecki. „Biała” Ameryka przegrała sromotnie, wynosząc z Częstochowy obite mordy i niemiłe…

Takiej spontanicznej, niekontrolowanej radości, festynów, pikników, ulicznych zgromadzeń, ale także zamieszek i walk z policją nie widziano na Wyspach od dawna. I nie jest to radość z okazji zjawiającej się wreszcie nieśmiało i powoli wiosny, ale z powodu śmierci baronesy Margaret Thatcher, pierwszej w dziejach Anglii kobiety, która zamieszkała w tradycyjnej siedzibie angielskich premierów, czyli na Downing Street 10. Od ponad tygodnia nie mówi się o niczym innym, z tym, że tak zwane oficjalne czynniki podkreślają rolę i znaczenie baronesy dla Wielkiej Brytanii, przywrócenie jej imperialnego wręcz charakteru i znaczenia na świecie, a społeczeństwo przypomina głównie destabilizację społeczną, masowe bezrobocie,…